ตอนที่ 6
ไม่ได้มีเพียงนางเอกที่มีคนริษยา (2/2)
สองวันต่อมาภายในจวนมีข่าวว่าคุณหนูรองตระกูลไป๋คิดค้นวิธีลัดสำหรับคำนวนตัวเลขออกมาได้เองเรียกขานมันว่า ‘สูตรคูณ’ บ่าวไพร่ต่างชมว่านางช่างเป็สตรีที่งดงามและหลักแหลมสมกับเป็สตรีเป็อันดับหนึ่งของต้าหยาง
แน่นอนว่าต้นตอของข่าวนี้มาจากเสี่ยวซีผู้ตีความหมายของคำว่า‘จากจักรวาลอันไกลโพ้น’ ของนางผิดเพี้ยนและกลับกลายเป็ว่าไป๋อวี้ได้ชื่อว่าเป็ผู้คิดค้นสูตรคูณนี้เอง
มารดาของนางเมื่อทราบเื่ก็มาซักถามเื่นี้อย่างตื่นเต้นครั้นจะปฏิเสธเสี่ยวซีคนดีก็ยืนยันเสียงแข็งว่าคุณหนูรองคิดได้จริง ๆ ทั้งยังท่องสูตรคูณแม่สองที่ตนแอบจดจำตอนที่นางทดสอบครั้งแรกให้มารดานางฟังจนไป๋อวี้ต้องปล่อยเื่ราวให้เป็ไปตามน้ำและเขียนสูตรคูณแม่สองเป็ภาษาจีนให้มารดาไปอย่างจนใจ
วันต่อมาบิดานางก็ได้สูตรคูณั้แ่แม่สองจนถึงแม่สิบสองจากนางไป
ในวันเดียวกันฮูหยินรองมาขอพบนางพร้อมกับผ้าแพรเนื้อดีปักลวดลายดอกเหมยสีแดงสดและกลับไปพร้อมกับสูตรคูณแม่สองถึงแม่สิบสองอย่างชื่นมื่นตามประสาบุตรีของพ่อค้าใหญ่แตกต่างจากใบหน้าหงิกงอของไป๋เยว่ที่โดนบังคับให้ติดตามมาด้วย
ในเจ็ดวันถัดมาเด็ก ๆ ทั่วทั้งตลาดในเมืองหลวงต่างท่องแม่สูตรคูณทั้งสิบสองบทด้วยทำนองเพลงสนุกสนานรวมไปถึงสำนักศึกษามนตราที่มาขอสูตรคูณจากนางเพื่อนำไปสอนในวิชาคำนวณแก่เหล่าบุตรธิดาชนชั้นสูง
นี่...ค่อนข้างเกินเลยจากความตั้งใจแรกของนางไปโข
ไป๋อวี้เขียนแม่สูตรคูณให้เ้าสำนักไปั้แ่แม่สองจนถึงแม่ยี่สิบสี่พร้อมสอนวิธีอ่านท่ามกลางความปลื้มปริ่มของบิดามารดาผู้กระพือปล่อยข่าวเื่สูตรคูณจนรู้กันไปทั่วเมืองหลวงและต่างชื่นชมว่านางเป็สตรีที่มากด้วยปัญญาที่คิดค้นได้
ไป๋อวี้ได้แต่สวดมนต์ขอขมาปิทาโกรัส*ผู้คิดค้นสูตรคูณที่แท้จริงอยู่หลายค่ำคืน “หากมีโอกาสข้าจะให้เครดิตท่านแน่นอนเ้าค่ะ...”
“คุณหนูว่าอันใดนะเ้าคะ ?”
