บทที่ 23 แย่แล้ว! ทำประธานน้อยใเสียแล้ว!
ฉินซุ่ยอัน ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของคุณพ่อ ใบหน้าเล็ก ๆ แหงนมองขึ้นไปบนฟ้า แต่เธอก็ยังมองไม่เห็นยอดตึกที่หรูหราตรงหน้าได้ทั้งหมด
ปากจิ้มลิ้มอ้าค้างด้วยความทึ่ง เสียงหวานใสอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น
"คุณพ่อขา~ ตึกนี้... สูงมากเลย ใหญ่โตสุด ๆ ไปเลยค่ะ!"
มันสูงกว่าปราสาทที่บ้านตั้งหลายเท่าเลยนะเนี่ย!
ฉินฮ่าวเฉิน มองเห็นเงาสะท้อนของลูกสาวตัวน้อยที่กำลังตื่นตาตื่นใจผ่านแววตาของเขา เขายกยิ้มน้อย ๆ พลางอธิบายอย่างใจเย็น
"นี่คือสำนักงานใหญ่ของ ฉินกรุ๊ป ครับ พื้นที่เลยกว้างขวางและมีหลายชั้นหน่อย ส่วนบริษัทที่อื่น ๆ จะไม่สูงใหญ่เท่าตึกนี้ครับ"
"โอ้โห~~~"
อันอันลากเสียงยาว
"มันสูงจริง ๆ นะคะคุณพ่อ~"
ในใจของเด็กน้อยแอบคิดว่า ต่อให้มีอันอันสักร้อยคนมายืนต่อตัวกัน ก็คงสูงไม่เท่าตึกนี้แน่ ๆ!
ตึกฉินกรุ๊ปแห่งนี้มีทั้งหมด 99 ชั้น ความสูงรวมถึง 496 เมตร เพียงแค่มูลค่าของสิ่งก่อสร้างนี้อย่างเดียวก็พุ่งสูงเกินกว่าสี่หมื่นล้านหยวนแล้ว ฉินฮ่าวเฉินลูบศีรษะนุ่มนิ่มของเ้าก้อนแป้งด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและภาคภูมิใจ
เมื่อก้าวเข้าสู่ภายในอาคาร ทันใดนั้นอันอันก็ััได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จ้องมองตรงมาที่เธอ
เธอยังคงรู้สึกประหม่ากับการถูกคนแปลกหน้าจ้องมอง ร่างเล็ก ๆ จึงเบียดกายเข้าหาอ้อมอกของคุณพ่อแน่นขึ้น มือน้อยทั้งสองโอบกอดรอบคอเขาไว้แน่น ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆ อย่างไม่มั่นใจ
พนักงานที่เคาน์เตอร์ชั้นหนึ่งและคนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันเสียการทรงตัวทางสายตา เมื่อเห็นท่านประธานผู้เคร่งขรึมอุ้มเด็กน้อยหน้าตาน่ารักเข้ามาในบริษัท สายตาของทุกคนพุ่งตรงไปที่เ้าก้อนแป้งในอ้อมแขนประธานเป็ตาเดียว
นี่คือลูกสาวคนเล็กของท่านประธานอย่างนั้นเหรอ?
ยิ่งเห็นท่านประธานมีสีหน้าอ่อนโยนและถะนุถนอมเด็กคนนี้ขนาดนี้ ทุกคนแทบจะลืมวิธีหายใจ นี่เป็ครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นมุมที่ไม่ได้เ็าหรือไร้อารมณ์ของท่านประธานจอมโหด! ทุกคนยืนนิ่งอึ้งราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้ด้วยความตกตะลึง
ฉินฮ่าวเฉินััได้ถึงความกังวลของลูกสาว เขาใช้ฝ่ามือลูบหลังเธอเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม ก่อนจะกวาดสายตาคมดุไปรอบบริเวณอย่างเย็นเยียบ
เพียงแค่สบตาเดียว พนักงานทุกคนก็สะดุ้งสุดตัว รีบก้มหัวคำนับอย่างพร้อมเพรียง
"สวัสดีตอนเช้าครับ/ค่ะ ท่านประธาน!"
