เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        โจวชิงหวาลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินไปกลางห้องอย่างไม่อนาทรร้อนใจ ในแววตาไร้ร่องรอยของการสำนึกผิดทั้งน้ำเสียงที่เอ่ยก็อวดดียิ่งนัก “วันนี้แค่เตือนเท่านั้นหากนางกล้ามารังแกเสี่ยวเอ๋อร์อีก ก็อย่าหาว่าข้าใช้ความรุนแรง!”

        ขณะพูดประโยคสุดท้ายสายตาของเขาก็เหลือบไปมองเหอมู่หลิงอย่างดูแคลน

        บรรดาศิษย์ต่างมองโจวชิงหวาที่กำลังทำท่าหยิ่งผยองไม่สนใจผู้ใดอย่างไม่พอใจมิใช่เพราะเขาทำให้เหอมู่หลิงหวาดกลัว หรือตั้งใจจะขู่ฆ่าคนแต่เป็นเพราะเขาแสดงท่าทีจองหอง ประหนึ่งไม่เห็นควงเยวี่ยโหยวอยู่ในสายตา

        ควงเยวี่ยโหลวผุดลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละก้าว เสื้อคลุมสีดำสะบัดเบาๆ คล้ายเมฆทะมึนลอยเข้ามา

        “โจวชิงหวานี่คือสำนักอิ้นเสวี่ย มิใช่สถานที่ที่คนนอกจะทำอะไรได้ตามอำเภอใจและที่นี่ก็มีเพียงควงเจีย มิใช่หนีเจียเอ๋อร์ ข้าขอเตือนเจ้า นับจากวันนี้ไปหากเจ้าเข้ามาสอดกิจในสำนักอีก ก็อย่าหาว่าข้าโหดร้าย ที่ไล่เจ้าลงจากเขา!”

        ประโยคสุดท้ายที่ว่า ‘ไล่ลงจากเขา’ แทงโดนใจดำของโจวชิงหวาอย่างแรง ตอนนี้หนีเจียเอ๋อร์ยังต้องร่ำเรียนวิชาจากอาจารย์แล้วเขาจะปล่อยให้นางอยู่ที่นี่เพียงลำพังได้อย่างไร?

        โจวชิงหวาถอยกลับมาครึ่งก้าวพลางเอ่ยอย่างไม่เต็มใจ “ขออภัยที่ข้าล้ำเส้น!”

        “ท่านทำให้ศิษย์ของข้ากลัวจนตัวสั่นเช่นนั้น ก็มอบเงินปลอบขวัญให้นางสักสิบตำลึง เป็นอย่างไร?”

        เงินสิบตำลึงนี้มิได้เป็นเพียงค่าเสียหายที่เขาต้องชดเชยให้เหอมู่หลิงแต่ยังทำให้โจวชิงหวาตระหนักในฐานะของตัวเองด้วย

        โจวชิงหวาพยักหน้า “ได้! ไม่มีปัญหา สิ่งที่ข้ามีไม่ขาดก็คือเงิน”

        ด้วยเหตุนี้เขาจึงกลับไปนอนได้อย่างสบาย

        พอจบเรื่องควงเยวี่ยโหลวก็หันไปมองรอบๆ “เอาละทุกคนกลับไปพักผ่อนเถอะ!”

        จากนั้นทุกคนก็หันหลังแยกย้ายกันไป

        พอกลับมาถึงห้องที่ว่างเปล่าเหอมู่หลิงก็แทบทรุดตัวลงกับพื้น ด้วยยังหวาดผวาไม่หาย

        เหตุใดตั้งแต่หนีเจียเอ๋อร์เข้ามาท่านอาจารย์ที่เคยตัดสินความอย่างยุติธรรมมาตลอดบัดนี้กลับเอนเอียงเข้าข้างพี่ชายของนาง?

        นับแต่นั้นเหอมู่หลิงก็ยิ่งทำตัวเป็นปรปักษ์กับหนีเจียเอ๋อร์มากขึ้น เมื่อมีโอกาสต่อให้น้อยนิดเพียงใด นางก็จะลงมือกลั่นแกล้งทันทีไม่ว่าจะเป็นการยื่นเท้าไปขัดขาให้อีกฝ่ายสะดุดล้ม หรืออะไรก็ตามขอแค่มิได้รุนแรงถึงขั้นเอาชีวิต นางก็พร้อมจะทำทุกอย่างด้วยไม่อาจทนเห็นหนีเจียเอ๋อร์เป็นเงาคอยหลอกหลอนตามติดมาขัดขวางตนอยู่ร่ำไปเช่นนี้

        หนีเจียเอ๋อร์ย่อมไม่ยินดีที่จะเป็นเหยื่อผู้น่าสงสารให้ผู้คนคอยรังแก และได้แต่รอให้คนอื่นมาช่วยเหลืออยู่ตลอดเช่นกัน

