*มีการสปอยตอนที่890เล็กน้อย
-โอปป้าคุณรู้ไหมว่า่นี้มีข่าวลือมาว่าตลาดมืดได้มีการประมูลยาที่ผิดกฎหมาย และมีแนวโน้มว่ามันอาจจะถูกนำเข้ามาจากสาธารณรัฐ
“ปกติของในตลาดมืดก็ผิดกฎหมายอยู่แล้วหนิหรือมันเป็ยาที่ร้ายแรงขนาดไหนหละ ถึงทำให้เธอต้องมาถามฉัน”
-เพราะฉันไม่รู้ไงถึงต้องมาถามพี่
“ถ้าเธอไม่รู้แล้วคิดว่าฉันจะรู้รึไง”
-ถ้าไม่รู้พี่ก็สืบสิแล้วก็อย่ามาถามฉันว่าทำไมไม่สืบเอง ถ้าไม่ใช่เพราะใครบางคนได้ทิ้งงานกองโตไว้ให้ฉันตอนนี้ฉันคงจะรู้แล้วว่ามันเป็ยาอะไร แล้วอีกอย่างพี่ก็ติดหนี้ฉันอยู่นะ
“แต่...จองฮายันกับฮยอนซอง-”
-ฉันจะจัดการจองฮายันให้ส่วนพี่ก็จัดการที่เหลือซะ
“เดี๋ยว...เธอมีวิธีจัดการกับจองฮายันรึไง”
-ฉันมีวิธีของฉันก็แล้วกัน แค่นี้นะโซลเมทของฉัน
“....”
ดูท่าฉันจะต้องลาพักร้อนแล้วสินะแต่ปัญหาก็คือคิมฮยอนซองจะให้ฉันไปคนเดียวไหมนี่สิ
ไม่สิใช่ว่าจะไม่มีทาง
-[จินชิง]-
โชคดีสำหรับจินชิงที่ไม่ได้เห็นใครบางคนมาพักใหญ่ทำให้รู้สึกว่าชีวิตของเขาสงบสุขขึ้นเยอะ
หลังจากเหตุการณ์ที่เขาต้องไปช่วยเ้านั่นที่ตลาดมืดทำให้เขาต้องเสียหนึ่งล้านทองเพื่อไปประมูลเ้านั่นออกมาแต่ยังดีที่เ้านั่นก็ให้ของที่เขาอยากได้กลับมาเป็การแลกเปลี่ยนแล้วก็หลังจากเหตุการณ์Zenที่ทำให้เขาสามารถกอบกู้ชื่อเสียงได้บางส่วน
แต่หลังจากนี้เขาคงจะไม่เจอไอ้สารเลวนั่นอีกลาก่อน ลีกียองไอ้ชาติ-
[สวัสดีซองฮยองคิดถึงฉันไหมเอ่ย (0/1)]
“…” ไอ้ชั่ว
พูดถึงผี ผีก็มา
[ฉันรู้นะว่านายแอบด่าฉันในใจแต่ฉันไม่โกรธหรอกนะ (0/1)]
“มีธุระอะไรถ้าไม่มีอะไรก็ไสหัวไปซะ ฉันไม่มีอารมณ์จะเสวนากับนาย”
[โกรธบ่อยๆระวังแก่เร็วนะถึงแม้นายจะแก่อยู่แล้วก็เถอะ (0/1)]
“เหอะฉันอารมณ์ดีอยู่ตลอดนั่นแหละ จนกระทั่งนายโผล่มา”
[โอเคๆขอโทษที่รบกวนเวลาของนาย แต่ตอนนี้ฉันมีเื่ให้นายช่วย (0/1)]
“ไม่”
[ถึงแม้ว่ามันจะเกี่ยวกับสาธารณรัฐเหรอ?(0/1)]
“หมายความว่าไง?”
[โง่เื่เกิดที่บ้านของนายแท้ๆแต่นายกลับไม่รู้อะไรเลย (0/1)]
“…”
อดทนไว้จินชิง
ถึงตอนนี้เขาจะไม่เห็นหน้าของไอ้สารเลวนั่นแต่เขาก็พอเดาได้เลยว่ามันกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่
[มีรายงานจากลีจีฮเยมาว่า่นี้มีการประมูลยาที่ผิดกฎหมายและสิ่งที่แปลกกว่านั้นคือเธอไม่รู้ว่ามันเป็ยาอะไร รู้แค่ว่ามันถูกนำเข้ามาจากสาธารณรัฐ(0/1)]
“แล้วนายจะให้ฉันทำอะไร”
[ฉันอยากให้นายพาฉันไปที่ตลาดมืดของสาธารณรัฐแล้วก็ช่วยฉันประมูลยานั้นมา(0/1)]
“แล้วฉันจะได้อะไร?”
