สิ่งที่เ้าจับอยู่เรียกมีดผ่าตัดเล็ก ! ส่วนขวดกระเบื้องนั้นมียาห้ามเืยามข้าเรียกใช้พยายามหย่ายกมันเร็วเล่าตะกอนสมุนไพรด้านล่างจะลอยตัวมาผสมกับน้ำสรรพคุณจะลดลงสองส่วนโดยเสียเปล่า !"
ภายใต้คำชี้เเนะของจูเฟยหยาซูซู่ก็พัฒนาความจำของตนเองได้หลายส่วน นางอายุ14ปีเเล้วเเต่เดิมก็มีความจำเป็เลิศยามคุณหนูชี้เเนะก็สงบปากสงบคำตั้งใจฟังตั้งใจจดจำทุกคำพูดใช้เวลาจนบ่ายคล้อยตะวันใกล้ตกดินซูซู่ก็จดจำทุกสิ่งที่คุณหนูสั่งสอน
จูเฟยหยาพอใจในตัวซูซู่คนนี้มากนางจึงไม่ได้เเสร้งเป็เด็กน้อยไร้เดียงสาเหมือนตอนอยู่กับผู้อื่น นางทำตัวเป็ตัวเอง ! เป็จูเฟยหยาเเพทย์จบโทจากปักกิ่ง ! นางไม่สนว่าซูซู่จะเเปลกใจหรือไม่เเต่ที่นางเเน่ใจคือซูซู่คงไม่กล้าเอ่ยพร้ำเพรื้อ ! เเต่นางก็มีข้อสงสัยอยู่บ้างเหตุใดซูซูจึงมีเเซ่คล้ายกับซูมู่คนสนิทของจูชิงลางพี่ชายของนางนัก! จึงเอ่ยถามออกไป
ซูซู่ไม่มีสีหน้าไม่พอใจเเต่อย่างไรรอยยิ้มอ่อนๆยังคงเเต่งเเต้มที่มุมปากของนางอยู่เสมออีกทั้งยังตอบคำถามของคุณหนูอย่างไม่ขัดข้องเเต่อย่างไร "มิใช่เช่นที่คุณหนูคิดหรอกเ้าค่ะข้ากับซูมู่เเม้จะเเซ่คล้ายกันยามออกเสียงทว่าเขียนกลับไม่คล้ายกันเ้าค่ะเเซ่ซูของม่อมฉันย่อมาจากประโยคหนึ่งประโยคของผู้เฒ่าคนหนึ่งเมื่อนานมาเเล้วเท่านั้น ! มิได้เป็ญาติกันเเต่อย่างไรเ้าค่ะ !"
จูเฟยหยาคิดเเล้วก็พยักหน้าชาติก่อนก็มีคนนามสกุลเหมือนกันเยอะเเยะที่นี่เองก็มีเช่นกันมินับว่าเเปลกอันใดนี่
"เอาล่ะเราออกจากโรงเก็บสมุนไพรเเห้งนี่เถิดเกรงว่าข้างนอกคงใกล้ตามตัวข้าไปกินข้าวเย็นเเล้ว!" เฟยหยาเดินออกมาจากโรงเก็บสมุนไพรก็พบกับจูิพี่ชายคนโตของนางที่พึ่งเดินออกมาจากโรงงานยา ! ทั้งสองจึงเดินไปห้องอาหารพร้อมกันเเละคุยหยอกล้อตามประสาพี่น้อง !
.....ทว่าในขณะที่สองพี่น้องคุยกันอย่างสนุกสนานลูกชายไกลบ้านของสกุลจู ! จูเชียนที่อยู่เจ๋อโจวกลับเจอสถานการณ์ตึงเครียดเป็อย่างยิ่ง !
