“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรกลับมาทำงานตามปกติทั้งวัน ทำตัวให้ดูปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้  

หัวใจยังเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงเมื่อคืน แต่พี่กรก็ไม่ได้เข้ามาคุยอะไรเกินเลย  

แค่เดินผ่านก็ยิ้มให้เบา ๆ พยักหน้าแบบสุภาพ แล้วเดินต่อไปห้องตัวเอง เหมือนทุกวัน  

แพรก็เลยรู้สึกโล่งอกนิดนึง... อย่างน้อยเขาก็ไม่ทำให้อึดอัด

ตอนบ่ายแก่ ๆ พี่แอน (เพื่อนร่วมงานที่สนิทกันมาก) เดินมาที่โต๊ะแพร  

พี่แอนยิ้มกว้าง ถือโทรศัพท์มาโชว์แพรดู

“แพร! เย็นนี้ว่างปะจ๊ะ พวกเราไปกินข้าวกันมื้อเย็น ไปกันทั้งห้องเลย 5-6 คนเอง พี่เอกเขาเลี้ยงทั้งกลุ่มเลยนะ บอกว่าเป็นการขอบคุณที่ช่วยงานช่วงนี้

ไปด้วยกันนะ อย่าปฏิเสธอีกล่ะ นาน ๆ ทีได้กินฟรีแบบนี้”

พี่แอนพูดต่อแบบไม่ให้แพรคิดนาน  

“ร้านอาหารไทยแถวสยามจ่ะ บรรยากาศดี ไม่แพงมาก พี่เอกจองโต๊ะไว้แล้ว ไปด้วยกันเถอะน่าาาา หนูไม่ไปพี่แอนงอนจริง ๆ นะ!”

แพรชะงักนิดหนึ่ง  

พี่เอก... เขายังไม่จบอีกเหรอ  

หลังจากเรื่องเมื่อวานและเมื่อคืน แพรรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที 

แต่พี่แอนยิ้มรอคำตอบอยู่ตรงหน้า และเพื่อนร่วมงานอีกหลายคนก็เริ่มหันมามองแพรด้วยสายตาคาดหวัง (เพราะพี่เอกบอกว่าอยากให้แพรไปด้วยจริง ๆ)

แพรหันไปยิ้มให้พี่แอน แล้วถามเสียงเบา ๆ แต่ชัดเจน

“พี่เอกไปด้วยหรอคะ?”

พี่แอนพยักหน้ารัว ๆ ทันที ตาเป็นประกาย  

“ไปสิจ๊ะ! เขาเป็นคนชวนเองนี่นา บอกว่าจะเลี้ยงทั้งกลุ่มเลย ต้องไปให้ได้นะแพร เดี๋ยวพี่แอนงอนจริง ๆด้วย 555”

แพรยิ้มฝืน ๆ นิดนึง ในใจรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที แต่พี่แอนมองตาเป็นประกายแบบนี้ แถมเพื่อนร่วมงานอีกหลายคนก็เริ่มหันมาหวังตา แพรเลยรู้สึก “จำใจ” ต้องตกลง  

“...ได้ค่ะพี่แอน เดี๋ยวหนูไปด้วยนะคะ”

พี่แอนดีใจมาก รีบตบไหล่แพรแล้วบอกว่า “เยี่ยมเลย! เย็นนี้เจอกันหน้าตึก 18:00 น. นะจ๊ะ” แล้วพี่แอนก็เดินกลับไปที่โต๊ะ

แพรนั่งลงที่โต๊ะ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไลน์หาพี่กรทันที (พี่กรยังไม่ได้ส่งข้อความเพิ่มหลังจากเมื่อเช้า)

**แพร:**  

พี่กรคะ... เย็นนี้พี่แอนชวนไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานค่ะ พี่เอกเป็นคนเลี้ยงทั้งกลุ่มเลย  

หนูไม่อยากไปเลยจริง ๆ แต่พี่แอนงอแงมาก หนูเลยจำใจต้องไปด้วย  

หนูกลัวค่ะ เพราะเมื่อวานเรื่องที่ลานจอดรถ... แต่....ไปเป็นกลุ่มหลายคน พี่เอกคงไม่กล้าทำอะไรหรอกมั้งคะ  

ถ้าพี่ว่างเย็นนี้... หนูอยากให้พี่มารับหนูหลังกินข้าวได้ไหมคะ หรืออย่างน้อยก็มาดักรอหนูที่ร้านหน่อย หนูจะได้รู้สึกอุ่นใจกว่านี้  

ร้านอยู่แถวสยามค่ะ ชื่อร้าน “สวนอาหารไทยริมน้ำ”  

หนูจะส่งโลเคชั่นให้พี่อีกทีตอนใกล้ ๆ เลิกกินนะคะ  

ขอบคุณพี่กรล่วงหน้านะคะ... หนูคิดถึงพี่จังเลยวันนี้ ????

แพรกดส่ง แล้ววางโทรศัพท์ลง หัวใจเต้นแรงนิด ๆ  

แพรแอบเหลือบมองไปทางห้องพี่กร ประตูยังเปิดแง้มอยู่เหมือนเดิม  

ไม่กี่นาทีต่อมา โทรศัพท์สั่นเบา ๆ ข้อความจากพี่กรเด้งขึ้นมา

**ธนากร:**  

พี่เข้าใจเลยว่าหนูไม่อยากไป แต่ถ้าเป็นกลุ่มหลายคน พี่เอกคงไม่กล้าทำอะไรเกินเลยหรอก  

พี่จะไปรอหนูที่หน้าร้านเลยนะครับ ไม่ต้องห่วง พี่จะจอดรถใกล้ ๆ แล้วส่งโลเคชั่นให้หนูตอนถึงแล้ว  

กินข้าวเสร็จเมื่อไหร่ แค่ส่งข้อความมาหรือโทรหาพี่ พี่จะไปรับหนูทันทีเลย  

ถ้ามีอะไรไม่สบายใจระหว่างกินข้าว ส่งข้อความมาหาพี่ได้ตลอด พี่จะรีบไปหาให้ได้  

ดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ... พี่คิดถึงหนูเหมือนกัน เย็นนี้เจอกันครับ ❤️

แพรอ่านจบแล้วรู้สึกโล่งอกขึ้นเยอะมาก  

หัวใจอุ่น ๆ ขึ้นอีกนิด รู้สึกว่ามีคนคอยปกป้องอยู่จริง ๆ  

แพรยิ้มน้อย ๆ คนเดียว แล้วเก็บโทรศัพท์ กลับไปทำงานต่อ แต่ใจลอยไปคิดถึงเย็นนี้แล้ว