[ฉันจะแบ่งสูตรยาที่ใช้แก้อาการของยานั้นแน่นอนว่านายจะไม่เสียเปรียบเพราะฉันมั่นใจว่ายานั่นคงไม่ใช่ยาธรรมดา (0/1)]
“เอาอะไรมามั่นใจว่านายสามารถทำยาแก้ได้”
[ถ้าขนาดฉันยังทำไม่ได้แล้วนายคิดว่าคนอื่นจะทำได้เหรอ?(0/1)]
“.....” ก็จริง
ถึงไม่อยากยอมรับ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าไอ้บ้านั่นคือนักเล่นแร่แปรธาตุที่เก่งที่สุดในตอนนี้
[แล้วก็ไม่ต้องห่วงนะว่าฉันจะมายังไงเพราะฉันจะใช้ข้ออ้างว่าฉันจะไปพักร้อนกับลีจีฮเยส่วนถ้าใครบังเอิญเห็นฉันกับนายอยู่ด้วยกันก็บอกไปว่าลีจีฮเยติดธุระด่วนกลับไปก่อนแล้ว(0/1)]
“ใครบอกว่าฉันเป็ห่วงนายกัน”
[งั้นไว้เจอกันนะซองฮยอง (0/1)]
“.....”
จินชิงขมวดคิ้วอย่างหนักเมื่อรู้สึกถึงความไม่ถูกต้องของอะไรบางอย่างก่อนที่จะเบิกตากว้างพร้อมกับะโสาปแช่ง
“ลีกียอง! ไอ้บ้า! ใครใช้ให้นายเรียกฉันด้วยชื่อนั้นกัน”
-[ลีกียอง]-
แค่นี้ก็ปูทางเสร็จเรียบร้อยเหลือแต่จัดการสิ่งกีดขวางที่เหลืออยู่ในด่านสุดท้าย คิมฮยอนซอง
“กียองมีอะไรรึเปล่าครับหรือว่าอาหารไม่อร่อย?”
เพื่อความปลอดภัยว่าจะไม่มีใครมาดักฟัง ฉันจึงนัดฮยอนซองมาคุยที่ร้านอาหารและจองห้องส่วนตัวไว้พร้อมกับใช้เวทปิดกั้นเสียง
“ฮยอนซอง ฉันมีเื่จะคุยด้วย”
“ครับกียอง”
“คือว่า....ฉันอยากลาพักร้อนสัก2-3สัปดาห์น่ะ”
หลังจากที่ฉันพูดจบเขาก็ขมวดคิ้วอย่างหนักพร้อมกับวางช้อนส้อมลงและถามฉันด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเจือปนความเป็ห่วง
“คุณจะไปคนเดียวเหรอครับ?”
“ฉันจะไปกับลีจีฮเยด้วย”
“แต่-”
“ที่ฉันไปกับเธอไม่ใช่ว่าฉันไปเที่ยวอย่างเดียวแต่เพราะฉันชวนเธอไปงานเลี้ยงด้วย นายคงเข้าใจฉันใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องพาเธอไปด้วย”
ฉันไม่ได้โกหกนะ ฉันแค่พูดไม่หมด
“ครับ คุณกียองผมเข้าใจ”
“ไม่ต้องทำหน้าหงอยขนาดนั้นก็ได้ฉันไปแปปเดียวเดี๋ยวก็กลับมา”
“ครับ...แล้วคุณกียองจะไปวันไหนเหรอครับ?”
