ผมไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะเจอผู้หญิงแบบนี้ คนที่ทำให้ผมสนใจั้แ่วินาทีแรก ใบหน้าสวยหวานที่มีแต่ความเรียบนิ่งแววตาที่เฉยชา บุคลิกสง่างามที่ทำให้คนที่พบเห็นไม่อาจละสายตา บรรยายกาศรอบตัวที่พร้อมจะกันใครก็ตามที่จะเข้าหาเธอโดยไม่ได้รับอนุญาติ แต่ทั้งหมดที่ผมเห็นนั้นมันทำให้ผมอยากยัดเยียดตัวเองเข้าไปในชีวิตเธอ อยากรู้ว่าจริงๆแล้วภายใต้หน้ากากที่เธอแสดงออกมานั้นมันเป็ยังไงกันแน่นะ จนกระทั่งเธอเอ่ยปากว่าอยากได้ผมภายใจใจของผมมันเต้นเร้าอย่างบ้าคลั่งราวกับพร้อมจะถวายตัวเองใส่พานให้เธอแต่โดยดี ถึงแม้จะเป็คำพูดของคนเมาก็ตามแต่ผมถือว่าเธอพูดออกมาแล้วและผมก็ตกลงปลงใจเรียบร้อยแล้ว!!
"แต่เราพึ่งเจอกันเองนะครับ ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณด้วยซ้ำ" ผมเอ่ยบอกคนเมาทำตาปรือมองผมอยู่
"แล้วไง ก็ถูกใจ จะเอา" หนักแน่นซะเหลือเกินแม่คุณ
"งั้นถ้าได้ไปแล้วจะทำยังไงต่อละคะ"ผมอมยิ้มมองคนใจกล้าทำหน้าคิดหนัก
"ก็เก็บเอาไว้ ไม่แบ่งใคร"น้ำเสียงเอาแต่ใจพูดออกมาด้วยแววตาที่แน่วแน่ น่ารักจัง
"หรือต้องให้จีบก่อนจริงๆเหรอ"แววตาสีนิลหม่นลงจนหน้าใจหายใจผมอ่อนยวบลงทันที
"ไม่ต้อง ดินให้แล้วค่ะ"ผมจ้องดวงหน้าน้อยตรงหน้าด้วยความปลงใจ
"เ้านาง"อยู่ๆคนตัวเล็กกว่าก็พูดขึ้นมา
"คะ?"
"ชื่อเ้านาง"ผมยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่จะกว้างได้มอบให้กับคนตรงหน้าที่ยอมเปิดโอกาสให้ผมได้รู้จักเธอ
หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้เจอเธออีกเลยแต่ผมก็ยังใช้ชีวิตปกติไปเรียน ไปทำงานช่วยพ่อ มาสิงสถิตอยู่อู่ของเฮีย
"เฮ้ย! ดินดูรถให้เฮียหน่อยดิ ลูกน้องเฮียไม่ว่างเลยช่วยดูให้เฮียก่อน เดี๋ยวเ้าของรถเขาจะเข้ามาเอาบ่ายๆ"เฮียเดินออกมาจากห้องทำงานะโบอกผมที่นั่งเช็คสภาพไอ้แดงลูกรักอยู่ ผมพยักหน้าให้เฮียทีหนึ่งแล้วเฮียก็เดินหนีเข้าออฟฟิตไป
อู่ซ่อมรถของเฮียเมฆแม้จะไม่ใหญ่มาก แต่ก็มีลูกค้าเอารถเข้ามาซ่อมไม่ขาดส่วนใหญ่จะเป็ลูกค้าประจำบางวันเยอะจนช่างในร้านไม่พอเฮียก็จะโทรมาขอแรงผมกับเพื่อนแล้วก็ไอ้เด็กสามน่อนั้น
"ไอ้เหนือ ลูกชิ้นกู!!!!" นั่นไงพูดถึงก็มาเลยเสียงมาก่อนตัว ผมเงยหน้าจากรถลูกค้าขึ้นไปมองไอ้เหนือกับไอ้น่านเดินยื้อฉุดดึงถุงแย่งลูกชิ้นกันไปมาไอ้สองตัวนี้มันเป็แฝดกันครับ แต่ไม่รู้ทำไมแม่งไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ ชอบแกล้งกันไปมา โดยมีไอ้ดั้มเดินตามหลังมาหัวเหราะขำแต่ไม่คิดจะห้ามเพื่อนมันสักนิดจะตีกันตายยุละ
"ขอกินหน่อยดิว่ะ"เหนือดึงถุงลูกชิ้นมาแล้วจิ้มเข้าปาก
"แล้วทำไมมึงไม่ซื้อแดกเองว่ะ"น่านมองลูกชิ้นของตัวเองในปากพี่ชายก็หน้างอทันที
"ก็มันไม่อร่อยเหมือนของมึงนิ"เหนือเคี้ยวลูกชิ้นตุ้ยๆ
"ไม่!!เอาคืนมาาากูไม่ให้แดก!!"