สีหน้าของฉินฮ่าวเฉินยังคงเคร่งขรึม เฮ่อเหยียน ที่รู้ใจเ้านายรีบก้าวออกมาข้างหน้าแล้วประกาศเสียงดังฟังชัด
"นี่คือท่านประธานของฉินกรุ๊ป... ฉินซุ่ยอัน ครับ"
พนักงานทุกคนตาสว่างทันที! นี่คือประธานคนใหม่ที่เพิ่งรับโอนหุ้นทั้งหมด และเป็ประธานที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์โลก!
พวกเขารีบทักทายอย่างนอบน้อมกว่าเดิม
"สวัสดีตอนเช้าครับ/ค่ะ ท่านประธาน!"
อันอันกะพริบตาปริบ ๆ ความกังวลถูกแทนที่ด้วยความงุนงง เธอซุกหน้าเข้าไปใกล้หูของคุณพ่อแล้วกระซิบถามเสียงเบา
"คุณพ่อขา... 'ประธานบริษัท' คืออะไรเหรอคะ?"
แววตาของฉินฮ่าวเฉินอ่อนแสงลงทันที เขามองลูกสาวแล้วตอบอย่างใจเย็น
"ประธานบริษัทคือตำแหน่งงานประเภทหนึ่งครับ"
อันอันพอจะรู้ว่างานคืออะไร แต่เธอเพิ่งจะสามขวบครึ่งเองนะ เธอจะทำงานได้ยังไงกัน? ยัยหนูขมวดคิ้วมุ่น ทำหน้าทุกข์ใจสุด ๆ
"คุณพ่อขา อันอันไม่เป็ประธานนะ~ อันอันยังเด็กอยู่ ทำงานไม่เป็หรอกค่ะ"
ฉินฮ่าวเฉินหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เขาจูบลงที่ระหว่างคิ้วที่ขมวดกันเป็ปมของเ้าก้อนแป้งแล้วบอกด้วยเสียงนุ่ม
"อันอันไม่ต้องทำงานครับ เดี๋ยวพ่อจะทำงานแทนอันอันเอง"
แม้ตำแหน่งประธานจะต้องตัดสินใจเื่ใหญ่มากมาย แต่ตราบใดที่มีฉินฮ่าวเฉินอยู่ อันอันก็ไม่ต้องลำบากอะไรเลย
อันอันฟังแล้วแต่ก็ยังขมวดคิ้วแน่น พลางพึมพำเสียงแ่
"คุณพ่อมีงานตั้งเยอะอยู่แล้ว ถ้าต้องทำงานให้อันอันอีก คุณพ่อจะเหนื่อยนะคะ..."
คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยนั้นทำให้ฉินฮ่าวเฉินรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลซ่านไปถึงขั้วหัวใจ เขาลูบหัวเธอเบา ๆ
"การทำงานให้หนูคือเกียรติของพ่อครับ พ่อไม่เหนื่อยเลยสักนิด แถมยังมีความสุขและมีพลังเต็มเปี่ยมด้วยนะ!"
อันอันััได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือพ่อ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาที่สะท้อนใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังยิ้มกว้างของเขา ริมฝีปากน้อย ๆ ของเธอค่อย ๆ ฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ เธอประคองใบหน้าคมสันของเขาไว้แล้วกดจูบลงไปแรง ๆ หนึ่งที
"มั้วะ!"
เสียงจูบดังชัดเจนพร้อมคำสารภาพรักแสนหวาน
"คุณพ่อ... อันอันรักคุณพ่อที่สุดเลย~"
ฉินฮ่าวเฉินที่กำลังเดินไปยังลิฟต์ส่วนตัวถึงกับชะงักกึก ยืนนิ่งงันราวกับถูกมนต์สะกด เขาอึ้งไปหลายวินาทีก่อนจะกอดร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนแน่นขึ้นราวกับเป็สมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต
"พ่อก็รักอันอันครับ"
บทสนทนานี้เบามากจนคนรอบข้างไม่ได้ยิน แต่ปฏิสัมพันธ์ที่แสนอบอุ่นนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้คนที่แอบมองอยู่พากันอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด
นี่ท่านประธานผู้เ็าของพวกเรา กลายเป็คุณพ่อลูกอ่อนสายละมุนขนาดนี้ไปั้แ่เมื่อไหร่!