        ดังนั้นเมื่อถูกเหอมู่หลิงท้าแข่งลงเขาไปค้นหาดอกบัวหิมะ ด้วยเงื่อนไขที่ว่าใครเจอก่อนจะเป็นฝ่ายชนะ หญิงสาวจึงไม่คิดจะยอมแพ้

        เพราะหากเหอมู่หลิงพ่ายแพ้นางก็แค่มิได้รับอนุญาตให้เข้าไปในพื้นที่หวงห้าม

        แต่ถ้าหนีเจียเอ๋อร์เป็นฝ่ายแพ้กลับต้องยอมรับต่อหน้าศิษย์ทุกคนและควงเยวี่ยโหลวว่านางเป็นคนไร้ประโยชน์อย่างที่อีกฝ่ายกล่าวหา

        ที่นางตกลงรับคำท้าหาใช่เพราะรำคาญเหอมู่หลิง แต่เป็นเพราะมองว่านี่คือโอกาสพิสูจน์ตัวเอง

        คืนก่อนหน้าวันแข่งขันเหอมู่หลิงก็ลอบออกไปข้างนอกกลางดึก และกว่าจะกลับก็ล่วงเลยมาถึงเช้าตรู่แล้วพอถึงห้อง นางพลันรีบทำความสะอาดเนื้อตัว แล้วค่อยออกไปข้างนอกอีกครั้ง

        หนีเจียเอ๋อร์มิได้บอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้เพียงมารอยังสถานที่ที่ตกลงกันไว้อย่างเงียบๆ

        เหอมู่หลิงมองผ้าที่พันรอบดวงตาของหญิงสาวพลางยิ้มเยาะ “ศิษย์พี่หญิง ไปกันเถอะ!”

        “ได้!” ว่าแล้ว หนีเจียเอ๋อร์ก็เดินนำไปก่อน

        ตลอดทางลงจากภูเขาหิมะไม่มีผู้ใดปริปากทั้งสองต่างแยกย้ายไปค้นหาในเส้นทางของตัวเอง

        แม้มองไม่เห็นแต่หนีเจียเอ๋อร์ก็มีประสาทสัมผัสกลิ่นที่ว่องไวกว่าผู้อื่นมาก ในภูเขาหิมะแห่งนี้คนธรรมดาย่อมยากจะแยกแยะกลิ่นใดๆ ทว่านางกลับได้กลิ่นหอมอันลึกล้ำของดอกบัวหิมะในระยะครึ่งจั้ง

        ทว่าเหอมู่หลิงไม่คิดจะแข่งขันกับอีกฝ่ายอย่างเป็นธรรมเพราะจุดประสงค์ที่แท้จริงของนางก็คือ อยากจะกำจัดหนีเจียเอ๋อร์ไปเสียให้สิ้น!

        ตั้งแต่ลงจากเขาเหอมู่หลิงก็ลอบติดตามหนีเจียเอ๋อร์มาตลอดทาง พอเห็นหญิงสาวเดินไปทางไหนก็แอบก้าวตามไปเงียบๆ ในแขนเสื้อของนางยังมีดินปืนที่ถูกห่อเอาไว้เป็นอย่างดีจากนั้นก็แอบหยิบมันมาโปรยไปที่ปากถ้ำ ซึ่งอีกฝ่ายเพิ่งจะเดินลับหายเข้าไป

        “ตายเสียเถอะหนีเจียเอ๋อร์!”

        เหอมู่หลิงแสยะยิ้มพลางถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วโยนไม้ขีดไฟลงบนดินปืน ประกายไฟพลันพุ่งปะทุก่อนระเบิดออกเป็นวงกว้าง

        ด้านหนีเจียเอ๋อร์ที่เก็บดอกบัวหิมะได้แล้วจู่ๆ ก็ได้กลิ่นกำมะถันฉุนกึกในอากาศ ลางสังหรณ์บอกให้นางรีบวิ่งออกไปจากถ้ำทันที

        บึ้ม...!

        แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวเสียงกึกก้องพลันดังลั่นเข้ามาในโสตประสาท พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างหนักหิมะที่อยู่ด้านนอกร่วงหล่นลงมาทับถมจนท่วมศีรษะ ปิดกั้นทางออกอย่างมิดชิดหญิงสาวจึงได้แต่ล่าถอยกลับไป

        พอทุกอย่างสงบลงหนีเจียเอ๋อร์ก็ควานหาเส้นทาง มือของนางแตะโดนหิมะหนาเป็นชั้นๆ ตามความรู้สึกนางรู้ว่านี่เป็นปากทางเข้าถ้ำ ทว่ามันกลับถูกปิดไปเสียแล้ว

        “บ้าเอ๊ย!” หนีเจียเอ๋อร์กัดฟันแน่น ขณะกระแทกกำปั้นลงกับพื้น

        นางจะรอจนแข็งตายมิได้จึงพยายามใช้มือทั้งสองข้างขุดกองน้ำแข็งทีละน้อย  หากแต่ความเย็นของมันก็หนักหนาเกินไปหิมะที่ทับถมกันจนกลายเป็นน้ำแข็งหนาเช่นนี้ย่อมไม่อาจทำลายได้ด้วยกำลังของคนเพียงคนเดียว

        หนีเจียเอ๋อร์จึงหยิบมีดออกมาจากแขนเสื้อและเริ่มเซาะน้ำแข็งไปทีละน้อย นางจะต้องไม่ตายอยู่ที่นี่!