“น่าจะเป็วันพรุ่งนี้นะ”
หลังจากที่คุยเื่นี้เสร็จฉันก็เปลี่ยนเื่คุยเพื่อที่ฮยอนซองจะได้ไม่ถามอะไรเพิ่มอีกแต่ถึงอย่างนั้นหลังจากออกมาจากร้านอาหารเขาก็ยังคงทำหน้าเหมือนลูกหมาที่ถูกเ้าของทอดทิ้งแต่ฉันก็ไม่อาจใจอ่อนได้ เพราะถ้าให้เขาหรือใครในกิลด์ไปด้วยฉันก็จะทำงานไม่สะดวก
และไม่รู้ทำไมในระหว่างที่พวกเรากำลังจะเดินกลับไปที่กิลด์ถึงมีพวกผู้หญิงมองมาที่เราด้วยสายตาแปลกๆแล้วหันไปกระซิบกันเองหรือไม่ก็ถือนิยายที่คาดว่าเป็เื่ที่ฮิตกันมาปิดหน้าพร้อมกับกรี๊ดก๊าดกันเบาๆ
นักดาบอัจฉริยะและนักเล่นแร่แปรธาตุตกหลุมรักกันอย่างไร รู้สึกว่าเื่นี้เป็เื่ที่ดังมาตั้งนานแล้วแต่ฉันยังไม่มีเวลาไปอ่าน สงสัยฉันต้องหาเวลาไปอ่านบ้างแล้ว
"เอ่อ คุณกียองพอมีเวลาว่างเหลืออยู่ไหมครับพอดีว่าผมอยากจะชวนคุณไปเดินเล่นต่อ แต่ถ้าคุณไม่ว่างก็ไม่เป็ไรนะครับเพราะว่าตอนนี้ก็ดึกแล้วด้วยอีกอย่างคุณอาจจะยังไม่ได้จัดกระเป๋า...”
ไม่รู้ทำไมระหว่างที่เขาพูดมันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังเห็นหมาโกลเด้นที่ก้มหน้าอย่างเหงาหงอย
เขาทำหน้าแบบนั้นแล้วจะให้ฉันปฏิเสธยังไงละเนี่ย
“ไม่เป็ไรหรอกฉันจัดกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว อีกอย่างนานๆทีฉันจะได้เดินเล่นในตอนกลางคืนนะ”
“ครับ คุณกียอง”
พวกเราเดินเล่นไปเรื่อยๆและพูดคุยเื่ต่างๆด้วยกันแต่ในระหว่างที่เดินนั้นฉันก็รู้สึกหิวเล็กน้อย ฮยอนซองจึงอาสาไปซื้อของว่างมาให้
หลังจากที่พวกเรากินเสร็จคิมฮยอนซองก็ขอตัวไปซื้อของบางอย่าง ซึ่งฮยอนซองบอกให้ฉันนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนเพราะเขาจะรีบไปรีบกลับและในระหว่างที่ฉันนั่งรอฉันก็รู้สึกง่วงแปลกๆแต่มันน่าจะเป็เพราะว่าตอนนี้มันดึกมากแล้ว ฉันเลยคิดว่าจะพักสายตาสักครู่
ในขณะนั้นเองราฟาเอลที่ตอนนี้กำลังเดินเล่นในเมืองนั้นอยู่นั้นก็ได้เห็นคนมุงล้อมอะไรบางอย่าง แต่ก่อนที่ราฟาเอลจะเดินผ่านไปกลับได้ยินเสียงของผู้หญิงสองคนกำลังกระซิบกันอยู่
“เอ๊ะนั่นบุตรแห่งแสงไม่ใช่เหรอทำไมเขาถึงนั่งหลับอยู่ตรงนี้กัน?”
!!!
“ไม่รู้สิ แต่ตอนแรกฉันเห็นเขามากับกิลด์มาสเตอร์ของพารันนะ”
“ขอทางหน่อยนะครับ”
ไม่ทันที่สองคนนั้นจะพูดจบราฟาเอลก็รีบก้าวเท้าเดินฝ่าวงล้อมเข้าไปหาคนที่คาดว่าน่าจะเป็บุตรแห่งแสงและทันทีที่เข้าฝ่าวงล้อมได้สำเร็จเขาก็ได้เห็นลีกียองที่ตอนนี้กำลังหลับไหลอยู่ในท่าเท้าคาง ด้วยความเป็ห่วงราฟาเอลจึงคุกเข่าเพื่อที่จะปลุกกียองได้สะดวก
“พี่กียองครับ พี่กียองตื่นได้แล้วครับ”
“อื้ม....ราฟาเอล?นี่ฉันเผลอหลับไปเหรอ?”
พี่กียองตอนพึ่งตื่นนี่น่ารักจัง
“ใช่ครับแล้วทำไมพี่มานอนอยู่ตรงนี้ได้หละครับ?”
“ตอนแรกฉันแค่จะพักสายตาระหว่างรอฮยอนซองหนะแต่ฉันก็เผลอหลับไปก่อน”
คนๆนั้นอีกแล้วกี่ครั้งแล้วที่พี่จะต้องลำบากเพราะเขา
“แล้วคุณคิมฮยอนซองไปไหนเหรอครับ?ทำไมถึงทิ้งพี่ไว้คนเดียว?”