"เฮียดินน!!!ไอ้เหนือมันแย่งลูกชิ้นโผมม!"น่านฉกถุงลูกชิ้นคืนมาได้รีบวิ่งเข้ามาหลบอยู่หลังผมแล้วฟ้องด้วยสีหน้าจริงจัง
"มึงอย่าแกล้งน้องนักเลยไอ้เหนือ มึงไม่เห็นเหรอมันงอนมึงละ"ผมว่าให้ไอ้เหนือชอบแกล้งให้น่านมันงอนแล้วสุดท้ายตัวเองก็ง้อมันอยู่ดี รออีกสักแปปเดี๋ยวมันก็พาน้องไปซื้อลูกชิ้นใหม่เหมือนทุกครั้งอยู่ดี
"เฮียก็ดูตอนมันงอนดิ น่าแกล้งซะขนาดนั้น" น้ำเสียงและแววตาฉายความรักและเอ็นดูออกมา คนนอกมองยังรู้ว่ามันรักน้องมาก แต่เห็นชอบแหย่น้องอย่างนี้คนอื่นมาแกล้งน้องมันไม่ได้โดนมันกระทืบไปหลายคนล่ะ เพราะไอ้น่านมันจะออกแนวนุ่มนิ่มๆหน่อยหน้าหวานมาก ต่อให้หน้าเหมือนกันแต่บุคลิกต่างกันสุดขั่ว มันหวงน้องมันมาก
"มึงแกล้งแล้วมึงก็โอ๋น่ะนะ"ไอ้ดั้มพูดอย่างขำๆ
"แล้วเมื่อวานก่อนพวกเฮียกลับกี่โมงอ่ะ"เมื่อวานนี้เขากลับก่อนเพราไอ้น่านมันง่วงเลยพามันกลับ
"น่านอย่างอแง" เหนือดุน้องที่นั่งทำหน้างอบ่นพึมพำกับตัวเองพี่มันเอามือไปจับมันก็ตบมือออก
"ก็มึงอ่ะแย่งลูกชิ้นกูกิน กูไม่อิ่มเลยเนี่ย"
"พูดเพราะๆก่อนเดี๋ยวพาไปซื้อ"
"ไอ้ห่า!!มึงกินของกูหมดนะ"
"น่าน" สุ้มเสียงเย็นไร้ความโกรธหากแต่แฝงการตักเตือนกลายๆ เหนือไม่ว่าหากน่านจะพูดกูมึงกับเขาแต่ห้ามพูดคำนอกเหนือจากนั้นกับเขาเด็ดขาด
"..." ใบหน้ามนหม่นลงอย่างน่าสงสารจนดั้มที่นั่งมองอยู่ฝั่งตรงข้ามอยากดึงเข้ามากอดปลอบ ถ้าไม่กลัวโดนตีนพี่มันน่ะนะ
"เหนือ"เขาเรียกผู้เป็พี่เสียงแ่ราวกับเสียงร้องของสัตว์ตัวน้อยๆเขารู้ดีว่าเหนือมันไม่ชอบให้เขาพูดหยาบกับมันมากที่สุุดแต่บางครั้งเขาก็พลั้งปากพูดออกไป
"ขอโทษ"เห็นว่าเหนือยังนิ่งเงียบไม่เอ่ยอะไรกับเขาสักคำ ดวงตาของเขาก็เอ่อไปด้วยน้ำตาที่จะไหลลงมาอยู่รอมร่อ เหนือเห็นอย่างงี้แล้วก็ถอนใจออกมา เขาไม่เคยนิ่งกับน้องชายได้เกิน10นาทีเลย
"เห้ออ"
"ฮึบก่อน ฮึบ!"
เมื่อเสียงพี่ชายเริ่มอ่อนลงน่านก็เดินเข้าไปกอดเหนือเอาไว้แน่นเป็เชิงขอโทษ
"เป็เด็กดีเดี๋ยวพาไปซื้อลูกชิ้นโอเคไหม"
"อื้อ ซื้อเยอะๆเลยๆ"
"เยอะแล้วถ้ากินไม่หมดโดนตีนะ"
"ไม่!!ไม่หมดเหนือก็กินให้เค้าไง"
ผมนั่งมองสองพี่น้องที่เถียงกันเสร็จก็กอดคอกันไปซื้อลูกชิ้นอย่างยิ้มๆ น่ารักจริงๆไอ้สองตัวนี้
1K
