ชีวิตรัก...นักข่าว

 ### ชีวิตรัก...นักข่าว###

ด้วยสัญชาตญาณ

        เช้าวันทำงานสายลมเย็นพัดผ่าน สุดสดชื่น สองน้า-หลาน ออกจากบ้านนั่งสามล้อถีบไปด้วยกัน น้าแก้วก็ชายตามอง

หลานตัวเองยิ้มนิดๆ และถามว่า

        น้าแก้ว – วันนี้มีทำงานข้างนอก หรือเปล่า

        เรนิตา - ยังไม่รู้เลยน้าแก้ว ต้องรอพี่จุ้ย บอกอีกที

        “งั้นถ้าหาก วันนี้ไม่ได้ไปไหนโทรศัพท์มาบอกน้าที่ห้องพักครู ก่อน 4 โมงเย็นนะ เผื่อจะชวนไปซื้อของด้วย

        “อืม ได้ๆ ถ้าบ่าย 3 โมงไปแล้วไม่มีงานอะไร เดี๋ยวหนูโทรบอก

          พอถึงป้ายรถประจำทาง น้าแก้วก็เดินทางต่อไปโรงเรียน ส่วนเรนิตายังยืนอยู่รถอยู่ที่ท่ารถ คล้อยหลังไม่ถึง 10 นาที

มีมอเตอร์ไซค์คันนึงขับมาเรียบๆทางเท้า เรียก

        คิมหันต์ – เร เร

        เรนิตา - อ้าว ! พี่คิมไหนผ่านมาแถวนี้

        “อ้อ บ้านพี่อยู่ไม่ไกล ห่างไปแค่ 3กม.” “วันนี้เข้าที่ทำงานมั้ย มา ขึ้นรถเลย”

        (พยักหน้าตอบรับ) “อ่อ ค่ะ ! อย่าเร็วมากนะ เดี๋ยวหัวฟู”

          จังหวะที่เรนิตา ก้าวขาขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ มีรถเก๋งคันนึงขับตามหลังมา คนขับในรถสังเกตเห็นแม้ว่าเรนิตาจะปล่อย

ผมสลวยและใส่ที่คาดผมไว้แต่ก็จำเธอได้แม้ว่าจะเห็นแค่ด้านข้างของใบหน้าก็ตามจากนั้นรถเก๋งก็ขับตามมอเตอร์ไซค์ของ

คิมหันต์ไปเรื่อยๆทิ้งระยะห่างเพียงขับตามได้ทัน

##########

        คิมหันต์ขี่มาอยู่ดีๆพอเจอคนข้ามถนนกะทันหัน เลยเบรกรถแรงนิดนึง ทั้งตัวของเรนิตาเลยชนเข้าที่หลังคิมหันต์อย่างจัง

คิมหันต์ เอียงหน้ามานิดๆ และหันกลับไปยิ้มน้อยๆ เรนิตาก็ก้มหน้าอมยิ้มเขินๆเพราะรู้ว่าส่วนใดของร่างกายที่ชนเข้าหลังคิมหันต์เมื่อครู่

          ช่างภาพหนุ่มขี่มาอีกซักพักก็จอดรถเทียบทางเท้า ทั้งสองคนเดินไปซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้ง ไว้กินเป็๞อาหารเช้า ขณะที่รถเก๋ง

ซึ่งขับตามมาก็จอดเข้าข้างทาง และคนขับก็จะเดินไปที่รถเข็นขายหมูปิ้งเช่นกัน

          คิมหันต์- เร เอาหมูปิ้งกี่ไม้

          เรนิตา– งั้นเดี๋ยว เดินไปดูด้วย เผื่อซื้อฝากหัวหน้าจุ้ย

          นักข่าวสาวเดินไปโดยไม่ทันสังเกต เป็๞จังหวะเดียวกับแม่ค้ารถเข็นอีกร้านนึง กำลังจะเอาน้ำร้อนเททิ้งลงท่อคนขับรถเก๋ง

ที่กำลังเดินตามมานั้น เห็นว่าน่าจะเกิดอันตรายกับเรนิตาแน่เลยรีบสาวเท้าเข้าไปผลักเรนิตาให้พ้นวิถีของน้ำ ทำให้น้ำร้อนลวกเข้า

ที่บริเวณขา๰่๭๫น่องข้างซ้ายพอสมควรส่งผลให้เกิดรอยแดงพองหลายจุด แม้จะใส่กางเกงผ้าขายาว ก็ไม่ช่วยทุเลาความแสบร้อน

