คุณแฟนแสนห่วย Im not single [Win:Siangwan]

        Ep. 38

         "อะไรจะขนาดนั้นครับลูก เป็นแบบนี้แม่ชักจะน้อยใจแล้วสิ" เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วที่น้องเวย์ยังร้องไห้โยเยอยู่ไม่ยอมหยุดตั้งแต่ที่วินออกไป

         ".............." แต่แล้วอยู่ๆเสียงร้องไห้ที่เหมือนไม่มีท่าทีว่าจะหยุดในตอนแรกก็กลับเงียบลงหลังจากที่ฉันเอ่ยประโยคนั้นขึ้นมา

         "หืมมม...น้องเวย์เข้าใจที่แม่พูดหรอครับ?"

         "แอ้~~~"

         "น้องเวย์รู้มั้ยเวลาที่หนูร้องไห้นานๆแม่รู้สึกเหมือนใจจะขาดนะครับ"

         "แอ้~~~"

         "น่ารักที่สุดเลย สุดหล่อของแม่..แม่รักน้องเวย์นะครับ" ฉันยิ้มกว้างแล้วหอมแก้มลูกชายด้วยความเอ็นดูปนมันเขี้ยว ทำไมถึงได้น่ารักและฉลาดแบบนี้นะ พอเห็นว่าฉันหอมแก้มน้องเวย์ก็คงอยากจะหอมฉันบ้างมือเล็กๆที่พยายามยื่นมาหาและแตะหน้าฉันทำให้ฉันเอียงแก้มเข้าหาลูกชายตัวน้อย และแล้วแก้มทั้งสองข้างของฉันมันก็เปียกปอนไปด้วยน้ำลายของน้องเวย์

        "อื้ออออ มัมมำมา"

        "แบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อย หอมจนแก้มแม่เปียกขนาดนี้แม่หายน้อยใจแล้วก็ได้ครับลูก ^^"

        ครืดดดดด ครืดดดดดด

        "เอ้ะ วินหรอ..โทรมาทำไมนะ หรือว่าลืมของ" ฉันเดินมาหยิบโทรศัพท์ที่มันสั่นเตือนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ในครัวและเบอร์ที่โชว์มาเป็นเบอร์ของวิน ป่านนี้เขาคงไปถึงที่ทำงานแล้วล่ะ

        "ฮัลโหล...วิน มีอะไรหรอ?"

        'ลูกยังร้องไห้อยู่มั้ย?'

        "เพิ่งหยุดร้องไปเมื่อกี้เอง น้องเวย์ครับฟังสิว่าใครโทรมาเอ่ย" ฉันเปิดสปีกเกอร์โฟนแล้วเอามาจ่อตรงหน้าลูกแค่ได้ยินเสียงพ่อ น้องเวย์ก็ยิ้มดีใจขึ้นมาทันที แถมตัวอ้อนกลมก็ยังกระโดดขึ้นลงอยู่ในอ้อนแขนฉันจนฉันเหนื่อยแทบจะหมดแรงอุ้มเลยพาเดินไปนั่งคุยที่โซฟาแทน

        'ไง ลูกหมู'

        "แอ้!!"

        'อีกไม่กี่ชั่วโมงเดี๋ยวพ่อกลับไปนอนด้วย'

        "แอ้~~"

        'แล้วเธอทำอะไรอยู่?'

        "กล่อมลูกเพิ่งจะหยุดร้องเมื่อไม่นานนี้เอง แล้ววันนี้จะกลับดึกมั้ย?"

        'ไม่หรอก วันนี้ไอ้เดย์ก็มา เดี๋ยวร้องเสร็จแล้วฉันก็กลับเลยเธอกับลูกนอนก่อนก็ได้ไม่ต้องรอฉันหรอก'

        "อื้ม แล้วตกลงโทรมามีอะไรหรอ ลืมของอะไรหรือเปล่า?"