“เปล่า” ไป๋อวี้ถอนหายใจไม่อยากพูดคุยกับเสี่ยวซีให้มากความประเดี๋ยวจะเอาไปลืออันใดผิด ๆ อีก แค่เื่สูตรคูณนางก็รู้สึกผิดกับปิทาโกรัสมากพอแล้วหากมีเื่อื่นอีกนางคงไม่รู้จะละอายอย่างไรแล้ว
ข้ามภพมาได้เพียงอาทิตย์เดียวนางก็เปลี่ยนแปลงโชคชะตาทั้งยังสร้างเื่เอาไว้ถึงเพียงนี้เฮ้อ ถือเสียว่าเผื่อแผ่ความรู้ให้เพื่อนร่วมโลกก็แล้วกัน
“คุณหนูรองเ้าคะ ‘ท่านหญิงเหลียนฮวา’ มาขอพบเ้าค่ะ” ไป๋อวี้ขมวดคิ้วยังไม่ทันได้ถามว่านางเป็ผู้ใด สาวใช้แปลกหน้าที่มาแจ้งก็เอ่ยต่อคล้ายรู้ใจ “คุณหนูสวีเพ่ยเพ่ย คุณหนูรองแห่งจวนอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาเ้าค่ะ”
อ๋อ ศัตรูที่รักนี่เอง
“นางอยู่ที่ใด”
“บ่าวให้รอคุณหนูอยู่ที่ศาลาในสวนเ้าค่ะ”
“ดี ขอบใจเ้ามาก”
นางเอ่ยพลางลุกขึ้นเพื่อให้เสี่ยวซีจัดการเครื่องแต่งกายของตนให้สวยงามเต็มยศด้วยทราบแล้วว่า ‘สวีเพ่ยเพ่ย’ สตรีที่มาขอพบนั้นเป็ทั้ง‘สหาย’ ในที่แจ้งและเป็ ‘ศัตรู’ ในที่ลับของนาง
ด้วยตำแหน่งของบิดา อายุ หรือจุดยืนในจวนของไป๋อวี้และสวีเพ่ยเพ่ยนั้นล้วนคล้ายคลึงกันกว่าเก้าส่วนหากมองในมุมของความงามและมนตรา ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างยกให้นางเหนือกว่าอยู่สองส่วน
เห็นได้ชัดจากตำแหน่งท่านหญิงเหมยฮวาของนางที่ความจริงแล้วเป็ตำแหน่งที่สูงกว่าท่านหญิงทั้งหมดเปรียบได้กับหญิงงามอันดับหนึ่ง ซึ่งอันดับสองก็คือตำแหน่งท่านหญิงเหลียนฮวาของสวีเพ่ยเพ่ย
ในปีเดียวที่นางได้ตำแหน่งท่านหญิงเหมยฮวาสวีเพ่ยเพ่ยก็ได้ตำแหน่งท่านหญิงเหลียนฮวาและพยายามชิงตำแหน่งของนางทุกปีซึ่งตามกฎแล้วสามารถทำได้และหากเป็ไปตามเื่ราวของซีรีส์ในปีนี้นางจะสูญเสียตำแหน่งท่านหญิงเหมยฮวาให้สวีเพ่ยเพ่ยเพราะเป็ผลกระทบจากที่โดนไป๋ฮวาเปิดโปงเื่ยาพิษ
แต่ผู้ใดจะไปยอมกัน ?
นางร้ายข้ามภพมาทั้งทีจะปล่อยให้ชีวิตถูกลิขิตได้อย่างไร !
