ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ซานหู่รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อศอกจนยากจะห้ามไหว ร่างกายต้องถลาไปตามแรงกดของลูกชาย ทำให้ร่างสูงใหญ่กระแทกลงกับพื้นดินดัง โครม!!เข่าของซานหลงกดอยู่ที่ชายโครง ของร่างที่นอนทอดกายคว่ำหน้าอยู่บนพื้นหญ้าแห้ง แขนเล็กๆ ยังยึดแขนของบิดาเอาไว้ในท่าล็อก“บิดาท่านยอมหรือไม่” ซานหลงถามขึ้นเสียงยียวน เมื่อได้สติซานหู่ดิ้นพยายามขัดขืนมีหรือซานหลงจะยอม เขาออกแรงดึงหลังข้อศอกบิดาเข้าหาตัว แล้วทุ่มน้ำหนักลงไปยังเข่าที่กดอยู่ที่ชายโครง ขึ้นอีกนิด“อ้าก!! ยอมๆ” ซานหู่ร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก แค่ไม่กี่วินาที ซานหู่ก็ถูกจัดการเสียแล้ว ทุกคนต่างนิ่งอึ้งกันไปตามๆ กันเมื่อถูกปล่อยซานหู่ก็ลูบแขนตัวเองปอยๆ บ่นอุบออกมาหลายคำ“ถูกเล่นงานจุดอ่อนซะได้ไม่นับ!” พูดจบมันก็ปรี่เข้ามาอีกครั้งปล่อยหมัดตรง หมายต่อยเข้าที่หน้าของลูกชายซานหลงขยับเท้าเบี่ยงตัวหลบหันหลังเข้าหาร่างที่ปรี่เข้ามาอย่างรวดเร็ว มือเล็กๆ ฉวยล๊อกข้อมือบิดาอีกครั้ง ออกแรงหมุนข้อมือซานหู่ให้หงายขึ้น ทำให้หลังข้อศอกของมันพาดอยู่ที่หัวไหลของเขาซานหลงออกแรงงัดในท่าหักแขน ใช้หลังตัวเองดันส่งให้ร่างที่วิ่งเข้ามาต่อย ให้ลอยขึ้นจากพื้น ม้วนหน้าข้ามตัวเขาไป ตกลงลงหลังกระแทกพื้นดัง ผลัก! ร่างน้อยๆ หมุนตัวล็อกแขนของบิดาในท่าเดิมอีกครั้ง“อ้าก!!” ซานหู่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แขนของมันถูกบุตรชายล็อกไว้อีกครั้ง“ยอมหรือไม่ขอรับท่านพ่อ”“ยอมๆ ปล่อยแขนข้า!!” ซานหู่ร้องเสียงหลงเมื่อถูกหักแขนซ้ำที่รอยเดิม“มวยของแกมันโหดร้าย เกินไปแล้ว!!” ซานหู่บ่น ครั้งนี้ก็กินเวลาไม่กี่อึดใจเช่นเดิม คนที่มองดูอยู่ในวงนอกไม่เข้าใจว่าเกิดอะไร มันจึงทำให้มองดูเหมือนว่าทั้งสองแกล้งทำเสียมากกว่า จะเป็นการต่อสู้จริง เกิดเสียงวิจารณ์ ซุบซิบกันขึ้นมาเบาๆ“นี่ใช่นายท่านกับนายน้อย รวมหัวกันหลอกพวกเราหรือไม่” พี่น้องสกุลหม่าผู้ปากไวเอ่ยขึ้น“เอ๊า!!! พูดแบบนี้ก็สวยสิ! พี่น้องสกุลหม่ามาต่อยกับข้า เข้ามาพร้อมกันทุกคนเลย” เขาชี้มือกราดไปรอบๆ ร้องท้าทายขึ้นอย่างห้าวหาญ“อ้า!! นายน้อย น้องสี่ไม่ได้หมายความว่า....” หม่าเหลียงร้องขึ้นละล่ำละลัก พยายามจะแก้ตัวให้ผู้เป็นน้อง