        'แค่จะโทรถามว่าลูกหมูมันเลิกร้องไห้ยัง'

         "อื้มมม ตอนนี้ไม่ร้องแล้วล่ะ"

         'งั้นแค่นี้นะเดี๋ยวต้องเตรียมตัวแล้ว'

        "โอเค น้องวเย์บอกคุณพ่อสิครับ สู้ๆนะครับคุณพ่อ น้องเวย์เป็นกำลังใจให้"

        "แอ้"

        'หึ อย่าพาลูกทำปัญญาอ่อนน่า แค่แม่มันคนเดียวฉันก็ปวดหัวมากพอแล้ว แค่นี้' คนปลายสายแค่นหัวเราะแถมยังไม่ลืมที่จะพูดแขวะฉันก่อนจะวางสายด้วย เชอะ ทำเป็นพูดแต่ที่จริงก็ชอบล่ะสิ ฉันรู้หรอกน่า

        "เราไปอาบน้ำกันเถอะ ดูสิวันนี้งอแงจะอยู่แต่กับพ่ออาบน้ำดึกจนได้เลยเห็นมั้ย.. ถ้าน้องเวย์ไม่สบายขึ้นมาแม่คงปวดใจแย่" ฉันคุยเล่นกับลูกแล้วพาไปอาบน้ำเสร็จสรรพ ป้อนข้าวแล้วก็กินนมนอน คงจะเพราะร้องไห้นานจนเหนื่อยเลยนอนง่ายหน่อย พอลูกหลับแล้ววินก็ไม่อยู่ด้วยแบบนี้รู้สึก...เงียบจัง

        ครืดดดดด ครืดดดดด

        LINE

        MA-NOW: 'เหงาค่ะ'

        SIANGWAN: 'เหมือนกัน TT'

        MA-NOW: 'เหงาทำไม สามีอยู่ด้วยทั้งวัน'

        SIANGWAN: 'คืนนี้พ่อน้องเวย์ออกไปทำงานวันแรกน่ะสิในรอบเจ็ดเดือน นั่งมองลูกหลับวนไป'

        KK: ส่งรูปภาพ

        KK: 'อิจฉาจัง อยากมีเวลานั่งมองลูกหลับบ้าง'

        MA-NOW: 'อร้ายยยยย แฝดน้อยของน้ามะนาวคิดถึงที่สุด'

        SIANGWAN: 'ทำงานอยู่หรอขวัญ?'

        ใช่แล้ว... ไลน์ที่ฉันกำลังคุยอยู่เป็นไลน์กลุ่มลับของพวกฉันเอง และรูปที่ขวัญส่งมาก็เป็นรูปลูกฝาแฝดชายหญิงของขวัญกับ...เพื่อนของวินนั่นแหละ ถึงแม้ว่าขวัญและเด็กๆจะดูมีความสุขและสบายดีแต่ฉันก็ยังแอบเชียร์อยู่ลึกๆว่าเพื่อนฉันจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์สักที ฉันน่ะคันปากอยากจะบอกเรื่องนี้ให้วินกับเดย์รู้จะแย่แต่ติดตรงที่ทั้งขวัญแล้วก็มะนาวต่างก็ย้ำหนักย้ำหนาว่าห้ามฉันบอกใครเนี่ยสิ บางครั้งฉันก็แอบแกล้งๆวางโทรศัพท์ใกล้หูใกล้ตาวินเผื่อว่าเขาจะหยิบไปเปิดไลน์ฉันดูแล้วเจอกลุ่มที่ฉันเหมือนจะแอบแต่ก็เปิดเผยอ่ะนะ แต่วินกลับไม่มีความอยากรู้อยากเห็นอะไรจนต้องแอบเอาโทรศัพท์ฉันไปเปิดดูบ้างเลยน่ะสิ ว่าวันๆฉันคุยกับใครไปบ้าง เฮ้อออ เขาไว้ใจฉันขนาดนี้มันก็ดีอยู่หรอกนะแต่มันดันผิดจุดประสงค์ของฉันนี่สิ หรือฉันต้องทำตัวให้ดูมีพิรุธมากขึ้นเผื่อว่าวินจะแอบหึงแล้วเปิดดูโทรศัพท์ของฉันเข้าสักวัน

        KK: 'ใช่ ฉันทำงานอยู่แต่เดี๋ยวก็เลิกแล้วล่ะ ส่วนสองแฝดก็อยู่กับป้าเหมือนเดิม คิดถึงลูกชะมัด'

