จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        ท้องฟ้าเข้าเพลาพลบค่ำ แสงสว่างจากดวงดาวสาดส่องลงมา 

        จวินอู๋เสียในชุดสีขาวย่างกรายเข้าสู่งานเลี้ยงทีละก้าว สีหน้าไร้ซึ่งความคับแค้นใจ ดวงตาจิ้งจอกเรียวรีคู่นั้นกวาดสายตามองโดยรอบ ทำให้คนเหล่านั้นที่เดิมทีคิดอยากเปิดปากเอ่ยว่าเขาไม่ใช่คนถึงกับปิดปากลงฉับพลันอย่างอธิบายไม่ได้! 

        จวินอู๋เสียทำราวกับไม่เห็นเหยียนอู๋อวี้ เขาเดินไปบนแท่นประทับ คำนับอย่างเย็นชาพลางอธิบายเหตุผลที่ตนเองเอ้อระเหยลอยชายจนทำให้มาสาย  

        กล่าวว่าเขาได้ปะการังเรืองแสงชิ้นหนึ่งที่สวยงามยิ่งมา ทว่ากลัวผู้อื่นจะขโมยไปจึงเฝ้าดูด้วยตนเองจึงมาสาย  

        ไม่รู้เพราะเหตุใดเหยียนอู๋อวี้จึงได้รู้สึกว่าคำพูดนี้ของเขาคล้ายตั้งใจบอกเป็นนัยว่านางเหมือนฮวารั่วซี เพียงแต่สิ่งที่เรียกว่าเฝ้าของล้ำค่าด้วยตนเองนั้นคล้ายไม่เป็นความจริงเลยสักนิด! 

        นางไม่ได้ลืมว่ายามที่นางไปแอบฟัง บุรุษผู้นี้ช่วยนางไว้ครั้งหนึ่ง หากเฝ้าของล้ำค่าด้วยตนเองจะมีเวลาไปช่วยนางได้อย่างไร? 

        เป็นเพียงแค่ข้ออ้างหนึ่งเท่านั้นเป็นแน่! ภายในใจเหยียนอู๋อวี้รู้ดี ทว่าไม่ได้แสดงออกมาภายนอก ชั่วขณะที่กำลังจะละสายตาไป นางกลับสบสายตากับอีกฝ่าย ไม่นานต่างคนต่างเบือนหน้าหนีกัน  

        “ในเมื่อเรื่องนี้มีสาเหตุ เช่นนั้นก็ไม่ต้องซักไซ้แล้ว! เจิ้นอยากดูเสียหน่อยว่าปะการังเรืองแสงจะสวยงามสักเพียงใด ทหาร ดับไฟ” ซ่งอี้เฉินแย้มยิ้ม คล้ายกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ 

        ไม่นานพลันมีคนในวังทยอยมาดับแสงตะเกียงทั้งหมด 

        ในคราแรกทุกคนเพียงรู้สึกว่าภาพเบื้องหน้ามืดลงจนแทบจะมองไม่เห็นสิ่งใด 

        ฉับพลันนั้นวัตถุเรืองแสงชิ้นหนึ่งค่อยๆ ถูกยกจากด้านนอกเข้ามาวางยังใจกลางสวน เมื่อดูจากระยะไกลเป็นรูปร่างของปะการังที่สดใสแวววาวชวนมองอย่างแท้จริง 

        ขณะที่แววตาของทุกคนกำลังถูกปะการังชิ้นนี้ดึงดูด จู่ๆ เสียงของเซียวหรูเสวี่ยกลับดังขึ้นมาอย่างพอเหมาะพอดี  

        “พวกท่านดูผ้าอายุยืนของเหยียนเป่าหลินเร็ว!” 

        แววตาของทุกคนที่แต่เดิมกำลังจดจ่ออยู่บนปะการังพลันมองขึ้นไปด้านบน  

        ด้านบนนั้นเห็นเพียงผ้าอายุยืนในตอนแรกที่เรียบง่ายไม่ซับซ้อนเริ่มเรืองแสงขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดไม่มีผู้ใดรู้ ลวดลายดั้งเดิมกลายเป็นรูปเทพธิดาหมากูอวยพรวันเกิด! 

        “เหยียนเป่าหลินเฉลียวฉลาดยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่าจะมีภาพวาดซ้อนอยู่ในภาพวาดด้วย!” เหลียงเจาอี๋กล่าวชมเชย  

        แววตาของทุกคนในงานเลี้ยงเคลื่อนจากปะการังบนแท่นไปยังรูปเทพธิดาหมากูอวยพรวันเกิดเรืองแสงทันที 

        อู๋เจี๋ยอวี๋ที่ดูถูกเหยียนอู๋อวี้ในตอนแรกมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อในสายตาตนเอง นางพึมพำเสียงเบา “เป็นไปไม่ได้ ผ้าอายุยืนจะเรืองแสงได้อย่างไร? เจ้าต้องใช้เวทมนตร์บางอย่างเป็นแน่!” 