แต่อย่างใดเธอร้องด้วยความเ๽็๤ป๥๪

          ณาดา-โอ้ย ! แสบ แสบ

        เรนิตา – อุ๊ย! เอ๊ะนี่ คุณณาดา ใช่ไม๊ค่ะ

          “โอ๊ย! ซี๊ดส์ อ่อหนูคือ

          “อ่อหนูชื่อ เรนิตา ค่ะ ที่เคยไปงานเปิดร้านอาหาร”

          “อ้อชั้นจำได้ละ โอ้ย ! แสบร้อนขาจัง”

          “หูย! ขาพองแดงมากเลย แล้วนี่คุณณาดา มาทำอะไรแถวนี้ค่ะ”

          “อ้อแค่จะแวะมาซื้อของกิน ไปฝากคนงานหน่อย ไม่คิดว่าจะเจอหนู”

          “ต้องขอบคุณ นะค่ะที่ช่วยหนู”

          “อืมไม่เป็๞ไรหรอก โอ๊ย ! แสบผิวจัง”

          ระหว่างที่ผู้หญิงวัย23 และวัย 46 คุยกัน ก็มีพลเมืองดีแถวนั้นช่วยเหลือเบื้องต้น และพาคุณณาดาไปรักษาแผลที่

โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดจากนั้นคิมหันต์และเรนิตา ก็ขี่มอเตอร์ไซค์ตามไปเพื่อดูอาการ

##########

        เรนิตา “หนูต้องขอบคุณคุณณาดาอีกครั้งนะค่ะ ไม่รู้จะตอบแทนยังไง”

        ณาดา – (ส่ายหัวเล็กน้อย ส่งแววตายิ้มๆ) แล้วนี่หนูไม่ต้องไปทำงานหรอกเหรอ

        “อ่อ หนูแจ้งหัวหน้าไปแล้วค่ะ ว่าจะเข้าไปสายๆหน่อย” “อ้อ แล้วคุณณาดา จะให้หนูบอกใครที่ร้านอาหารไว้มั้ยว่าเจออุบัติเหตุ”

        (นึกคิดซักพัก) “อืมงั้นโทรแจ้งตามเบอร์นี้นะ”

        (ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด) ฮัลโหล ครับ

        เรนิตา – สวัสดีค่ะ คุยสายกับใครอยู่ค่ะ

        คมเพชร – (น้ำเสียงเข้ม) อ่า ผมคมเพชรพูด มีอะไรเหรอ

        “พอดี คุณณาดา เจอน้ำร้อนลวกค่ะตอนนี้อยู่โรงพยาบาล”

        “อ้าวเหรอ เป็๲ไรมากมั้ย ยังเดินได้อยู่มั้ย”(ตอบแบบน้ำเสียงเรียบเฉย)

        “คิดว่า พอได้นะค่ะ แต่คงเดินไม่คล่องไม่สะดวกเท่าไร น่าจะมีคนมาพากลับบ้าน เย็นนี้”

        “แต่ผมคงไม่ว่าง ติดธุระตอน๰่๥๹บ่ายถึงเย็นพอดีเดี๋ยวจะให้คนงานที่ร้านไปรับละกัน อึ่ม แค่นี้ ก่อนนะ”

        “อ่อ ค่ะ ขอบคุณค่ะ สวัสดีค่ะ”

          พอณาดาทราบจากเรนิตา ว่า คมเพชร ไม่ได้มารับตัวเธอกลับบ้าน ด้วยเหตุผลอะไรก็ตามเธอก็ละสายตาจากเรนิตา

ไปมองทางอื่น ถอนหายใจเบาๆ เหมือนเริ่มเข้าใจแล้วว่า คมเพชรจะทำตัวเฉยชากับเธอมากขึ้นไม่ค่อยใส่ใจ เหมือนตอนเป็๞สาววัยรุ่น

          เรนิตาสังเกตสีหน้าคุณณาดาที่เรียบเฉย ดูมีกังวล เลยกวักมือเรียกคิมหันต์ ที่ยืนดูพยาบาลปฐมพยาบาลให้คุณณาดา

มาพูดคุยใกล้ๆ ไม่ให้คุณณาดารู้ว่า จะคุยอะไรกัน

          เรนิตา– นี่พี่คิม

          คิมหันต์– อะไรหรอ

          “เดี๋ยวเราเข้าไปทำงานกัน แล้วเลิกงาน พี่คิม มาพาคุณณาดากลับบ้านให้ทีนะ”

          “อ่อได้สิ อ้าวแล้ว ตอนเย็น เร ไม่มาด้วยเหรอ”