        KK: 'ชีวิตซิงเกิลมัมก็แบบนี้แหละ หึ'

        MA-NOW: 'ใจสู้หรือเปล่า ไหวไหมบอกมา~'

        MA-NOW: 'ไม่มีอะไร แค่ขอเพลงฝากเปิดให้ด้วยรอฟังอยู่'

        KK: 'ฉัน ไม่ เปิด! อยากฟังก็หาเปิดฟังเองสิในยูทูปก็มี -_-'

        SIANGWAN: 'แล้วเมื่อไหร่ขวัญจะขึ้นมาอีกอ่ะ ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ'

        นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ฉันทั้งอึดอัดแล้วก็ตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน เราสามคนได้นัดเจอกันหลายครั้งแล้วตอนที่ขวัญขึ้นมากรุงเทพโดยที่เราไม่เคยบอกเรื่องนี่ให้พวกผู้ชายรู้เลย และทุกครั้งฉันเองก็พาน้องเวย์ออกไปด้วยกันโดยที่มีมะนาวขับรถมารับที่คอนโด ขวัญก็พาลูกๆมาด้วยนะแถมลูกแฝดก็อายุเท่ากันกับน้องเวย์ด้วยเพราะเกิดไล่เลี่ยกันน่ะ

         KK: 'ไม่รู้สิ ช่วงนี้ยังไม่มีวันหยุดเลยอ่ะ ได้เวลาทำงานแล้วเดี๋ยวไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ'

         SIANGWAN: 'โอเค ดูแลสุขภาพด้วยนะขวัญ'

         MA-NOW: 'แล้วรีบหาเวลามาเจอกันอีกเร็วๆนะ'

         MA-NOW: 'เสียงหวานก็ไปแล้วเหมือนกันหรอ? ทำไมหายล่ะ??'

         SIANGWAN: 'จ้ะ ว่าจะเก็บของในห้องสักหน่อย^^ รกมาหลายวันแล้วน่ะ'

         MA-NOW: 'แบบนี้มะนาวก็เหงาอยู่คนเดียวน่ะสิ'

         SIANGWAN: 'ทำไมไม่ชวนหมอเพ้นท์มาเล่นด้วยล่ะ^^'

         MA-NOW: 'รายนั้นน่ะเล่นมะนาวเสร็จก็รีบแจ้นไปโรงพยาบาลแล้วล่ะ-_-'

         SIANGWAN : 'อุ้ย -//////-'

         "แอ้~~~~"

         "หื้มมมม ลูกชายสุดหล่อของแม่ตื่นซะแล้ว แม่ว่าจะจัดห้องสักหน่อย ทำไมนอนแป๊บเดียวเองล่ะครับลูก" ตากลมแป๋วที่อยู่ๆก็ลืมขึ้นมา หันมองไปทั่วห้องแล้วมาจบด้วยการจ้องหน้าฉันเหมือนเดิมก่อนที่ปากเล็กๆจะเริ่มเบะออก เอาล่ะสิ ตื่นขึ้นมาพอมองหาพ่อไม่เจอก็เริ่มงอแงอีกแล้ว

         "ไม่เอา ไม่ร้องนะครับน้องเวย์"

         "............"

         "อ่านหนังสือมั้ยครับ เดี๋ยวแม่อ่านให้ฟัง" ฉันบอกแล้วรีบหยิบหนังสือนิทานมาสามสี่เล่มให้น้องเวย์เลือก

         "แอ้~~~~" ในที่สุดก็ยิ้มออกมาได้สักที มือเล็กๆชี้ไปที่รูปสิงโตกับเจ้าหนูตัวน้อยเป็นเรื่องโปรดของเขาเลยล่ะ แต่อ่านแค่เรื่องนี้เรื่องเดียววนไปวนมาอยู่สามสี่รอบแล้วพอฉันจะเอาเล่มใหม่ขึ้นมาบ้างก็ไม่ยอมและยังทำท่าจะงอแงอีก แล้วตื่นมาตอนนี้ไม่รู้จะนอนอีกทีตอนไหน.. ขนาดตอนนี้กินนมจากอกฉันอยู่แท้ๆก็ยังลืมตาแป๋วจ้องตากับฉันอยู่เลยไม่มีท่าทีว่าจะง่วงเลยสักนิด ส่วนคนที่ตาจะปิดอยู่รอมร่อตอนนี้น่าจะเป็นฉันซะมากกว่า