        นางเกือบจะตะโกนประโยคสุดท้ายออกมา ทำให้ทุกคนในบริเวณยากจะเพิกเฉย 

        เหยียนอู๋อวี้สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง นางยกยิ้มมุมปาก วันนั้นยามที่นางเป็นกังวลเรื่องของขวัญ ได้มีนางกำนัลนางหนึ่งแนะนำผ้าอายุยืนแก่นาง เวลานั้นนางจึงสงสัยขึ้นมา 

        ทว่านางเลือกวิธีใช้แผนซ้อนแผน! 

        “ฝ่าบาท ไม่กี่วันก่อนหม่อมฉันเห็นไข่มุกราตรีเปล่งแสงเจิดจ้าในยามกลางคืนจึงเกิดความคิดจะนำไข่มุกราตรีมาทำเป็นผงโรยบนเส้นด้าย เพื่อที่จะได้ส่องแสงในยามกลางคืนเพคะ!” 

        เหยียนอู๋อวี้เอ่ยอย่างไม่รีบร้อน แววตานางหยุดอยู่บนใบหน้าของฮวารั่วซีโดยมิได้ตั้งใจ  

        แม้แสงตะเกียงจะมืดสลัว ทว่านางยังคงมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของฮวารั่วซีได้ชัดเจน 

        ต้องรู้ว่าไข่มุกราตรีหนึ่งเม็ดหายากยิ่งนัก ผ้าอายุยืนปักดิ้นทองล้ำค่าอย่างยิ่ง ทว่ามันสามารถเทียบกับผ้าอายุยืนที่ทำจากไข่มุกเย่หมิงหนึ่งเม็ดได้หรือ? 

        “ไม่แปลกเลยที่สองสามคืนก่อน เจ้านอนกระสับกระส่ายทุกคืน” คำพูดเอ็นดูของซ่งอี้เฉินดังอยู่เหนือศีรษะนาง  

        ไม่รู้ผู้ใดกล่าวชมเชยอีกประโยค “ปะการังที่องค์ชายจวินนำมาแปลกและล้ำค่า ทว่ารูปเทพธิดาหมากูอวยพรวันเกิดของเหยียนเป่าหลินก็เป็นความคิดที่เฉลียวฉลาดยิ่งนัก!” 

        วัตถุเรืองแสงทั้งสองชิ้นเรืองแสงในยามราตรีส่องแสงนุ่มนวลงดงามมากจริงๆ 

        ทุกคนชื่นชมมันอยู่ครู่หนึ่ง ไทเฮาที่นิ่งเงียบอยู่ด้านข้างพลันกล่าวเสียงเบา “เหยียนเป่าหลินมาหาอายเจีย” 

        เหยียนอู๋อวี้รับคำสั่งพลางเดินไปหาด้วยท่าทีนอบน้อม 

        นางกำนัลกับขันทีที่อยู่ด้านข้างจุดแสงตะเกียงทั้งหมดนานแล้ว 

        นางเดินไปอยู่เบื้องหน้าไทเฮาพร้อมก้มศีรษะคุกเข่าลง ยังไม่ทันส่งเสียงพลันรับรู้ได้ถึงน้ำหนักบางอย่างเหนือศีรษะ เมื่อได้สติกลับมานางจึงสัมผัสศีรษะตนเองโดยไม่รู้ตัวและพบว่าบนนั้นมีปิ่นปักผมเพิ่มมาหนึ่งอันตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ 

        “นี่เป็นสิ่งของที่เสด็จพี่ของอายเจียส่งมาให้ในช่วงวัยปักปิ่น ยามนี้อายเจียขอมอบให้เจ้า” ไทเฮากล่าวพลางยื่นมือไปบีบมือเหยียนอู๋อวี้พร้อมตบเบาๆ “หวังว่าเจ้าจะผลิตเลือดเนื้อเชื้อไขให้กับราชวงศ์ได้ในเร็ววัน!” 

        “เพคะ” เหยียนอู๋อวี้ตอบกลับเสียงเบาพลางมองซ่งอี้เฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หา 

        แววตาทั้งสองประสานกันราวกับมีความรู้สึกลึกซึ้งมากมาย 

        ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของจวินอู๋เสีย ภายในดวงตาของเขาพลันเกิดประกายดำมืดเคลื่อนผ่านอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

        ผลิตเลือดเนื้อเชื้อไขให้กับราชวงศ์ ? ช่างน่าสนใจจริงๆ! 