          “มีธุระนัดกับน้าแก้วไว้ เลยต้องขอรบกวนพี่คิม”

          “งั้น เดี๋ยวพี่จัดการให้ ไม่ต้องห่วง”

###########

          ๰่๥๹ประมาณ17.00 น. เรนิตา มารอน้าแก้ว ที่โรงเรียนและทั้งสองคนก็นั่งรถประจำทางไปซื้อของที่ตลาดสดแห่งหนึ่ง

ใกล้ๆ ตัวเมืองนนทบุรี @@ พอมาถึงสองน้า-หลาน ก็ตรงดิ่งแยกย้ายไปหาของกินที่ตนเองชอบทันทีภายในตลาดมีทั้งโซน

อาหารสด ผลไม้ อาหารตามสั่ง โซนเสื้อผ้า โซนร้านอาหาร ฯลฯ

          พอสั่งอาหารเสร็จเรนิตาถือจานข้าวกลับมาที่โต๊ะ สายตามองตรงไปข้างหน้าเห็นชายวัย 40 กว่าในระยะห่างประมาณ

30 เมตร เดินเคียงคู่กับสาววัยรุ่น หน้าตาดี อายุไม่น่าเกิน 30รูปร่างสมส่วน ผมยาวประบ่า ในชุดกระโปรงแซก กำลังเดินเลือกเสื้อผ้าอยู่

        เรนิตาหยุดมองเพื่อดูให้ถนัดตา และนึกขึ้นได้นั่น คุณคมเพชร @@ เธอจำไม่ผิด เป็๞คนเดียวกับที่เห็นในร้านอาหารคุณณาดา

ตอนงานเปิดร้านนะเอง เท่านั้นแหละ เรนิตา จึงพอเข้าใจแล้วว่า ทำไมคุณคมเพชรถึงไม่สะดวกมารับคุณณาดาออกจากโรงพยาบาล  

###########

          ล่วงเลยมาถึงวันหยุดสองน้า-หลาน นั่งกินข้าวเช้าด้วยกัน เรนิตาเหลือบมองนาฬิกาเกือบ 9 โมงแล้วเลยรีบกิน น้าแก้วเห็น

กิริยาดูลุกลี้ลุกลนอย่างนั้น เลยอดถามไม่ได้

          น้าแก้ว– กินช้าๆ เดี๋ยวติดคอ จะรีบไปไหนเนี่ย

          เรนิตา– อ๋อ หนูลืมไป วันนี้ว่าจะไปเยี่ยมเพื่อนซักหน่อย

          “อ้าวเพื่อนที่ทำงานเหรอ เป็๞อะไรหล่ะ แล้วไปแถวไหนหล่ะ”

          “อ๋อพอดีวันก่อน เค้าช่วยหนูไว้ เลยโดนน้ำร้อนลวกแทน บ้านเค้าไม่ไกลจากตัวเมือง

นนท์เท่าไร”

          “งั้นเดี๋ยวหนูไปอาบน้ำก่อน”

          “อย่ากลับให้ค่ำนักหล่ะ”

          “โอเคค่า”

          จังหวะที่เรนิตาไปอาบน้ำแต่งตัว @@ แก้วตากินข้าวยังไม่ทันหมดจาน ฉุกคิดขึ้นได้และเกิดความอยากรู้ จึงไปอาบน้ำ

แต่งตัวแบบอยู่บ้าน เสื้อยืด กางเกงขาสั้น @@ ผ่านไปราวๆ 10นาที เรนิตา แต่งตัวเสร็จ คว้ากระเป๋าสะพาย บอกกล่าวน้าแก้ว

และรีบออกจากบ้าน นั่งสามล้อถีบไปที่ป้ายรถประจำทาง@@ ทางแก้วตา ก็ไม่รอช้า นั่งสามล้อถีบตามคันหน้าและยืนรอที่ป้าย

เช่นกัน ในระยะห่างๆ ที่ไม่ให้เรนิตาเห็น

          พอรถประจำทางมาถึงเรนิตา ก็ก้าวขึ้นทางประตูด้านหน้า @@ ส่วนแก้วตา ก็จับหมวกเลื่อนปิดหน้านิดหน่อย และก้าวขึ้น

รถทางประตูด้านหลัง@@ หลานสาวคนสวย นั่งรถไป ไม่ได้เหลียวหลังไปมองใคร ตาก็จ้องแต่ทางข้างหน้าว่าจะถึงที่หมายหรือยัง

กระทั่งเธอเห็นป้ายร้านอาหารณาดา จึงลงจากรถ และแก้วตาก็ตามลงมาด้วยเช่นกัน