ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]

ห้างสรรพสินค้า ที่เขาพาขับรถมาเองแบบไม่พึ่งประมวนนั้น อยู่ห่างบ้านไม่มาก มัทรียังคงถูกจูงมือบาง ตรงไปหน้าโรงหนัง แล้วปล่อยให้เขาเลือกเองว่าอยากดูเรื่องไหน

เพราะถ้าเป็นแนวแอคชั่นแล้ว ตัวเองดูได้แทบทั้งนั้น และนี่ก็เป็นครั้งแรกอีกเหมือนกัน ที่ได้นั่งตั๋วเฟิสต์คลาส อยากเก็บเอาไปเล่าให้สองเพื่อนฟังใจจะขาด แต่ก็ติดตรงที่ จะต้องถูกซักไซ้ไล่เลียงว่ามากับใคร

แล้วทำไมต้องจ่ายแพงๆ ด้วย รวยนักหรือไง นั่งเก้าอี้ธรรมดาอย่างคนอื่นไม่ได้หรือไง กับอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย และด้วยความที่ไม่เคยนั่งเก้าอี้ไฟฟ้าที่ปรับเอนได้ถึงร้อยแปดสิบองศา มัทรีเลยหาปุ่มไม่เจอจนเกิดอาการเก้อเขิน

“ให้ผมช่วยนะครับ”

แต่เมื่อมีกายสูงใหญ่ของเขาโน้มมาใกล้ๆ แล้วกดปุ่มปรับให้ หัวใจก็เต้นไม่เป็นส่ำขึ้นมาทันที เคราะห์ดีมีพนักงานนำค็อกเทลกับอาหารขบเคี้ยวมาวางให้ เลยหายใจโล่งหน่อย ส่วนเขาก็กลับไปนั่งที่เดิม แต่มือบางข้างซ้าย ก็ไม่วายถูกเขาดึงไปกุมไว้อยู่ดี

“มัทห่มผ้ามั้ยครับ ในนี้หนาวมาก”

“ค่ะ”

กำลังจะคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ แต่เขาก็ไวกว่า ความสุขเริ่มท่วมท้นเอ่อล้นหัวใจดวงน้อยๆ อีกแล้ว เมื่อมีเขากางผ้าออก แล้วห่มให้ด้วยความแผ่วเบา แถมเขายังแอบฉกจมูกโด่งๆ ลงมาหาแก้มนุ่ม เป็นรางวัลอีกต่างหาก

เจ้าของใบหน้าสวยไม่รู้จะทำอะไรได้ นอกจากยิ้มอย่างเอียงอายเท่านั้น พอหนังเริ่มลงจอ มัทรีกล้าบอกกับตัวเองได้เลยว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ดูแทบไม่รู้เรื่อง

แม้จะไม่มีใครชวนคุยเลย แต่ใจก็แทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มันมัวแต่อิ่มเอมกับความสุขที่ได้อยู่กับเขา ได้ใกล้ชิดกับเขา และได้ทำอะไรมากมายหลายอย่างกับเขาแบบไม่เคยคาดคิดมาก่อน

“มัทซื้อของในซูเปอร์กลับบ้าน แทนไปเดินตลาดนะครับ ผมจะช่วย จะได้ไม่ต้องจอดหลายที่ด้วย” พอออกจากโรงหนังเขาก็หันมาบอกเสียงนุ่ม ขณะเดินกุมมือบางไปด้วย

“อืม! ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวยายถามว่าทำไมซื้อของแพงเข้าบ้าน”

รวมทั้งตัวเองก็ไม่อยากจ่ายอะไรที่แพงเกินตัวด้วย เลยตัดสินใจปฏิเสธด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“งั้นให้ผมจ่ายนะ ผมอยากเดินเลือกของกับมัทก่อนไปส่งบ้าน หรือเราจะไปเดินตลาดด้วยกัน ดีมั้ยครับ”

“อืม! ไม่เอาดีกว่าค่ะ งั้นซื้อไปจากนี่ก็ได้ค่ะ”

