ตัวผลสีชมพูอ่อน มีผ้าแพรสีไพรถักทอด้วยงานฝีมือกินรีผูกไว้ที่คอ รูปร่างราวครึ่งศอก ซุกซน แต่มีความนอบน้อม
ที่มาของมักรีผลชมพูนี้ ต้องย้อนกลับไปเมื่อครั้ง ที่พระพรหม ทรงสร้างป่าผืนหนึ่งบนพื้นโลก แต่ด้วยต้องพึ่งการทำลายของพระอิศวรจึงจะก่อเกิดสายน้ำต่างๆได้ เพื่อให้พระแม่คงคาสถิตย์
ด้วยแลเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งราว 7ขวบ นั่งมาในอู่สาน ลอยมาตามแม่น้ำำ พระพรหมจึงเกิดคงามสงสัย จึงใช้นิมิตเพื่อทราบถึงเื่ราว ว่า
เด็กน้อยผู้นี้ล้วนโดนเกลียดชังจากคนในหมู่บ้าน แรกกำเนิดก็มีความซน และสร้างความโกลาหลไปทั่วเมือง จนก่อเื่สร้างเพลิงไฟจนผู้คนเดือดร้อน ทั้งๆที่มีอายุน้อยนัก จนบิดามารดาถูกบีบบังคับให้กำจัดเสีย ด้วยความเมตตาจึงแอบซ่อนบุตรตัวเองลอยน้ำตามสายธาร พร้อมพนมมือขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ปลอดภัยมีคนรับอุปการะ แต่ด้วยกรรมเก่าที่ถึงคราวต้องสิ้นอายุขัย ทำให้พระพรหมมิอาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวให้เสียวัฏจักรแห่งโลกไม่ ท่านจึงรอให้เด็กน้อยสิ้นเสียก่อน พลันนึกได้ ว่ายามที่ตนลำแลง อวตารเป็เฒ่าบัญชิณบถ พักผ่อนปลีกวิเวก เพื่อเฝ้ามองดูสรรพสิ่ง บางคราก็เหิดความเบื่อหน่าย พร้อมกับรับรู้ว่าเด็กน้อยผู้นี้ หากไปเกิดเป็สิ่งอื่น คงก่อความวุ่นวายเสียทั่วแผ่นดิน เป็สัตว์หิมพานต์ก็เกรงจะไม่พ้น จึงได้ใช้ฤทธาให้มากำเนิดเป็มักรีผลอยู่ติดกับขั้วของต้นมักรีผล
แต่ด้วยความเจื้อยแจ้ว ช่างเจรา และผิดแปลกเนื่องจากทุกผลในต้นล้วนรูปลักษณ์เป็สตรี เพื่อทดสอบตะบะของผู้ทรงศีลในป่า
ต้นมักรีผลต้นอื่นโดยทั่วไปหาได้แปลกไม่ มีก็เพียงต้นที่อยู่บริเวณอาศรมของบัญชิณบถนี่แล ที่จะสร้างความขบขัน และไร้กิเลสให้แก่ผู้ทรงศีลอื่นๆ ทำให้มีบางคนหมายเอาไป ด้วยมนตราแห่งวิถีมาร พอพระพรหมทรงทราบ ก็ต้องจำใจ ใช้มนตราแห่งความเมตตา ตัดใจตัดขั้วด้วยจิตแห่งรัก และความเมตตา แล้วเฝ้าดูมักรีผลน้อย 2 ราตรี หากไม่สิ้นไปเสีย ก็ถือว่าทีวาสนาต่อกัน เมื่อผ่านไปตามกำหนดปรากฏว่าเ้าตัวน้อยกลับยังมีชีวิตแม้ไร้ต้น เพราะใน 2 ราตรีนั้นมักรีผลได้นอบน้อบถึงขอบเขตความซุกซน และอยู่ในอาณัติของบัญชิณบถ ด้วยเหตุที่หากผิวกายเป็ดั่งมักรีผลอื่นๆ สีเขียว วิ่งซนไปมา จะสร้างความริษยา และคำนินทา ที่พระผู้สร้างไม่มีความเป็ธรรมต่อทุกผล ท่านจึงให้สีถึงความอ่อนโยน นอบน้อมสักสามสี่สี แล้วแต่วาสนาว่าจะปรากฏสีใด ปรากฏว่ามักรีผลกลับเลือกที่จะปรากฏเป็สีชมพูอ่อน และกายก็เป็สีนั้นเป็ต้นมา
ด้วยยังมีสำนึกเดิมอยู่มาก เฒ่าบัญชิณบถจึงได้หาภาระเื่การรักษาให้แก่มักรีผลน้อย หากสัตว์ในป่าตัวใด หรือผู้คนใด ต้องหารการรักษา หากยังไม่ถึงคราวสิ้น มักรีผลน้อยจะทำการชี้นิ้ว แล้วมีน้ำทิพย์แห่งการรักษา หยดออกมา เพื่อรักษา จากนั้นเป็ต้นมา มักรีผลน้อยผู้นี้ จึงมีจิตใจโอบอ้อมอารีย์มากขึ้น ขัดเกบาความดื้อซนไปได้พอประมาณ
เ้าตัวน้อยนี้ จะเป็ผู้คอยรักษาอาการป่วยประหลาดของเสมอแขนารีนานมา ซึ่งนางมักจะไม่ค่อยอยู่ห่างจากมักรีผลน้อย แต่เนื่องจาก่หลังนางมักจะทำอะไรแผลงๆ บัญชิณบถจึงสั่งสอนให้นางได้ฝึก ได้รู้บทเรียนยามที่ไร้มักรีผล เพื่อเป็การลงโทษที่ครั้งหนึ่งนางได้ขนปีกของมหาครุฑออกมาจากไหล่ แล้วแกล้งครุฑที่ดี ที่ไม่ประสงค์จะกินกินรี
+++++++++++++++
( ติดตามตอน 6)
494