        ที่ด้านนอกเหอมู่หลิงมองปากทางเข้าถ้ำ ที่ถูกน้ำแข็งทับจนปิดสนิทด้วยรอยยิ้มสาแก่ใจก่อนกระซิบเสียงต่ำ “หนีเจียเอ๋อร์ รอความตายอยู่ที่นี่เถอะ!”

        ว่าแล้วก็หยิบดอกบัวหิมะที่ซ่อนเอาไว้ก่อนหน้านี้ออกมาลูบเบาๆ จนกระทั่งบ่ายคล้อยนางจึงค่อย เดินกลับไปยังสำนักอิ้นเสวี่ย

        ส่วนควงเยวี่ยโหลว จู่ๆเขาพลันผุดลุกขึ้นมา เมื่อนึกได้ว่าวันนี้ต้องไปที่ห้องเรียนของศิษย์รุ่นเยาว์เพื่อตรวจดูว่าควงเจียเรียนคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว

        แต่เมื่อไปถึง กลับพบว่าทุกคนมิได้ตั้งใจเรียนเลยทั้งยังถกเถียงกันไปมาถึงเรื่องที่เหอมู่หลิงกับควงเจียแข่งกันลงเขาไปเก็บดอกบัวหิมะ

        ควงเหยาซึ่งเพิ่งกลับมาจากตีนเขาได้ยินเรื่องนี้เข้า จึงเริ่มมองหาหนีเจียเอ๋อร์แต่พบว่ามีเพียงเหอมู่หลิงเท่านั้น ที่กลับมาพร้อมดอกบัวหิมะในมือ... กลิ่นของมัน ช่างลึกล้ำสดชื่นนัก!

        หญิงสาวไม่คิดว่าควงเยวี่ยโหลวกับควงเหยาจะอยู่ที่นี่ด้วยหัวใจของนางไหววูบ หลุบตาลงซ่อนความตระหนกเอาไว้ แล้วค้อมคำนับ “คารวะท่านอาจารย์และศิษย์พี่ใหญ่”

        พอเห็นว่าไม่มีผู้ใดตามนางมาอีกควงเหยาจึงเอ่ยถามทันที “เหตุใดเจ้ากลับมาคนเดียว ศิษย์พี่หญิงเล่า?”

        เหอมู่หลิงก้มหน้าลง “ศิษย์พี่หญิงมิได้ออกไปค้นหาดอกบัวหิมะ นางยอมแพ้ไม่คิดจะแข่งขันกับข้าแล้ว จึงเดินทางลงจากเขาไปทั้งยังเอ่ยว่าจะไม่กลับมาที่สำนักอิ้นเสวี่ยอีก คงจะกลัวแพ้การเดิมพันเลยเลือกที่จะหนีไปเจ้าค่ะ”

        คนอื่นๆ อาจจะเชื่อนางแต่ควงเยวี่ยโหลวและควงเหยาไม่คิดอย่างนั้น

        หนีเจียเอ๋อร์ต้องทุ่มเทฝ่าฟันเข้ามาในสำนักอิ้นเสวี่ยอย่างยากลำบากจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด คนเช่นนี้จะหนีไปง่ายๆ เพียงเพราะกลัวพ่ายแพ้ได้อย่างไร?

        ควงเยวี่ยโหลวก้าวออกมาคิดจะสอบถามเหอมู่หลิงอย่างละเอียด แต่กลับได้กลิ่นดินปืนจากตัวอีกฝ่ายเพื่อความแน่ใจเขาจึงคว้าข้อมือนางขึ้นมา เพื่อพิสูจน์ให้แน่ชัดว่าเป็นกลิ่นดินระเบิดจริงหรือไม่

        เหอมู่หลิงพลันตื่นตระหนกจนต้องชักมือหนี หน้าเปลี่ยนสีไปทันควัน

        คิ้วของผู้เป็นอาจารย์ขมวดมุ่นแล้วค่อยๆ คลายออก ขณะกล่าวเสียงต่ำ “เหอมู่หลิงเจ้ามีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น สารภาพมาเสีย ว่าเกิดอะไรขึ้น?”

        น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาไร้ซึ่งอารมณ์ แต่กลับแฝงไว้ด้วยเจตนาข่มขู่อย่างชัดแจ้ง

        ทุกคนอ้าปากค้างด้วยไม่เคยเห็นท่านเจ้าสำนักโกรธถึงเพียงนี้มาก่อน