หนึ่งคือไม่กล้าคิดว่าเศรษฐีอย่างเขาจะเดินเข้าตลาดได้ยังไง กับสองก็คือ แม่ค้ารู้จักยายแทบทั้งนั้น ขืนไปกับคนแปลกหน้ามีหวังได้ถึงหูยายแน่ๆ

“งั้นไปทางโน้นครับ”

จักรภัทรดีใจไม่น้อย เมื่อคนข้างๆ ว่าง่าย จะได้บริหารเวลาให้ตรงกับนัดในตอนเย็น และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากปณิตา ซึ่งนัดเขาให้ไปงานด้วยกันไว้ตั้งแต่กินข้าวด้วยกันที่บ้านครั้งก่อนแล้ว

จะเลื่อนเพราะไม่อยากไปก็ดูจะไม่ดี เลยจำต้องยอมห่างคนข้างๆ ไปหาอีกสาว ที่เขาเองเริ่มจะเห็นว่า คะแนนของทั้งสองห่างกันขึ้นมาเรื่อยๆ แล้ว

และคนที่นำก็คือคนข้างๆ ของเขานี่เอง แม้คุณสมบัติด้านอื่นจะด้อยกว่าปณิตาบ้าง แต่เขาวัดจากระดับความคิดถึง เวลาอยู่ห่างกัน กับระดับความสบายใจเวลาได้อยู่ใกล้ๆ กัน

“วันนี้จะทำอะไรให้คุณยายกินครับ”

“ยังไม่รู้เลยค่ะ อาจจะเป็นลาบปลากับต้มยำปลาก็ได้ เมื่อวานยายบ่นว่าไม่ได้กินนานแล้วค่ะ แถมจู่ๆ ยายก็บอกว่าแม่ชอบเมนูนี้ขึ้นมา”

อดคิดถึงท่าทีเศร้าๆ ของยายไม่ได้เวลาเผลอพูดถึงแม่ จักรภัทรเองก็สะดุดหูไม่น้อย เพราะนับตั้งแต่รู้จักสองยายหลานมาหลายเดือน ก็ไม่เคยได้ยินพูดถึงเลยด้วยซ้ำ

“ผมก็เพิ่งเคยได้ยินมัทพูดถึงแม่วันนี้เอง ผมถามได้มั้ยครับว่าแม่มัทไปไหน”

ด้วยสาวตรงหน้าเป็นเพียงหนึ่งเดียว ที่เขายังไม่รู้เรื่องราวของครอบครัวโดยละเอียด เลยจำต้องเสียมารยาทถามออกไป

“มัทก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” และมันก็ทำให้คนถูกถาม มีท่าทีหงอยเหงาลงทันตา

“อ้าว! ทำไมล่ะครับ มัทไม่เคยถามคุณยายเลยเหรอครับ”

ชายหนุ่มฝืนกฎการเสียมารยาทซักต่ออีกนิด ขณะมือก็รับถุงผักกาดขาว ที่หญิงสาวส่งให้ใส่รถเข็นแล้วเดินไปช้าๆ

“เคยค่ะ ยายบอกว่า แม่คลอดมัทได้เดือนเดียว ก็หนีไปเพราะมีเรื่องไม่เข้าใจกับยาย แล้วแม่ก็ไม่เคยกลับมาหรือติดต่อมาอีกเลย จนกระทั่งทุกวันนี้ค่ะ” มัทรีฝืนความเศร้าด้วยการเลือกแครอทใส่ถุงไปช้าๆ

“แล้วมัทเคยอยากรู้ว่าแม่อยู่ไหนบ้างหรือเปล่าครับ”

“อยากรู้ตลอดเวลาค่ะ มัทเคยคิดจะจ้างนักสืบตามหาแม่ด้วยซ้ำ แต่ค่าใช้จ่ายเยอะมาก แล้วมัทก็ไม่มีเงินเหลือใช้สักเท่าไหร่ อีกอย่าง ยายก็คงไม่พอใจแน่ ถ้ามัททำอะไรแบบไม่ปรึกษา มัทเลยล้มเลิกความคิดค่ะ”