เมื่อครึ่งปีก่อนหลังจากสอบซิ่วไฉ่ได้ลำดับสามของระดับมณฑลจูหยางเหล่ยผู้เป็บิดาได้ส่งลูกชายคนรองของตระกูลไปเรียนไกลถึงเจ๋อโจวทั้งยังเป็สำนักศึกษาลำดับหนึ่งของเเคว้น ! หากเป็สถานการณ์เเต่ก่อนเื่ดีๆเช่นนี้คงได้เเค่ฝันเพราะอะไรนะหรือ ? เงินที่ต้องจ่ายเป็ค่าเล่าเรียนต่อปีตกอยู่ที่สองร้อยตำลึงเป็อย่างต่ำ ! เจ๋อโจวเป็เมืองอู่ข้าวอู่น้ำของเเคว้นธรรมชาติสมบูรณ์ทิวทัศน์งดงามเป็เมืองที่เหล่าปัญญาชนผู้มีความรู้มารวมตัวกันเเลกเปลี่ยนความเห็น ! ถกประเด็น ! หรือเเม่กระทั้งวาดภาพทิวทัศน์งดงามเรียกเมืองนี้ได้อีกชื่อคือเมืองเเห่งปัญญา ! เพราะฉะนั้นเเล้วบัณฑิตผู้มีอนาคตมักจะมารวมกันที่นี่! ค่าอาหารค่าที่พักหรือเเม้เเต่ราคาสิ้นค้าเองก็มักจะเเพงกว่าเมืองอื่นสักหน่อย !
จูเชียนได้รับการต้อนรับดีเป็อย่างยิ่งอาจารย์ใหญ่กู่เป็คนรับเขาเข้าสถานศึกษาด้วยตนเอง ! เเม้จะเคยมีซิวไฉ่อายุน้อยเท่ากับจูเชียนมาเเล้วเเต่ซิวไฉ่คนนั้นก็ไม่ได้ติดหนึ่งในสามอันดับเช่นเขายิ่งพออาจารย์ใหญ่กู่ได้ทราบว่าบิดาของจูเชียนเคยเป็บัณฑิตอนาคตไกลมาก่อนเขายิ่งชอบเเละเอ็นดู !ก็นะผู้ใดจะไม่ชอบศิษที่ฉลาดหลักเเหลมพร้อมจะรับความรู้ที่ตนเองสอนเข้าหัวอย่างไม่มีขีดจำกัดบ้างกัน !
จูเชียนจ่ายค่าเล่าเรียนสองร้อยตำลึงในคราวเดียวเเละได้เช่าบ้านเล็กเเต่สภาพดีมากเรือนเรียบง่ายสะอาดสะอ้านง่ายต่อการดูเเบที่สำคัญเรือนหลังนี้ค่อนข้างสงบเงียบเหมาะจะอ่านตำราทั้งยังไม่ไกลจากสำนักเดินทางไปกลับสดวก !
จูเชียนเป็เด็กหนุ่มมีพร์อายุยังน้อยเเต่กลับสอบซิวไฉ่ได้ทั้งยังมีใบหน้าหล่อเหลาด้วยนิสัยที่เขาชอบใส่เสื้อผ้าสีขาวงาช้างบวกกับบุคลิกเเละกลิ่นอายบัณฑิตผู้มีการศึกษา ! เเม่นางน้อยในเมืองเจ๋อโจวจึงพากันขนานนามเขาว่าคุณชายเซียนดอกท้อ ! ความนิยมของเขาในเจ๋อโจวถือว่าดีมากจนเกินไปจริงๆ เย็นวันนี้จูเชียนเพียงจะมากินข้าวที่โรงเตี๊ยมก็ถูกคุณหนูผู้ไม่มียางอายผู้หนึ่งขวางทางอย่างเสียมารยาท
"คุณชายจูเซี่ยสี่เพียง้าคุยกับท่าน ! เหตุใดจึงปฏิเสธข้าเล่า ! ท่านพ่อข้าบอกเเล้วว่าท่านมีอนาคตไกลหากเเต่งกับท่านอนาคตข้าจะได้เป็ฮูหยินของขุนนางอย่างเเน่นอน ! เช่นนี้ดีเเล้วได้พบโดยบังเอิญนับเป็วาสนาเช่นนั้นคุณชายจูท่านเเต่งกับข้าเถิด !"