        ติ๊ดดดด~ แอ๊ดดดดด

         "กลับมาแล้ว"

         "อาไวท์ก็มาด้วย~"

         "อื้อออ แอ้ ปับปา ปา~~" พอได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นเคยเท่านั้นแหละ น้องเวย์ก็รีบหับไปมองที่ประตูแล้วยกไม้ยกมือใส่ แต่เมื่อกี้ว่าไงนะ...ไวท์ก็มาด้วยนี่! ยังไม่ทันที่ฉันจะหันหลังหลบเพราะให้นมลูกอยู่ วินที่เข้าห้องมาก่อนก็รีบหันกลับไปปิดตาไวท์ที่เข้ามาทีหลังทันที

         "โอ้ะ! อะไรกันเนี่ย เฮียมาปิดตาผมไว้ทำไมครับ"

         "ตอนนี้มึงไม่ควรเห็นและไม่ควรดูอะไรทั้งนั้น"

         "แต่ผมได้ยินเสียงหลาน หลานยังไม่นอนขอผมเล่นกับหลานก่อนไม่ได้หรอ?"

         "ไม่ใช่ตอนนี้ไอ้ไวท์ เข้าห้องมึงไปซะ! แล้วห้ามออกมาจนกว่ากูจะเรียก!!" วินปิดตาไวท์แล้วดันให้เดินไปที่หน้าห้องก่อนจะผลักไวท์เข้าไปปิดประตูให้เรียบร้อย ปกติไม่ได้เป็นแบบนี้นะเวลาที่ไม่ได้อยู่กันแค่สองคนหรือตอนออกไปข้างนอกฉันจะใช้ผ้าคลุมตลอดตอนที่ให้นมน้องเวย์แต่นี่ฉันไม่รู้ว่าไวท์จะกลับมาพร้อมวินนี่นา เมื่อกี้ตกใจหมดเลย...

         "เฮ้อออออ โทษที ฉันไม่รู้ว่าเธอให้นมลูกอยู่เลยไม่ได้เคาะประตูก่อน" อีกอย่างถ้าไวท์กลับมาคนเดียวก็ต้องเคาะประตูห้องเพราะไวท์ไม่มีคีย์การ์ดของห้อง

         "ไม่เป็นไร ว่าแต่ทำไมถึงกลับมาด้วยกันได้ล่ะ?"

         "เจอมันยืนโบกแท็กซี่อยู่ข้างทางพอดี แล้วนี่ลูกหมูยังไม่นอนอีกหรอ?"

         "หลับไปแล้วรอบหนึ่งแล้วก็ตื่นขึ้นมาน่ะ"

         "แอ้~~~~ อื้ออออ ง่ำๆๆ"

         แปะ แปะ แปะ!

         "เฮ้ยๆๆ มืออ่ะมือ!" วินรีบร้องบอกเพราะมือป้อมๆของน้องเวย์ที่ตีลงบนหน้าอกฉันแถมยังยิ้มโชว์เหงือกสีชมพูสดใส่พ่อด้วย

         "แอ้ อืม งืม~"

         "เจ้าเล่ห์นักนะมึงไอ้หมาเวย์"

         "............"

         "อย่าให้ถึงคิวพ่อ! แม่งจะดูดให้น้ำนมเกลี้ยงหมดทั้งสองเต้าเลย!"

         เพี๊ยะ!!!!!

         นั่นไม่ใช่เสียงจากลูกหรอก แต่เป็นเสียงที่ฉันฟาดฝ่ามือใส่แก้มซ้ายของวินเต็มๆยังไงล่ะ

        ...................................................................

         "นี่มันนมอะไรหรอครับ? อร่อยมาก"

         "น้ำเต้าหู้ไงไวท์ไม่เคยกินหรอ?"