“วันนี้คุณหนูไป๋อวี้แต่งกายงดงามแต่ใช้เวลานานกว่าปกติเช่นนี้คงเพราะมือที่พิการ อุ้ย ! ที่าเ็ใช่หรือไม่”
“ที่ข้าช้ากว่าทุกคราเป็เพราะมือพิการจริงหรือไม่คงต้องขอข้าลองทาบกับหน้าคุณหนูสวีเพ่ยเพ่ยดูสักสองสามทีคงจะได้รู้ผล”
ต่างฝ่ายต่างสบตาวาจานั้นเชือดเฉือนไม่อ้อมค้อม เช่นนี้สิค่อยถูกใจนางร้ายยุคใหม่เช่นนาง
“เ้าล้อข้าเล่นแล้วไป๋อวี้”
“ข้าพร้อมทำจริงทุกเมื่อสวีเพ่ยเพ่ย”
ไป๋อวี้แย้มยิ้มเสแสร้งเช่นเดียวกับสตรีตรงหน้าทั้งสองนั่งลงคนละด้านของโต๊ะกลางศาลา ยกชาขึ้นดื่มอย่างผ่อนคลายด้วยกิริยางดงามสูงส่งบ่าวไพร่โดยรอบต่างมองภาพสองสตรีผู้งามปานล่มเมืองสนทนากันด้วยท่าทีอ่อนช้อยอย่างเคลิบเคลิ้มโดยหารู้ไม่ว่าทั้งสองหาได้เป็มิตรเช่นที่เห็น
“เ้ามาทำไม” บ่าวไพร่ยืนอยู่ห่างศาลาพอสมควรเ้าของจวนจึงใช้เสียงหวานของตรเอ่ยกับแขกด้วยโทนเสียงเรียบนิ่งแฝงความเบื่อหน่ายไร้ซึ่งความเสแสร้งแกล้งเป็มิตรเหมือนยามอยู่ต่อหน้าผู้คน
ในความทรงจำจากในซีรีส์ สวีเพ่ยเพ่ยเป็นางร้ายตัวรองที่ร้ายกาจอยู่หลายส่วนแต่บทบาทของนางไม่มากมายและร้ายเท่าไป๋อวี้เดิมทีสตรีทั้งสองไม่ญาติดีกันด้วยอำนาจของบิดานั้นคานกันอยู่ทั้งยังหลงรักบุรุษคนเดียวกัน
สวีเพ่ยเพ่ยนั้นเป็รองไป๋อวี้ทั้งเื่ความงามและชื่อเสียงรวมไปถึงความใกล้ชิดกับโอวหยางิเซียน จึงทำให้สวีเพ่ยเพ่ยนั้นริษยาไป๋อวี้และตั้งตนเป็ศัตรูตลอดมา....ไม่ใด้มีเพียงนางเอกที่มีคนริษยานางร้ายเช่นนางก็มีคนริษยาอยู่ไม่น้อย
แต่ในตอนหลังนางร้ายทั้งสองจะร่วมมือกันเพื่อกำจัดไป๋ฮวาซึ่งสวีเพ่ยเพ่ยนั้นมีจุดจบที่ดีกว่าไป๋อวี้อย่างสิ้นเชิง
“เห็นมือเ้าาเ็ในงานเลี้ยงป่านนี้ก็ยังไม่หายดีข้าจึงมาสมน้ำหน้า อุ้ย ! มาเยี่ยม”
“มือข้าเจ็บ แต่คงไม่หนักส่วนไหนของเรือนเ้า”
“แต่มันคงหนักเรือนเ้ามากกว่าาเ็เพียงเท่านี้แต่ยังไม่หายดีดูท่าแล้วมนตราของเ้าคงอ่อนแอลงมาก”
“อ่อนแอเหมือนมนตราของเ้านั่นหรือ”
“เ้า ! “ สวีเพ่ยเพ่ยถลึงตาใส่นางทันที ใบหน้างามบูดเบี้ยวเพียงครู่ก็กลับมางดงามเย้ายวนอันเป็ใบหน้าที่เป็ที่เลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง
หากว่าคุณหนูไป๋อวี้งดงามสูงส่งแล้วคุณหนูสวีเพ่ยเพ่ยกลับงดงามเย้ายวน
ใบหน้าของนางราวกับได้รับพรจากปีศาจจิ้งจอกดวงตาอันทรงเสน่ห์นั้นเมื่อได้สบแม้เพียงเสี้ยววินาทีจะรู้สึกราวกับว่าถูกเเผดเผาด้วยเพลิงอันหอมหวานประกอบกับรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ผิวกายเรียบเนียนและที่สำคัญคือหน้าอกอันอวบอิ่ม...