“เห็นเขาบอกว่าต้องไปซื้อของบางอย่างหนะ”
“งั้นให้ผมเป็คนไปส่งพี่แทนไหมครับ?”
“เอ่อ..ไม่เ-”
“ไม่ต้องให้นายมาลำบากหรอก”
ก่อนที่กียองจะได้ตอบก็มีเสียงทุ่มต่ำที่แฝงไปด้วยความเ็าของใครบางคนที่เข้ามาขัดอย่างไร้มารยาทและยังเป็คนที่ราฟาเอลไม่ชอบหน้าที่สุด
“แค่การไปส่งพี่กียองไม่ได้ทำให้ผมลำบากขนาดนั้นหรอกครับแต่ดูแล้วคนที่ลำบากน่าจะเป็คุณมากกว่านะครับ”
“ไม่ใช่เื่ที่นายจะต้องสนใจ” (ไม่ต้องยุ่ง)
ถึงแม้คิมฮยอนซองจะพูดด้วยน้ำเสียงที่สุภาพแต่กียองและราฟาเอลก็สามารถรู้ความหมายที่ซ่อนอยู่ได้อย่างง่ายดาย
“เอ่อ...ตอนนี้ฉันไม่เป็ไรแล้วหละขอบคุ-”
“พี่กียองครับ!”
ด้วยความที่ฉันยังตื่นไม่สนิทบวกกับรีบลุกเร็วไปทำให้ขาของฉันอ่อนแรงไปชั่วขณะแต่โชคยังดีที่ราฟาเอลจับฉันไว้ทันทำให้สภาพฉันในตอนนี้ไม่ได้หน้าเกลียดมากแต่ก็ไม่ได้ดีมากเช่นกันเพราะตอนนี้ฉันกำลังอยู่ในอ้อมแขนของราฟาเอล
ถึงจะหน้าอายไปบ้างแต่ก็ยังดีกว่าการที่ล้มไปกองกับพื้นก็แล้วกัน
“ขอบคุณนะราฟาเอ-”
“ส่งเขามาฉันซะ”
เสียงที่ดุจกร้าวและสายตาที่เยือกเย็นของคิมฮยอนซองในตอนนี้นั้นมันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังเผชิญหน้ากับDoomฮยอนซอง
และไม่ใช่ฉันคนเดียวที่รู้สึกอย่างนั้น ราฟาเอลก็ััได้ถึงจิตสังหารที่อันตรายจนเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวและฉันก็เดาได้ทันทีเลยว่าเขากำลังนึกถึงความทรงจำที่เลวร้ายในอดีต
“ไม่-”
ฟึบ
ไม่ทันที่ราฟาเอลจะตอบปฏิเสธไปนั้นคิมฮยอนซองก็ใช้โอกาสนี้ชิงร่างของกียองมาอยู่ในอ้อมแขนของตัวเองแทนและเหยียดสายตาไปยังราฟาเอลพร้อมกับเอ่ยประโยคที่ได้ยินกันแค่สามคน
“เจอแค่นี้ก็ถอยแล้วเหรอน่าสมเพชจริงๆ ถ้าแค่นี้นายยังรับมือไม่ได้แล้วนายจะมีปัญญาไปปกป้องกียองได้ยังไง?”
“แก-”
“ไปกันเถอะครับกียอง”
เมื่อคิมฮยอนซองพูดจบเขาก็ค่อยๆประคองร่างของลีกียองให้อยู่ในท่าอุ้มเ้าสาวแทนพร้อมกับกางปีกออกทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะหันมองไปข้างหลัง
“ขอโทษที่ทำให้คุณกียองต้องคอยนานนะครับ”
คิมฮยอนซองในตอนนี้ได้ขจัดคราบของDoomฮยอนซองที่แสนหน้ากลัวไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแค่คิมฮยอนซองที่แสนจะน่ารักแทน
“ไม่เป็ไร ไม่ต้องขอโทษก็ได้”
“แต่-”
“มันคงจะเป็ของสำคัญมากใช่ไหมหละเพราะงั้นไม่เป็ไรหรอก”
“ครับ..แต่ถึงอย่างนั้นเพื่อเป็การไถ่โทษคุณกียองจะหลับไปก่อนก็ได้นะครับเดี๋ยวผมจะถ่ายโอนมานาให้”
“ก็ได้ ถ้าถึงแล้วก็ปลุกด้วยละกัน”
ในขณะที่ฉันกำลังจะหลับนั้นฉันก็ััได้ถึงมานาของเขาที่กำลังเข้ามาในตัวฉันมันทำให้ฉันรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่สติของฉันจะดับวูบไป
หลังจากที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่ััได้ก็คือความนุ่มที่หลังของฉันแต่ฉันก็พอเดาได้ว่าฮยอนซองคงไม่อยากปลุกฉันจึงเลือกที่จะมาส่งฉันถึงห้องแทน
แต่ก่อนที่ฉันจะได้ล้างหน้าก็ได้มีสายเรียกเข้าจากลีจีฮเยและเมื่อฉันได้ยินเสียงของเธอก็ทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที
-โอปป้า เมื่อคืนพี่ไปทำอะไรไว้
“อะไร?”