         "อาจจะเคยแต่ไม่บ่อยก็เลยจำไม่ได้ แล้วนี่เฮียยังไม่ตื่นหรอครับ?"

         "เมื่อเช้าลุกมาแล้วนะ น้ำเต้าหู้พวกนี้เขาก็เป็นคนออกไปซื้อมาไว้น่ะ ตอนนี้คงนอนเล่นกับน้องเวย์อยู่ในห้อง" ฉันยิ้มออกมาเพราะหน้าตาของไวท์ตอนนี้เหมือนไม่อยากจะเชื่อที่ฉันพูด แหงล่ะ แรกๆฉันเองก็ยังไม่อยากเชื่อเหมือนกัน วันแรกที่เขาตื่นแต่เช้าไปซื้อน้ำเต้าหู้มากินฉันคิดว่าวินละเมอด้วยซ้ำไป แต่มันก็หลายเดือนผ่านมาแล้วอ่ะนะตอนนี้ฉันเริ่มชินแล้วล่ะที่เห็นวินลงไปซื้อน้ำเต้าหู้แทบทุกเช้าจนทุกวันนี้เขาสนิทกับป้าเจ้าของร้านไปแล้ว

         "แล้ววันนี้ไวท์จะออกไปข้างนอกหรือเปล่า?"

         "ตอนบ่ายว่าจะไปรับหนูดีที่มหาลัยอ่ะครับ"

         "อ๋อ งั้นหรอ.. ถ้าไม่ได้ไปธุระที่ไหนกันต่อ ไวท์ชวนน้องหนูดีมากินข้าวด้วยกันก็ได้นะ พี่ก็ไม่ได้เจอแฟนไวท์นานแล้ว"

         "แล้วจะลองชวนดูนะครับ ไว้วันหลังจะบอกหนูดีมาฝึกทำอาหารกับพี่สะใภ้ด้วย ฮ่าๆๆๆๆ"

         "ได้สิ มาเลย ฮ่าๆๆๆๆๆ"

         "มึงมีความสุขอะไรนักหนาวะไอ้ไวท์"

         "เปล่าครับ ผมแค่รู้สึกว่านมนี่อร่อยดีไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเฮียถึงชอบกิน.."

         "นมเหี้ยไรมึง?!!" ได้ยินอย่างนั้นวินก็เดินหน้าตึงเข้ามาหาฉันกับไวท์ทันที ป่านนี้คงจะคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ไวท์นี่ก็ชอบแกล้งพี่จริงๆเลยรู้ทั้งรู้ว่าแกล้งเขาแล้วตัวเองจะเจ็บตัวก็ไม่เคยเข็ด

         ป้าบบบบบ!!!!

         "นี่มันน้ำเต้าหู้ไอ้น้องเวร! เล่นเอากูใจหายใจคว่ำหมด" นั่นไงล่ะ ฉันพูดผิดซะเมื่อไหร่ พอเดินมาเห็นนมที่ว่ามันคือน้ำเต้าหู้วินก็เหวี่ยงฝ่ามือลงกลางหัวไวท์เต็มเหนี่ยวทันที

         "เฮีย ผมเจ็บนะครับ"

         "ทีหลังมึงอย่ากวน"

         "ลูกล่ะวิน?"

         "นอนอยู่ ฉันเพิ่งจะอาบน้ำให้ แพมเพิสอยู่ไหนวะ? ในตะกร้ามันหมดแล้ว"

         "กล่องใหม่ที่ยังไม่ได้แกะอยู่หลังตู้เสื้อผ้าไง ขอบคุณนะที่ช่วยอาบน้ำให้ลูก" วินพยักหน้ารับแล้วยกนิ้วชี้หน้าไวท์อย่างคาดโทษก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องไป เพราะมีวินช่วยแทบทุกอย่างฉันเลยไม่ค่อยเหนื่อยกับการเลี้ยงลูกมากเท่าไหร่ เห็นแบบนี้แล้วที่เขาชอบบ่นว่าอยากได้ลูกสาวบ้าง บางทีฉันอาจจะใจอ่อนก็ได้แต่...คงไม่ใช่เร็วๆนี้หรอก

         ********** to be continued