“ผมว่ามัทคิดถูกแล้วล่ะครับ เพราะคุณยายรักและเลี้ยงมัทมา ถ้าทำให้ท่านเสียใจ เราเองจะเป็นบาปเปล่าๆ ครับ ส่วนแม่ของมัท ผมเชื่อว่าสักวัน ท่านคงจะกลับมาหามัทแน่ๆ มัทอย่าคิดมากนะครับ”

เขาปลอบคนข้างๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มหู ดวงตาคู่คมที่มองไปหานั้น ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยในความรู้สึก และอยากเขกกบาลตัวเองไม่น้อย ที่ดันไปสะกิดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก

“ค่ะ”

คนที่ไม่เคยเห็นหน้าแม่มาตั้งแต่เกิดรับคำสั้นๆ หัวใจนั้นก็เจ็บจี๊ดๆ เมื่อไม่เคยเข้าใจว่าทำไมแม่ไม่มาหาบ้าง

“มัทจะเอาปลาใช่มั้ยครับ เขาเอามาลงใหม่พอดี รีบไปเลือกเลยมั้ยครับ เดี๋ยวคนอื่นแย่งตัวใหญ่ๆ ไปก่อนนะ”

เพราะไม่อยากให้คนข้างๆ เศร้า เลยรีบเปลี่ยนเรื่อง แล้วเข็นรถเดินนำไปยังแผงปลาด้วยใบหน้าเจือยิ้มน้อยๆ พลอยทำให้คนเดินตามยิ้มไปด้วย

“เสียดายจังผมมีนัด ไม่งั้นคงได้ไปกินด้วย”

จักรภัทรหมายความอย่างที่บอกไว้จริงๆ ขณะยืนมองมือบาง กำลังจับปลาพลิกซ้ายพลิกขวาอยู่ จากนั้นก็หันมายิ้มให้เขา แต่ไม่ได้ว่าอะไร แม้ใจอยากจะชวนให้ไปกินมื้อเที่ยงในวันรุ่งขึ้นด้วยมากแค่ไหนก็ตาม ก็ไม่กล้า

“พรุ่งนี้ก็มีออกรอบกับผู้บริหารใหญ่ ตั้งแต่เช้ายันบ่าย ตกเย็นก็มีงานเลี้ยงอีก”

มัทรีหันไปยิ้มให้เขาอย่างขอบคุณ ที่บอกเรื่องราวของตัวเองให้ฟังเป็นครั้งแรก และโล่งใจที่ไม่ได้ชวน ไม่งั้นคงจะหน้าแตกหมอไม่รับเย็บแล้วแน่ๆ

“ไว้คุณเกียร์ว่างเมื่อไหร่ค่อยไปก็ได้ค่ะ อยากกินอะไรมัททำให้ทุกเมนูเลยค่ะ”

ถ้าเสนอแบบแบ่งรับแบ่งสู้อย่างนี้ ก็พอจะกล้าบอกออกไปหน่อย แต่อีกคนกลับทำหน้าม่อย เพราะคิดไม่ออก ว่าตัวเองจะว่างวันไหนบ้าง ในเมื่องานล้นหัวตลอดเวลา

“อาทิตย์หน้าผมก็ต้องบินไปพม่าอีก ช่วงนี้จะยุ่งมาก อาจไม่ได้เห็นหน้ามัทหลายวัน มัทจะคิดถึงผมมั้ยครับ”

อาการยิ้มบางๆ อย่างเอียงอายนั้น เป็นคำตอบให้คนถามได้ดี และมัทรีก็เลี่ยงไม่เอ่ยอะไรออกมาด้วยการหันไปเลือกปลาอีกตัวแทน แต่ก็ใช่ว่าจะปกปิดได้ ในเมื่อเขามองแววตาเธอออก ว่ารู้สึกยังไงกับเขา

“มัทครับ”

“คะ”

“เสาร์อาทิตย์หน้าก่อนบินไปพม่า ผมจะโทรบอกคุณยาย ว่ามีงานพิเศษให้มัทไปช่วยทำนะครับ” แผนนี้เขาเพิ่งคิดขึ้นได้เมื่อครู่