-นี่พี่ยังไม่ได้ดูข่าวทีใช่ไหม?
“ข่าว?ข่าวอะไร?”
-พี่ไปดูเองเถอะ
[เมื่อคืนนี้เวลา10.00p.m. ได้มีคนเห็นพระคาร์ดินัลกิตติมศักดิ์กับนักดาบแห่งพระอาทิตย์อัสดงกำลังเดินเที่ยวกัน]
[เกิดความขัดแย้งระหว่างนักรบศักดิ์สิทธิ์และนักดาบแห่งพระอาทิตย์อัสดงเหตุเกิดจากพระคาร์ดินัลกิตติมศักดิ์?-นักข่าวการเมืองลินเดลคังยูมี]
นี่คืออะไรเนี่ย
[ID TBD:เมื่อคืนฉันไม่ได้ไปเดินเที่ยวแค่วันเดียวมันทำให้ฉันพลาดข่าวเด็ดขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย]
[ชาวบ้านลินเดล:เมื่อคืนฉันอยู่ในเหตุการณ์พอดีรู้สึกว่าบรรยากาศแย่มากๆเหมือนกับว่าพวกเขาจะทะเลาะกันแต่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงทะเลาะ]
[ID TBD:ใครก็ได้ช่วยบอกฉันทีว่าพวกเขาทะเลาะกันทำไม]
[ฉันแค่เดินผ่านมา:ฉัน ฉัน ฉันรู้ก็ตามหัวข้อข่าวเลยสาเหตุเกิดจากนักรบศักดิ์สิทธิ์ที่บังเอิญได้ไปเห็นพระคาร์ดินัลกิตติมศักดิ์ที่กำลังหลับไหลอยู่ด้วยความหวังดีเขาจึงพยายามปลุกและจะไปส่งพระคาร์ดินัลกิตติมศักดิ์แทนแต่ในตอนนั้นเองนักดาบแห่งพระอาทิตย์อัสดงก็ปรากฎตัวขึ้น!และด้วยความหึงหวงเขาจึงรีบไปชิงตัวพระคาร์ดินัลกิตติมศักดิ์กลับสู่อ้อมแขนของเขาและรีบบินกลับไป(ซึ่งฉันเดาได้เลยว่าที่เขารีบกลับไปเพราะเขาอยากให้พระคาร์ดินัลกิตติมศักดิ์มีเวลาพักผ่อนมากๆ)]
นี่คุณเป็เงาของฉันเหรอ? ถ้าจะมีความสามารถขนาดนี้มาสมัครงานที่กิลด์ของฉันก็ได้นะ
[ID TBD:ว้าวววว]
[ชาวบ้านลินเดล:...ขนาดนักข่าวยังไม่รู้มากขนาดนี้เลย]
เื่นี้ไม่น่าจะใช่เื่ใหญ่มากให้คุณคิมมิยองเป็คนจัดการได้
หลังจากที่ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จฉันก็ต้องตรวจสอบสัมภาระของฉันอีกครั้งเพื่อความปลอดภัยถึงแม้ว่าตอนนี้จองฮายันจะไม่อยู่ก็เถอะ
“หืม?”
ในขณะที่ฉันกำลังตรวจดูกระเป๋าคู่ใจอยู่นั้นก็ได้มีหน้างต่างแสดงสถานะของอุปกรณ์ขึ้นมา
อุปกรณ์ติดตาม(ประเภทล่องหน)
คุณสมบัติเป็อุปกรณ์ที่สามารถติดตามและดักฟังได้ และยังมีฟังก์ชันพิเศษที่คนอื่นนอกจากเ้าของไม่สามารถเห็นได้แต่ยังมีข้อเสียอยู่ซึ่งนั่นก็คือทุกคนสามารถััมันได้...