ซานหลงมีหรือจะยอม เขาไม่ได้โกรธเจ้าสี่เลยสักนิด แต่เขาต้องการจะหาเหตุให้ได้แสดงฝีไม้ลายมือให้เด็กมันดูสักหน่อย“ไม่ต้องพูดมากเข้ามาเลย ถ้าไม่เข้ามาข้าจะไล่ทุบตีพวกเจ้า” เขาขบกรามแน่นกระแทกเสียงเหมือนโกรธ ซานหลงปรี่เข้าใส่น้องสี่ผู้ปากดีเป็นคนแรก หม่าเหลียงเห็นท่าไม่ดี มันจึงยื่นมือออกไปดึงรั้งข้อมือนายน้อยเอาไว้ทันทีซานหลงเอามืออีกข้างกุมล็อกข้อมือของมันทันที ก่อนจะเอี้ยวตัวหมุน กระชากมือของมันมาล็อกไว้ที่รักแร้ พาดแขนอีกข้างไว้ที่ท้ายทอยของมันอย่างรวดเร็ว บิดเอวในท่าทุ่มแบบ Commandoแทคติก ส่งร่างของมันลงไปกองกับพื้น ผลัก!“อ้าก!!!” มันร้องออกมาเสียงหลงเมื่อความเจ็บปวดจากลำแขนที่ถูกบิด พุ่งปรีดขึ้นไปสู่สมองของมันเจ้าสองเห็นพี่ถูกส่งลงไปนอนคลุกฝุ่น มันก็ปรี่เข้ามากระชากไหล่ ซานหลงจากด้านหลังทันทีหมายจะห้ามมวย มันกระชากอย่างแรงจนร่างของซานหลงกระเด็นหงายหลังตามแรงดึงจากมือมันเขาก็ไวใช่เล่น เมื่อรู้ว่าตัวเองเสียหลัก มือของเขาก็ล็อกกุมนิ้วชี้กับนิ้วกลางของอีกผ่าย ในขณะที่ร่างลอยกลับหลังไปเพราะแรงกระชาก เตะขากับพื้นใช้แรงจากการกระชากดึงของอีกฝ่าย เอี้ยวตัวหมุนกลับมาประจันหน้า ออกแรงหักนิ้วมือที่ล็อกเอาไว้ในคราแรก“อ้าอยากให้!” เจ้าสอง ร้องออกมาเพราะความเจ็บปวด แขนของมันถูกดึงไปตามที่เขาต้องการ อย่างไม่อาจต่อต้าน รู้ตัวอีกครั้งนายน้อยก็ใช้ข้อศอกตัวเองดัน หลังข้อศอกของมันก่อนจะทุ่มร่างของมันลงไปกองกับพื้น ดัง โครม!“อ้าก!!” มันร้องออกมาเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากนิ้วทั้งสองและท่อนแขนไปจนถึงหัวไหล่ ด้วยความเจ็บปวดนี้เองทำให้ร่างของมันไม่อาจขัดขืนได้ ต้องลงไปนอนคว่ำหน้าคุยกับกอหญ้าตามพี่ใหญ่มันไป อย่างไม่อาจแข็งขืน“พี่ใหญ่!”“พี่รอง!” เจ้าสามกับเจ้าสี่ร้องขึ้นพร้อมกัน เมื่อเห็นท่าไม่ดีมันจึงวิ่งปรี่เข้ามา เจ้าสามต่อยหมัดตรงเข้าใส่ซานหลงที่ล็อกแขนเจ้าสองอยู่ มันทุ่มน้ำหนัก+กับแรงพุ่งเข้าหาแบบไม่กั๊กแรง หากถูกหมัดนี้เข้าไปจังๆ เขาต้องหลับกลางอากาศเป็นแน่ซานหลงปล่อยมือจากเจ้าสองทันที ไปหันมาประจันหน้ากับมันอย่างรวดเร็ว หมัดของเจ้าสามถูกปัดออกด้านข้างด้วยท่าการ์ดของมวยไทย ทำให้หมัดของมันพลาดเป้าจากใบหน้าของเขาไปเพียงเล็กน้อย หูของเขาได้ยินเสียงหมัดจั่วลมดังหวือ อย่างน่าหวาดเสียว