จูเชียนยามนี้เขาสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ผมถูกรวบขึ้นครอบด้วยกวานหยกสีเขียวเเม้ตัวหยกมิใช่หยกชั้นดีทว่าพอมาอยู่บนตัวเขามันกลับดูโดดเด่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกในมือเขาถือพัดรูปต้นไผ่ !พัดอย่างช้าๆ ดวงตาดอกท้อ*ของเขายังคงสงบนิ่งไม่มีท่าทีตื่นตะลึงเเต่อย่างใดที่อยู่ๆก็มีเเม่นางน้อยที่อายุมากกว่าน้องสาวเขาไม่กี่ปีมาขวางทางกลางถนนเอ่ยปากจะเเต่งงานกับเขาท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย!จูเชียนยิ้มเบาบางทำให้ตัวของเขาดูสดใสคล้ายกับมีออร่าหากจูเฟยหยาได้เห็นนางต้องตะลึงเป็อย่างมากเเน่ พี่ชายนางหล่อเหลาดูมีออร่ายิ่งกว่าไอดอลในชาติก่อนอีก ว่าไปเเล้วถึงจูเชียนเเละจูชิงลางจะเป็ฝาเเฝดที่ดูคล้ายกันอยู่หลายส่วนเเต่คนทั้งสองกลับเเยกง่ายอย่างยิ่ง ! จูเชียนนั้นหล่อเหลาบริสุทธิ์คล้ายเซียนที่ไม่สนใจสิ่งใดส่วนความหล่อเหลาของจูชิงลางกลับคล้ายปีศาจเ้าเสน่ย์ล่อลวงสตรี !
"เซี่ยกูเหนียงพูดเช่นนี้มิถูกกระมัง ? เเต่ไหนเเต่ไรผู้จะตบเเต่งกันล้วนเป็เเม่สื่อชักนำฟังคำบิดามารดามิใช่หรือ?เซี่ยกู่หนียงว่าจริงหรือไม่ ! " เมืองเจ๋อโจวเป็เมืองเเห่งปัญญาอีกทั้งตระกูลเซี่ยเป็ตระกูลใหญ่จูเชียนจึงพูดคุยกับคุณหนูเซี่ยเป็เซี่ยกูเหนียงเเทนฟังเเล้วสุภาพกว่ามากอีกทั้งยังเป็คำเรียกให้เกียจอีกฝ่าย!
"อันใดกันเช่นนี้ก็มิบอกตั้งเเต่เเรกคุณชายวางใจข้าจะกลับไปบอกท่านพ่อ ! ให้เเม่สื่อไปบ้านท่านเอง !!!" เหล่าคนที่มุงดูบางคนถึงกับสำลักไอโขลกเสียงดัง เเม่นางน้อยที่ใดกันถึงกล้าจะสู่ขอบุรุษกลางถนนเช่นนี้ตระกูลเซี่ยพวกท่านมีลูกหลานโง่งมไร้ยางอายมิพอยังหน้าหนาด้วยหรือเช่นนี้เหตุใดมิขังในเรือน!!
จูเชียนยังมีท่าทางใจเย็นอยู่เขาระบายยิ้มอ่อนๆเอ่ยกับคุณหนูเซี่ยด้วยน้ำเสียงปกติเช่นเดิมเรียกสายตาชื่นชมจากคนที่มีความรู้เป็อย่างยิ่ง กับบัณฑิตบางคนหากเจอสถานการณ์เช่นนี้คงได้อารมณ์เสียพูดจามิน่าฟังออกมาอย่างเเน่นอน เหตุใดนะหรือเพราะการณ์ที่คุณหนูเซี่ยทำเช่นนี้มิต่างจากทำลายชื่อเสียงกลายๆดีที่จูเชียนคุมสติได้ดีไม่เอะอะใส่คุณหนูเซี่ยคนจึงไม่มองเขาเป็เื่ตลกเเต่พุ่งเป้ามองไปที่คุณหนูเซี่ยที่กระทำตนไม่ถูกไม่ควรเเทน !
"จูเชียนต้องปฏิเสธเซี่ยกู่เหนียงเเล้ว บิดามารดายังรอข้าร่ำเรียนไขว่คว้าป้ายขุนนางอยู่อีกทั้งผู้เเซ่จูอายุยังน้อย ! คิดว่ากู่เหนียงจะเข้าใจ !!" จูเชียนยิ้มน้อยๆก่อนจะกล่าวลาอีกสองสามคำเดินเลี่ยงจากที่ที่คุณหนูเซี่ยยืนขวางอยู่
คุณหนูเซี่ยทำท่าจะเดินตามเเต่ว่าสาวใช้กลับรั้งตัวไว้ เเค่นี้ก็ถือว่าทำลายชื่อเสียงสกุลเซี่ยมากเเล้วคุณหนูตนยังจะเพิ่ความผิดให้ตนเองไปถึงเมื่อใดกัน ! คิดเเล้วสาวใช้รู้สึกกลัวจนเหงื่อไหลซึมเต็มเเผ่นหลังกลับจวนไปเห็นทีเื่นี้เหล่าไท่ฮูหยินมิปล่อยไปง่ายๆเเน่ตนเองก็คงถูกโบยเพราะมิอาจห้ามคุณหนู
คุณหนูเซี่ยสบัดมือที่สาวใช้รั้งไว้นางหันกลับมาทลึงตาใส่!มือกางขึ้นคิดจะตบหน้าสาวใช้ที่ขัดใจนางเเต่! เสียงหัวเราะของกลุ่มเเม่นางน้อยกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน !!