“ค่ะ” ส่วนคนไม่รู้เรื่องอะไร ก็ได้แต่รับคำด้วยความเต็มใจเท่านั้น

“แล้วมัทก็ลางานวันเสาร์ไว้เลยนะครับ ไม่ต้องมาทำงาน สักแปดโมง ผมจะขับรถไปรับที่บ้าน”

“ค่ะ” จะมีใครกล้าปฏิเสธการได้อยู่ใกล้ๆ ชายอันเป็นที่รักยิ่งกัน

“มัทเตรียมเสื้อผ้าไปค้างคืนหนึ่งนะครับ กับชุดเดินเล่นชายทะเล”

“ค่ะ”

ในเมื่อว่าง่ายขนาดนี้ แล้วจะไม่ให้เขายกคะแนนให้ได้ยังไงกัน นี่ล่ะคือคู่ชีวิต ที่เขาหามานานหลายปี เพราะเขาเป็นคนมีเวลาว่างน้อย ส่วนใหญ่จะหายใจเข้าออกเป็นงาน ดังนั้นคนที่จะมาอยู่ด้วย ต้องยอมหมุนตามเขามากกว่าและเป็นคนที่เขาจะไว้วางใจ ให้เลี้ยงลูกๆ รออยู่บ้านได้แบบไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง เขามั่นใจว่า คนตรงหน้าจะทำหน้าที่นั้นได้ดีและไร้ที่ติอย่างแน่นอน

แต่สำหรับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อแม่นั้น กลับรู้สึกพะว้าพะวังในตัวเพื่อนสาวคนใหม่ ที่ลูกเพิ่งพามาให้รู้จักไม่น้อย จนต้องพากันนั่งถ่างตารอคอยการกลับมาของลูก

เพราะอยากจะถามให้กระจ่างใจ แม้ไม่เคยคิดจะปิดกั้นหญิงใดก็ตามที่ลูกรักและเลือกให้มาเป็นคู่ชีวิต แต่ก็ยังอยากถามให้ได้ความจริงมากกว่านี้ก่อน

“เห็นป้ามณบอกว่า คุณพ่อคุณแม่รอคุยกับผมอยู่เหรอครับ”

จักรภัทรเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่มีพ่อกับแม่นั่งดูหนังอยู่ มือก็ปลดหูกระต่ายออกจากคอ เพราะรู้อึดอัดไม่น้อย แม้จะไปงานกาล่าดินเนอร์กับปณิตาบ่อยๆ แต่ค่ำนี้กลับไม่ค่อยสนุกนัก

“จ้ะ เป็นไงบ้าง งานของเพื่อนหนูอ้อน คนเยอะหรือเปล่าจ๊ะ”

จารุณีเลี่ยงเรื่องอยากรู้เอาไว้ก่อน เพราะเห็นท่าทีลูกไม่ค่อยจะสบายตัวสักเท่าไหร่ขณะทรุดกายลงนั่ง

+++++

E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ

สนใจโหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อได้ค่ะ

ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มจ้า “ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่มีอะไรหรอกครับ”และด้วยสัญชาตญาณ สองวงแขนของเขา ก็รับเอาร่างเล็กๆ มากอดแนบอกไว้เช่นกัน ตอนแรกนั้นเพราะความอยากปกป้องเพศที่อ่อนแอกว่า และกำลังต้องการที่พึ่งพิง

****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเรื่องจะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็นกำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในครอบครองอยู่แล้วค่ะ ******

ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง

เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้

ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ

ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็นลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็นประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น

วิมานสอยดาว [Heaven]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆคุณไม่มีสิทธิ์จะไปไหนทั้งนั้นจนว่าผมจะอนุญาตหรือไม่ก็จนกว่าพี่ชายคุณจะหาเงินสี่สิบล้านมาให้ผม ระหว่างนี้คุณมีหน้าที่ปรนเปรอความสุขบนเตียงให้ผม และทำทุกอย่างที่ผมสั่งไม่มีข้อยกเว้น โดยเฉพาะเ

ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.com“ปล่อยฉันลงนะ ออกไปจากห้องฉัน!!! ออกไปให้ห่างจากตัวฉันนะ ฉันเกลียดคุณ!!! คนหลอกลวง!!! ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดคุณ!!!”