เมื่อต่อยไม่ถูกร่างที่พุ่งเข้ามาจึงยากที่จะทรงตัวลำแข่งของเด็ก 16 หวดเข้าที่เท้าของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วในท่าเตะตัดขา ทำให้ร่างของมันเสียหลัก ล้มกลิ้งลงไปกับพื้นเป็นคนที่สามเจ้าสี่ไม่กล้าต่อยนายน้อยของมัน แต่ในจังหวะนั้นมันก็ฉวยเอาข้อมือของเขาไว้ได้ จากทางด้านหลัง มันกระชากแขนนายน้อยกลับเต็มแรง แล้วก็เกิดภาพหนังม้วนเดิมฉายซ้ำอีกครั้งเหมือนพี่ใหญ่ของมัน ร่างซานหลงอาศัยแรงกระชากเบี่ยงตัวหลบ ล็อกกุมข้อมือของมันเอาไว้ หันหลังให้มันอย่างรวดเร็ว โน้มตั้งลง เหวี่ยงร่างของมันทุ่มลงพื้นด้วยท่าทุ่มของยูโด ตามด้วยการล็อกแขนหักข้อศอกของมันแบบยิวทิสติก ในท่ากางเขนเหล็กปิดฉากมันทันทีเพียงไม่กี่ลมหายใจคนทั้ง 4 ก็ลงไปนอนทอดร่างคุยกับกอหญ้ากันทุกราย“อ้าอยากให้!! ยอมๆ นายน้อยข้ายอมแล้ว!” เจ้าสี่แหกปากร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ซานหลงจึงปล่อยแขนของมันแล้วลุกขึ้นยืน เขาไม่ได้ทำให้พวกมันเจ็บตัวมากนัก ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก การจู่โจมของซานหลงเต็มไปด้วยความรวดเร็วและรุนแรง เจ้าห้าไม่คิดจะเข้ามาร่วมวงตั้งแต่แรก มันถอยออกไปไกลตั้งแต่เจ้าสี่เอ่ยปากหาเรื่องแล้วจึงรอดตัวไปหวุดหวิด“เอาละลุกขึ้น! ข้าไม่ได้ทำให้พวกเจ้าเจ็บตัวมากขนาดนั้นสักหน่อย!” เขาชำเลืองมองพวกมันด้วยหางตา สองมือปัดเอาดินและฝุ่นที่ติดอยู่ตามร่างกายออก แล้วเงยหน้าขึ้นมามองกวาดสายตาไปรอบๆ ตอนนี้ทุกคนยังทึ่งอยู่ ไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้“อย่างที่ทุกคนเห็น มวยของข้า เรียกว่าศิลปะการต่อสู้มือเปล่า” เขาระบายยิ้มออกมาโฆษณา หมัดมวยของตัวเองทันที“เอาไว้เมื่อถึงเวลาข้าจะสอนมันให้กับพวกเจ้าทุกคน ตอนนี้แยกย้ายกันไปทำงานได้!” คำสั่งอันเฉียบขาดของเขา กระตุ้นทุกคนให้หลุดออกจากความตะลึง“อ้า!! มวยของนายน้อยร้ายกาจมาก….ข้าอยากเรียน...”“ใช่ๆ ดุดัน ดุดันมาก..” เสียงวิจารณ์ดังกระหึ่มขึ้นทันที“นี่พี่หู่ ทำไมท่านถึงหน้าทิ่มดินลงไปแบบนั้นละ ป้องกันไม่ได้เลยหรือ ข้าเห็นนายนอนออกแรงไม่เท่าไรเอง”“หึ! หรือเจ้าจะลอง! มาให้ข้าหักแขนเจ้าเอาไหม!” ซานหูโวยวายเสียงดัง ยกเท้าถีบเพื่อนมันกระเด็นออกไป ตัวมันยังปวดหัวไหล่ไม่หาย“มวยนายน้อยร้ายกาจจริงๆ พี่ใหญ่ เล่นงานจุดอ่อนของพวกเราซะอยู่หมัดเลย” เจ้าสองพูด“นายน้อยเร็วมาก โอ๊ย! พี่ใหญ่ ท่านถีบข้าทำไม” เจ้าสี่ต้องแหกปากออกมาอีกครั้งเมื่อถูกถีบจากด้านหลัง“ปากหาเรื่องให้ข้าเจ็บตัวอยู่เรื่อย เดียวนายน้อยก็สอน ไปทำงาน!” หม่าเหลียงกระแทกเสียง มันถีบเจ้าสี่ถลาไปด้านหน้าด้วยความโมโห ก่อนจะเตะมันไปอีก 2 ปาบ เหล่าพี่น้องของมันก็เข้ามาผสมโรงคนละทีสองที“อ่า! ข้าขอโทษพี่ใหญ่ ข้าผิดไปแล้ว โอ๊ย! พอแล้วข้าไม่ทำอีกแล้ว” มันออกวิ่งหนีไปอย่างทุกลักทุเล“อย่าหนีนะเจ้าตัวดี” พี่น้องของมันร้องไล่หลังมา งานของกลุ่ม สกุลหม่าคือการตัดไม้ไผ่ในช่วงบ่าย พวกมันทั้ง 10 วิ่งไล่หลังกันขึ้นเขา ส่งเสียงร้องโหวกเหวกไปตลอดทางซานหลงเมื่อจบภารกิจแล้ว มันก็ตามหาบิดาเพื่อหารือกันในเรื่องที่คิดเอาไว้สักเล็กน้อย“ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องที่จะหารือกับท่านสักหน่อย” ซานหลงร้องเรียกบิดาก่อนจะหันไปพูดกับอี้หลัน“เจ้าก็มาด้วย” เธอสะดุ้งตกใจเล็กน้อย เมื่อถูกเสียงของเขากระตุ้นให้ตื่นจากภวังค์คิด ปากจึงเอ่ยตอบรับออกมาอย่างลนลาน“เจ้าคะนายน้อย” ความสามารถในการต่อสู้ของซานหลง ทำให้เธอตกตะลึงสุดขีด“ข้าอยากให้ขัดตาราง ในการฝึกฝนร่างกายของพวกเขา ให้ชัดเจนขึ้นขอรับท่านพ่อ” เขาเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงจริงจัง“อืม แล้วเจ้าอยากให้พวกเขาฝึกอย่างไร” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือยังนวดคลึงที่หัวไหลตัวเองไปพลาง“กองทัพที่ท่านพ่อเคยเข้าฝึก เขาทำอย่างไรบ้างขอรับ ข้าต้องการข้อมูลสักเล็กน้อย” ซานหลงถามออกมาแทนคำตอบ บิดาจึงเล่าถึงขั้นตอนการฝึกของตนเองในค่ายทหาร ให้บุตรชายฝั่งอย่างละเอียด เมื่อได้รับฟังจากขั้นตอนการฝึกของบิดา เขารู้ได้ทันทีว่า การฝึกไพร่พลในยุคนี้ไม่ได้มีประสิทธิภาพมากนัก ไม่มีการฝึกร่างกายให้แข็งแรงก่อนแต่อย่างใด ทุกคนถูกจับฝึกท่วงท่าการโจมตี ด้วยอาวุธต่างๆ ทันทีที่ถูกเกณฑ์เข้ากองทัพ ระยะเวลาในการฝึกก็ไม่แน่นอน ขึ้นอยู่กับความเร่งด่วนของสถานการณ์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

23.คุณชายน้อยไม่ธรรมดา

นิยายแนะนำ

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

23.คุณชายน้อยไม่ธรรมดา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้