ไม่มีทางที่ฮายันจะเป็คนทำเพราะในตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ที่กิลด์และถึงเธอจะทำจริงเธอก็ไม่มีทางที่จะใช้อุปกรณ์เวทมนตร์แน่เพราะเธอมีเวทติดตามที่ปลอดภัยกว่า
เพราะฉะนั้นคนที่สามารถทำแบบนี้ได้จะต้องเป็คนที่มีกุญแจห้องของฉันและเป็คนที่ถึงเข้าห้องของฉันไปโดยที่ไม่มีใครอยู่ในห้องก็จะไม่มีใครสงสัยเพราะคนๆนั้นต้องเป็คนที่น่าเชื่อถือ
คงไม่ใช่นายใช่ไหม? คิมฮยอนซอง
ถึงอย่างนั้นก็เป็แค่การสันนิฐานแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางจับคนร้ายตัวจริงเพราะถ้าคนร้ายเห็นว่าฉันเปลี่ยนกระเป๋ากะทันหันยังไงคนร้ายก็จะต้องพยายามเบี่ยงเบนความสนใจฉันเพื่อที่จะทำแบบนี้กับฉันอีกแน่
แต่ฉันไม่ให้โอกาสให้ทำเป็ครั้งที่สองหรอก
.
.
.
ฉันรีบเดินผ่านทุกคนเพื่อไปยังประตูทางออกของกิลด์และแน่นอนว่าตอนนี้ผู้ต้องสงสัยทุกคนก็กำลังรออยู่เพราะตอนนี้เป็เวลาพักเที่ยงพอดี
“คุณกียองจะไปแล้วเหรอครับ?”
“ครับ”
คนที่ทักฉันเป็คนแรกก็คือคิมฮยอนซองในตอนแรกฮยอนซองมองฉันด้วยสายตาปกติแต่แล้วสายตาของเขาก็ชะงักเล็กน้อยเมื่อเขาเบนสายตามายังกระเป๋าที่ฉันถืออยู่
“เอ่อทำไมคุณกียองถึงไม่ใช้กระเป๋าใบโปรดของคุณละครับ?”
สรุปว่าคนร้ายเป็นายเองสินะฮยอนซอง ไอ้ลูกหมา
“ฉันอยากเปลี่ยนสไตล์บ้างอีกอย่างนายก็ซื้อกระเป๋ามาให้ฉันเยอะอยู่แล้ว ถ้าฉันไม่ใช้บ้างก็เสียดายแย่”
“อ๋อ งั้นเหรอครับถ้างั้นคุณกียองจะมากินข้าวเที่ยงด้วยกันก่อนไหมครับ?เพราะตอนนี้ก็เที่ยงแล้วด้วย”
“ตอนนี้น่าจะไม่ได้แล้วนะครับเพราะผมกับนัดลีจีฮเยไว้แล้ว งั้นค่อยเป็โอกาสหน้าแทนนะครับ”
“อา..ครับ”
หลังจากคุยเสร็จ ฉันก็หันหลังหนีและรีบเดินไปเปิดประตูอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้โอกาสที่คิมฮยอนซองรั้งฉันไว้ได้ทันและถึงแม้ฉันจะเดินออกมาห่างจากกิลด์แล้วฉันก็สามารถรับรู้ได้ว่าตอนนี้ฮยอนซองจะทำหน้าแบบไหนอยู่
แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่สนใจหรอก
เพราะนายเลือกที่จะทำอย่างนั้นเอง
และเมื่อฉันเดินไปถึงที่ประตูวาปฉันก็เลิกคิดถึงเื่ของฮยอนซองเพราะตอนนี้มีเื่ใหม่ที่ฉันต้องคิดเกี่ยวกับยาที่กำลังถูกประมูลในตลาดมืด
เป้าหมายถัดไปของฉันสาธารณรัฐ
…………………………………………………………………
ขอโทษที่ห่างหายไปนานที่หายไปนานเพราะมัวแต่ไปแต่งพล็อตเื่กับเชื่อมเนื้อเื่อยู่และตอนต่อไปอาจจะมาในอีก2วัน (ถ้าคิดเนื้อเื่ออกนะ)
ปล.ไม่รู้จะแทนสรรพนามของจินชิงว่าอะไรดีก็เลยเลือกคำว่านายแทน ถ้าใครจะให้แก้สรรพนามก็บอกได้นะ
204
![Neurotic Game [ ONLINE ] 1 - นิวโรติกเกมส์ออนไลน์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1597413172_11645058.webp)