        มีเพียงเหยียนอู๋อวี้ที่รู้ว่าตนเองเพียงแค่ถือโอกาสมองไปทางซ่งอี้เฉิน เพราะทั้งสองคนต่างรู้ชัดเจนว่าพวกเขายังไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางกายกัน จึงไม่มีสิ่งที่เรียกว่าผลิตเลือดเนื้อเชื้อไขให้กับราชวงศ์อยู่จริง 

        จวินอู๋เสียเดินไปยังที่นั่งตนเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยามที่มองหญิงงามบนแท่นผู้นั้น ในดวงตาพลันปรากฏระลอกคลื่นเอ่อคลอ 

        หลังได้รับพระราชทานรางวัลจากองค์ไทเฮา เหยียนอู๋อวี้จึงเดินกลับไปยังที่นั่งตนเอง กระนั้นกลับยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาเร่าร้อนจับจ้องอยู่บนร่างของตนเอง 

        นางมองไปยังจุดที่สายตานั้นมองมาด้วยท่าทีราวกับกำลังคิดบางสิ่งอยู่ จึงพบว่าเป็นองค์ชายแห่งราชวงศ์ใต้ 

        ทั้งสองต่างมองหน้ากัน นึกถึงยามที่คนผู้นี้ช่วยนางในตอนแรก นางจึงยกจอกสุราขึ้นมาคารวะจากระยะไกล พร้อมดื่มรวดเดียวจนหมดจอก 

        ภาพที่ทุกคนเห็น ทั้งสองคนเพียงพยักหน้าทักทายกันเท่านั้น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ  

        หลังจากนั้นไม่ว่าผู้ใดส่งของขวัญมาย่อมเทียบกับผู้ที่เรียกได้ว่าเป็นตัวประกันต่างเมืองไม่ได้เลยสักนิด พวกเขาจึงค่อยๆ หมดความสนใจแล้วเปลี่ยนไปร้องเล่นเต้นระบำกันแทน นางสนมแต่ละตำหนักกำลังเปรียบเทียบเหยียนอู๋อวี้กับฮวารั่วซีลับหลัง 

        เมื่อนำอันดับตำแหน่งพระสนมของฮวารั่วซีมาเทียบกับสนมเป่าหลินต่ำต้อย ในใจนางพลันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟและรู้ชัดเจนว่าเหยียนอู๋อวี้คงมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้แล้ว! 

        ตั้งแต่เริ่มจนจบงานเลี้ยงก็เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว 

        ซ่งอี้เฉินส่งไทเฮากลับตำหนักอี้คุนไปก่อน จากนั้นจึงกลับไปที่ตำหนักเฟิ่งชัย 

        เหยียนอู๋อวี้ในเวลานี้ล้างเครื่องประทินโฉมออกจนหมด ใบหน้าไร้ซึ่งการตกแต่งใด เส้นผมสีน้ำหมึกสยายบนแผ่นหลังเนียนละเอียด ประหนึ่งผลไม้หวานฉ่ำรอให้คนมาเก็บ 

        คำพูดของไทเฮาในงานเลี้ยงถาโถมเข้าสู่ความคิดเขา ไม่รู้เหตุใดเขาจึงอดที่จะสัมผัสแก้มของเหยียนอู๋อวี้ไม่ได้ 

        เหยียนอู๋อวี้ก้มหน้าลงอย่างขวยเขิน นางแสดงท่าทีปฏิเสธแกมยินดี 

        ซ่งอี้เฉินเกิดความคิดพลางหันไปจุมพิตแก้มนาง ขณะที่กำลังจะเคลื่อนไปยังริมฝีปาก ทันใดนั้นใบหน้าหนึ่งพลันปรากฏขึ้นมาในใจเขาโดยไร้ซึ่งสัญญาณเตือน 

        อู๋เหยียน! 

        เขาตื่นขึ้นมาจากความสับสน ขณะมองรูปโฉมสตรีที่อยู่เบื้องหน้า ไม่รู้เหตุใดใบหน้าที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงสองใบหน้ากลับทำให้เขานึกถึงคนคนเดียวกัน 

        “ฝ่าบาท?” เสียงของเหยียนอู๋อวี้เหนียมอายคล้ายกำลังสงสัยบางอย่าง 

        ซ่งอี้เฉินคืนสติ เขาหยิบหนังสือภาพที่พบจากกองฎีกาบนโต๊ะเมื่อครั้งก่อนมาวางตรงหน้าเหยียนอู๋อวี้พลางกล่าวเสียงเบา “คำพูดเจิ้นยังเหมือนวันนั้น!” 

        เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้างดงามของนางพลันแดงระเรื่อ นางก้มหน้าลงแสดงท่าทีขวยเขิน ทว่าภายในดวงตากลับเหยียดหยามอย่างยิ่ง