ฟังไม่ผิดหรอก หน้าอกอวบอิ่มนี่แหละจุดขายของสวีเพ่ยเพ่ย
ไป๋อวี้ลอบมองร่องอกขาวที่ถูกรัดแน่นด้วยอาภรณ์สีขาวเเถบเขียวและสายรัดอกสีเดียวกันสวมทับด้วยเสื้อตัวนอกสีเขียวเข้มปักลายผีเสื้อบนเนื้อผ้าบางเบาแม้จะสวมทับไว้แต่ก็ไม่สามารถปิดบังความใหญ่โตของสวีเพ่ยเพ่ยได้หมด
เหลียนฮวานั้นแปลว่าดอกบัว สวีเพ่ยเพ่ยนั้นครองตำแหน่งท่านหญิงเหลียนฮวาไป๋อวี้ค่อนข้างเห็นด้วยที่นางอยู่ในตำแหน่งนี้ เพราะ ’ดอกบัว’ ของสวีเพ่ยเพ่ยนั้นช่าง ‘ตู้ม’ เกินหน้าเกินตาผู้ใดจริง ๆ
“คุณหนูไป๋อวี้นี่ช่างปากดีเสียจริงการคัดเลือกท่านหญิงเหมยฮวาครั้งนี้หากมือเ้ายังพิการ ข้าล่ะกลัวการแสดงพิณมนตราของเ้าจะทำได้ไม่ดีเช่นนั้นตำแหน่งท่านหญิงเหมยฮวาปีนี้ข้าคงต้องขอรับไว้”
“สวีเพ่ยเพ่ย..ข้าจะบอกอันใดเ้าสักอย่าง...” ไป๋อวี้หงายฝ่ามือกวักเรียกสตรีโคนมตรงหน้าให้ขยับเข้ามาใกล้คล้ายจะกระซิบซึ่งสวีเพ่ยเพ่ยก็ขยับตัวเข้าหานางแต่โดยดีไป๋อวี้ป้องมือข้างหูอีกคนแล้วกระซิบเสียงเรียบ “..ตำแหน่งท่านหญิงเหมยฮวาของข้านั้นวัดกันที่ความสามารถมิใช่วัดกันที่หน้าอก"
“เ้า !!” สวีเพ่ยเพ่ยชี้หน้าไป๋อวี้อีกครั้งใบหน้างามปานนางจิ้งจอกซับไปด้วยสีแดงไม่ทราบว่าเพราะความโกรธหรือความอายนางได้แต่หัวเราะเบา ๆ อย่างขบขัน
“ถ้าหมดธุระแล้ว เชิญคุณหนูสวีกลับเ้าค่ะ” นางออกปากไล่ไม่สนใจท่าทีของนางร้ายสายกรี๊ด คนตรงหน้ากำลังพยายามเก็บอาการไม่ให้ส่งเสียงกรีดร้องต่อหน้าบ่าวไพร่ในจวนนี้หน้าอกหน้าใจที่ยื่นออกมาขยับขึ้นลงตามจังหวะสูดหายใจยาว ๆ ของคุณหนูสวีที่กำลังอดกลั้น
“เ้าเอาสูตรคูณนั้นมาจากที่ใดข้าไม่เชื่อว่าเ้าคิดเอง”
เ้าของใบหน้าทรงเสน่ห์โพล่งเื่สูตรคูณขึ้นมาอย่างไม่อ้อมค้อมนางคิดแล้วว่าสวีเพ่ยเพ่ยคงไม่มาหานางด้วยเื่แค่นี้หรอกแต่คงมาเพราะเื่สูตรคูณที่สร้างชื่อเสียงที่โด่งดังให้แก่ไป๋อวี้ในครั้งนี้ ซึ่งแน่นอนว่าโด่งดังกว่าสวีเพ่ยเพ่ยหลายส่วนนักทำให้ริษยาไป๋อวี้จนต้องมาถามเื่สูตรคูณถึงที่นี่และแน่นอนว่าคำตอบของไป๋อวี้ที่มีให้สวีเพ่ยเพ่ยคือ...
“ถามหน้าอกเ้าดูสิ”
--- จบตอน ---
E-Book >> https://joo.gl/vnW56T
สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน
Facebook : หงเฟย 弘飛
Twitter : @hongfei_writer
#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน
-------------
*ปิทาโกรัส คือ นักคณิตศาสตร์และนักปราชญ์ชาวกรีกโบราณเเละเป็ที่รู้จักในนามเ้าของทฤษฎีบทปิทาโกรัส ได้ชื่อว่าเป็ “บิดาแห่งตัวเลข” เป็บุคคลที่มีความสำคัญต่อคณิตศาสตร์เเละได้สร้างสรรค์ความคิดหลายอย่างให้กับปรัชญาและศาสนา
160
