แพขนตาหนาค่อยๆ เปิดขึ้น นาโอมิค่อยๆ คลานลงจากเตียงช้าๆ หลังจากนาฬิกาปลุกที่ตั้งหัวนอนบอกเวลาว่าเก้าโมงเช้าแล้ว วันนี้วันอาทิตย์แท้ๆ ยังต้องไปทำงานส่งงานให้หัวหน้า แถมไม่มีเพื่อนไปด้วยเลยสักคน มีแค่ฉันที่ยังต้องมาที่บริษัทคนเดียว จากนั้นตอนบ่ายสองต้องไปร้านคาเฟ่เพื่อเติมพลังงานให้ตัวเองซะแล้ว ตารางใช้ชีวิตของเธอแน่นเอี๊ยด มีแต่ต้องทำงานเท่านั้น (￣ (ｴ) ￣)
"น้องสาวของพี่ดูเหนื่อยๆ นะ"ไคลิคเอ่ยขึ้น
(น้องสาวบ้าอะไร!!) นาโอมิพูดในใจ
ไคลิคที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโต๊ะอาหารพูดขึ้นหลังจากเห็นเธอเดินโซซัดโซเซลงจากมาบันไดสูงตั้ง6ชั้น คอนโดหรืออะไรทำไมกว้างอะไรขนาดนี้สูงอีกต่างหาก
แสงไฟสีส้มอบอุ่นสาดส่องลงบนโต๊ะอาหารที่ปูด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา อาหารหลากหลายชนิดถูกจัดวางอย่างประณีตบนจาน แต่บรรยากาศกลับไม่ได้อบอุ่นเหมือนแสงไฟ
"เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ ผิดที่ผิดทางนะ" นาโอมิตอบเสียงเบาพลางใส่รองเท้า
ไคลิคเดินเข้ามาหา นาโอมิอุ้มเธอขึ้นอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าของไคลิคเรียบเฉยไร้อารมณ์ เขาอุ้มนาโอมิมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ ตัวเอง ก่อนจะวางเธอลงอย่างเบามือ (⊙_⊙)
นาโอมิเงยหน้ามองไคลิคด้วยแววตาสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้งานการไม่มีทำเหรอ
"กินข้าวได้แล้ว" ไคลิคพูดเสียงเรียบ ก่อนจะตักอาหารใส่จานของนาโอมิ
"แต่ฉันต้องรีบไปส่งงานให้หัวหน้านะ"
นาโอมิมองอาหารตรงหน้าอย่างลังเล เธอไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด (＃＞＜)
"ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย?" นาโอมิถามเสียงสั่น
ไคลิคไม่ตอบ เพียงแค่มอง นาโอมิด้วยสายตาเ็า
"กินข้าว ถ้าไม่กินฉันจะใช้ปากของฉันป้อนเธอเอง" ไคลิคพูดเสียงแข็ง
นาโอมิสะดุ้งเล็กน้อย เธอค่อยๆ หยิบช้อนขึ้นมาตักอาหารเข้าปาก แต่ก็รู้สึกเหมือนอาหารทุกคำมีรสขม (ᗒᗣᗕ) ՞
ไคลิคนั่งมอง นาโอมิกินข้าวอย่างเงียบๆ เขาไม่พูดอะไรอีก จนกระทั่งนาโอมิกินข้าวเสร็จ
"อิ่มแล้วค่ะ" นาโอมิวางช้อนลง
ไคลิค ลุกขึ้นยืน "ดี งั้นก็ไปได้แล้ว"
นาโอมิมองไคลิคด้วยแววตาสับสน เธออยากจะถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่กล้า (͠° ͟ʖ ͡°)
เธอเดินออกจากห้องอาหารไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้ไคลิคนั่งอยู่คนเดียว
"อะไรของเขาเนี่ย ประสาทเหรอ แล้วทำไมฉันถึงกลัวเขาล่ะ" เธอเกาหัวอย่าง อารมณ์เสีย (￣^￣) ゞ
ไคลิคได้ยินเสียงประตูที่เปิดและปิด เขาลุกขึ้นเดินไปดูว่านาโอมิออกไปหรือยัง เธอปิดประตูแล้วออกไปเรียบร้อย ไคลิคหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลูกน้อง
"ครับท่านประธานไคลิค"ลูกน้องรับสายของเขา
"ไล่หัวหน้าของนาโอมิออกซะ หาหัวหน้าใหม่เอาที่ไม่สั่งงานวันเสาร์ อาทิตย์ เข้าใจไหม แล้วก็ฉันจะย้ายไปอยู่ที่บริษัทของเธอเตรียมตัวให้พร้อม "
เขาพูดกับลูกน้องด้วยเสียงเรียบ
"ครับ ท่านประธาน"
ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งห้องทำงาน เป็วันอาทิตย์ไม่มีใครเลย ในออฟฟิศที่เงียบสงัด นาโอมินั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอเพียงลำพัง เสียงคีย์บอร์ดดังเป็จังหวะเดียวกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแ่เบา
นาโอมิเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองไปรอบๆ ออฟฟิศที่ว่างเปล่า เธอถอนหายใจเบาๆ วันอาทิตย์แบบนี้ ปกติเธอจะใช้เวลาอยู่กับครอบครัวหรือเพื่อนฝูง แต่ด้วยงานที่เร่งด่วน เธอจึงต้องมาทำงานในวันหยุด (;´༎ຶٹ༎ຶ')
นาโอมิจิบชาเย็นที่เริ่มเย็นชืดแล้ว เธอพยายามตั้งสมาธิกับงานตรงหน้า แต่ความเงียบเหงาในออฟฟิศก็ทำให้เธอรู้สึกหดหู่ใจ
เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน นาโอมิคิดถึงเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมงาน คิดถึงบรรยากาศที่คึกคักในออฟฟิศ
"อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว" นาโอมิบอกกับตัวเอง เธอพยายามให้กำลังใจตัวเอง
นาโอมิจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าอีกครั้ง เธอพยายามไม่สนใจความเงียบเหงารอบตัว เธอรู้ว่าถ้าเธอทำงานเสร็จเร็ว เธอก็จะได้กลับบ้านไปพักผ่อนได้เร็วขึ้น
ในที่สุด นาโอมิก็ทำงานเสร็จ เธอปิดคอมพิวเตอร์และเก็บของเธอเดินออกจากออฟฟิศไปด้วยความรู้สึกโล่งอก (^‿^✿)
"ในที่สุดก็เสร็จสักที" นาโอมิพึมพำกับตัวเอง เธอเดินไปที่รถของเธอพร้อมกับยิ้มออกมา เธอรู้สึกภูมิใจที่สามารถทำงานให้เสร็จได้ แม้จะต้องทำงานในวันหยุดก็ตาม
นาโอมินั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ในร้านกาแฟ สายตาเหม่อลอยไปกับผู้คนที่เดินผ่านไปมา เสียงเพลงบรรเลงคลอเบาๆ ในร้านได้ช่วยให้จิตใจของเธอสงบลงได้
ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบังแสงจากหน้าต่าง นาโอมิเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับรอยยิ้มอบอุ่นของพี่น็อกซ์ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า ผมสีทองดวงตาสีเขียวมินต์ ผิวขาว ใบหน้าคม มีลักยิ้ม เจาะหู สักตรงใต้ใบหู สูง หุ่นดี
"พี่น็อกซ์!" นาโอมิอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ เธอรีบลุกขึ้นยืน
"เซอร์ไพรส์!" น็อกซ์พูดพร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ
นาโอมิรับช่อดอกไม้มาด้วยความดีใจ เธอไม่คิดว่าน็อกซ์จะมาหาเธอที่นี่ (*^‿^*)
"พี่รู้ว่านาโอมิชอบร้านนี้ ก็เลยแวะมาหา" น็อกซ์พูดพร้อมกับดึงเก้าอี้ออกให้นาโอมินั่งลง
"ขอบคุณนะคะ" นาโอมิยิ้มกว้าง "พี่น็อกซ์รู้ใจน้องจริงๆ"
น็อกซ์นั่งลงฝั่งตรงข้ามนาโอมิ "วันนี้เป็ยังไงบ้างครับ?"
นาโอมิยิ้ม| (• ◡•) |ให้เขา "เหนื่อยมาก วันหยุดนะพี่ น้องยังต้องทำงาน"
น็อกซ์มอง นาโอมิด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร "โถ่ๆ น้องสาวที่น่ารักของพี่ มาๆ อยากกินเค้กเท่าไหร่สั่งเต็มที่เลย"
นาโอมิยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกและใช้เวลาร่วมกันคุยเื่ต่างมากมายที่ไม่ได้เจอกันมานาน
แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกรถ ไคลิคขับรถผ่านถนนสายคุ้นเคย สายตาของเขาเหลือบไปเห็นร้านคาเฟ่เล็กๆ ริมถนน
ทันใดนั้น เขาก็เห็นนาโอมิและผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่หน้าร้าน ทั้งสองคนกำลังหัวเราะและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
ไคลิค คุ้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจให้คนขับรถจอดรถไว้ริมถนน เขานั่งอยู่ในรถและแอบมองนาโอมิจากระยะไกล
ใบหน้าของไคลิคเต็มไปด้วยความหึงหวง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมนาโอมิถึงดูมีความสุขกับน็อกซ์ที่ดูเ้าชู้ยิ่งกว่าตัวเขา
เขามองดูทั้งสองคนอยู่นาน จนกระทั่งนาโอมิเริ่มหันมามองทางนี้ เขาจึงรีบหลบซ่อนตัวในรถ
"ฉันจะหลบทำไมละเนี่ย ในเมื่ออยู่ในรถตัวเองกระจกก็ฟิล์มดำ อะไรของฉันวะ" (￣ω￣;)
ไคลิค บอกให้คนขับรถ ขับออกไปจากตรงนี้มุ่งไปที่ทำงานของเขา
เวลา19:45...ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
บนโต๊ะอาหารที่ปูด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา ภายในร้านอาหารบรรยากาศโรแมนติก นาโอมิกำลังนั่งยิ้มกว้างขณะที่น็อกซ์เลื่อนกล่องของขวัญใบเล็กมาวางตรงหน้าเธอ
"อะไรคะเนี่ย?" นาโอมิถามด้วยความตื่นเต้น
"เปิดดูสิครับ" น็อกซ์ตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น♡´･ᴗ･'♡
นาโอมิแกะริบบิ้นสีแดงออกอย่างระมัดระวัง แล้วเปิดฝากล่องออก เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นสร้อยคอเส้นเล็กประดับด้วยจี้รูปหัวใจกับเสื้อกันหนาว
"สวยจังเลยค่ะ" นาโอมิอุทานออกมา
"ชอบไหมครับ?" น็อกซ์ถาม
"ชอบมากค่ะ" นาโอมิตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง (￣▽￣) "ขอบคุณนะคะพี่น็อกซ์ ให้น้องในโอกาสอะไรเหรอ?"