ฉินฮ่าวเฉินอุ้มลูกสาวก้าวเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวท่ามกลางสายตาไม่อยากเชื่อของผู้คน เฮ่อเหยียนรีบตามเข้าไปพร้อมแตะบัตรใช้งานพิเศษ ประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมมุ่งหน้าสู่ชั้นสูงสุด... ห้องบริหารระดับสูง
ชั้นบนสุดคือที่รวมขุนพลระดับหัวกะทิของประเทศ ทั้งฝ่ายเลขาฯ บริหาร และกฎหมาย ซึ่งทุกคนได้รับแจ้งจากเฮ่อเหยียนแล้วว่า ‘ท่านประธานน้อย’ จะมาเยือนบริษัทพร้อมกับท่านประธานใหญ่
ทุกคนยืนเรียงรายต้อนรับอย่างเป็ระเบียบหน้าประตูลิฟต์ ทันทีที่เสียงสัญญาณ
"ติ๊ง!"
ดังขึ้นและประตูเปิดออก
เสียงะโที่นัดหมายกันมาอย่างดีก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งชั้น
"สวัสดีตอนเช้าครับ/ค่ะ ท่านประธานน้อย! ท่านประธานใหญ่!"
ขนาดฉินฮ่าวเฉินที่ผ่านสมรภูมิธุรกิจมานับไม่ถ้วนยังแอบอึ้งกับการต้อนรับที่ยิ่งใหญ่นี้ ส่วนอันอันที่ไม่ได้ตั้งตัวถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความใจนตัวสั่นเทา เธอรีบกอดคอคุณพ่อแน่น ซุกหน้าลงกับไหล่ด้วยความหวาดกลัวคนแปลกหน้านับสิบที่ส่งเสียงดังใส่เธอ
ฉินฮ่าวเฉินรีบลูบปลอบเ้าก้อนแป้งทันที ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบดุจใบมีดมองไปยังพนักงานทุกคน แล้วถามเสียงเหี้ยม
"ใครสอนให้พวกคุณทำแบบนี้?"
เพียงประโยคเดียวประกอบกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา ทุกคนก็รู้ทันทีว่า
"งานเข้าแล้ว!" พวกเขาก้มหน้างุด กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ไม่มีใครกล้าปริปากตอบ
เฮ่อเหยียนเองก็ไม่กล้าช่วยพูดในตอนนี้ เขาทำได้เพียงก้มหน้าสำนึกผิดไปกับคนอื่น ๆ แม้จะไม่ได้เป็คนต้นคิดก็ตาม
เนื่องจากมีเ้าก้อนแป้งที่กำลังขวัญเสียอยู่ในอ้อมแขน ฉินฮ่าวเฉินจึงข่มอารมณ์โกรธไว้แล้วรีบอุ้มเธอตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัว เขาก้าวเดินอย่างรวดเร็วพลางปลอบเสียงนุ่ม
"อันอันไม่ต้องกลัวนะครับ พวกเขาเป็พนักงานที่จะมาช่วยงานอันอันเท่านั้นเอง ไม่ต้องกลัวนะ"
เฮ่อเหยียนรีบเดินตามไปติด ๆ แอบหันกลับมาทำสัญญาณมือบอกให้คนอื่น ๆ
"รีบหาทางแก้ตัวด่วน!"
ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะปิดสนิทลง
เมื่อท่านประธานทั้งสองหายลับเข้าไปในห้อง พนักงานทุกคนก็เหมือนได้รับการปลดปล่อยจากมนต์สะกด เสียงคร่ำครวญดังระงมไปทั่ว
"ใครเป็คนบอกให้ตั้งแถวรับท่านประธานน้อยฮะ! ทำไมไม่เช็กให้ดีก่อนว่าท่านประธานน้อยเพิ่งจะสามขวบเอง! ดูสิ... ทำท่านประธานน้อยใจนเกือบขวัญหายแล้วเนี่ย!"
3K