น็อกซ์ยื่นมือไปลูบผม นาโอมิเบาๆ "ไม่มีหรอก พี่แค่อยากจะให้เรา"
"แล้วนี่พี่น็อกซ์พาน้องมาเลี้ยงข้าวด้วยเหรอคะ?" นาโอมิถาม
"ครับ พี่อยากให้เรามีความสุขนะ" น็อกซ์ตอบ
"ขอบคุณนะคะ" นาโอมิยิ้ม
ทั้งสองคนเริ่มทานอาหารที่สั่งมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็กันเอง พวกเขาพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน หัวเราะด้วยกันตลอดเวลา
หลังจากทานอาหารเสร็จ น็อกซ์ก็พา นาโอมิไปเดินเล่นต่อที่ห้างสรรพสินค้า เขาพาเธอไปดูหนัง เล่นเกม และซื้อของขวัญให้เธออีกหลายชิ้น
นาโอมิมีความสุขมาก เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครมาทำอะไรดีๆ ให้เธอแบบนี้
"วันนี้น้องมีความสุขมากเลยค่ะ" นาโอมิพูดกับน็อกซ์ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินกลับมาที่รถ
"พี่ก็มีความสุขเหมือนกันครับ" น็อกซ์ตอบ "พี่อยากให้นาโอมิมีความสุขแบบนี้ทุกๆ วัน ยิ้มให้พี่คนนี้ตลอดไป" (≧◡≦) ♡
นาโอมิมองน็อกซ์ด้วยแววตาซาบซึ้ง เธอรู้ว่าเขาเป็ห่วงเธอมากแค่ไหน
"ขอบคุณนะคะพี่น็อกซ์" นาโอมิพูดเสียงเบา
น็อกซ์ยิ้มให้เธอ "ไม่เป็ไรครับ นี่เป็สิ่งที่พี่ควรทำ"
โคมไฟส่องสว่างห้องนั่งเล่นอันเงียบสงบ ไคลิคนั่งเอนหลังพิงโซฟาตัวโปรดหนังสือเล่มหนาเปิดค้างอยู่บนตัก สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับตัวอักษร แต่แววตาของเขากลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งความสนใจใดๆ
เสียงกุญแจกระทบกับประตูหน้าดังขึ้น ไคลิคเงยหน้าขึ้นมอง นาโอมิก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"กลับมาซะดึกเชียวนะ คงจะมีความสุขอยู่กับผู้ชายคนนั้นสิท่า" ไคลิคเอ่ยทักเสียงเรียบ
นาโอมิสะดุ้งไม่คิดว่าเขาจะยังอยู่....＼ (٥⁀▽⁀) ／
ไคลิควางหนังสือลงข้างตัว เขาเดินเข้ามาหา นาโอมิ "สวยดีนิ สร้อยคอที่เขาให้เธอมา กับของมากมายสงสัยเขาคงจะชอบเธอมาก"
นาโอมิเดินถอยหลังจนตัวติดกำแพง "ทำไม ทำไมกลัวเหรอ?" เขาพูดขึ้น
"ฉันก็แค่ไปกับพี่ชายที่รู้จักกันมานานก็เท่านั้นเอง นายจะอะไรกับฉัน" นาโอมิพูดเสียงสั่น (ಡ‸ಡ)
ไคลิคถอนหายใจ "พี่? คงจะไม่รู้วเลยใช่ไหมสายตาที่เขามองเธอ เขาคิดยังไง โง่จริง!"
"หมายความว่าไง อยากจะพูดอะไรกันแน่" นาโอมิพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
"ถอดออกซะ!!!" ไคลิคพูด (¬_¬)
ถ้าชอบกดหัวใจ+กดเพิ่มชั้นให้หน่อยนะค่าบ นักอ่านที่น่ารักของไรท์
จะได้มีแรงอัพตอนต่อไป
28K