" พวกเ้าหัวเราะอันใดกัน ! เขาปฏิเสธข้าเเล้วอย่างไรวันนี้ไม่ได้พรุ่งนี้ก็ขอใหม่ได้อยู่ดี !"
คุณเซี่ยเป็ลูกสาวในภรรยาเอกของนายท่านรองสกุลเซี่ย ! นิสัยนายท่านรองตระกูลเซี่ยเป็ที่ล่ำลือในเจ๋อโจวด้านความเสเพลสำมะเลเทเมาบุ๋นไม่ได้บู้ไม่ได้ก่อปัญหาให้คนในจวนปวดหัวได้ไม่เว้นวัน ! คุณหนูเซี่ยผู้นี้เข้าตำราลูกไม้ล่นไม่ไกลต้นพอได้ยินเื่ที่พ่อตนเองพูดให้ท่านเเม่ฟังก็ใช้สมองอันน้อยนิดก่อเื่ขึ้นมาจนวุ่นวายเช่นตอนนี้
คุณหนูอายุราวสิบสี่คนหนึ่งใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากหัวเราะขึ้นมาอีกครา "คุณหนูเซี่ยข้าเองก็พึ่งรู้ว่านอกจากเ้าไร้ยางอายเเล้วยังหน้าหนาถึงเพียงนี้ นายท่านรองเซี่ยรู้หรือไม่ ? นายท่านใหญ่เซี่ยเล่า ? คิกๆ เหล่าไท่ไท่กับเหล่าไท่ฮูหยินเองก็ไม่รู้กระมัง! ที่เ้ามาทำตัวให้คนหัวเราะเ้าทั้งสกุลใช่หรือไม่เล่า !" สิ้นเสียงพูดคุณหนูทั้งหลายก็หัวเราะคุณหนูอีกคนพูดผสมโรง
"ไอหยา ! เฮ่อเซียวเ้าเองก็พูดเกินไปเเล้ว ! พูดไปก็น่าเห็นใจตระกูลเซี่ยนักที่มีตัวโง่งมเช่นนี้ในจวน เเซ่เซี่ยเเล้วอย่างไรเ้าคิดว่าคนเช่นคุณชายจูจะสนใจเ้าหรือคุณชายจูคือคนที่อาจารย์ใหญ่กู่เคยพูดว่าภายพาคหน้าจะไต่เต้าตำเเหน่งขุนนางได้ราวกับัทะยาน ตัวโง่งมเช่นเ้าอย่ามัวมาเกาะติดเลยจะดีกว่ากระทำตนเช่นคางคกอยากกินเนื้อห่านฟ้าเช่นนี้หน้าหนาไปหน่อยจริงๆ!"
กลุ่มเด็กสาวหัวเราะกันครื้นเครงมีความสุขบนความอับอายของผู้อื่นเซี่ยตงฉุนโกรธจนหน้าเดี๋ยวดำเดี๋ยวเเดงเเค่นเสียงหึ! เสียงดัง "ไร้ยางอายเเล้วอย่างไรหน้าหนาเเล้วอย่างไร ? ขายหน้าก็เป็ข้าที่ขายหน้าหรือต่อให้เป็ตระกูลเซี่ยขายหน้ามันก็ไม่เกี่ยวอันใดกับคนเเซ่เฮ่อเเละคนเเซ่หลิวของพวกเ้านิยุ่งเื่ผู้อื่นไม่เข้าเื่ !!" พูดจบคุณหนูเซี่ยก็เดินเบียดไหล่เฮ่อเซียวออกไปทันทีจะอยู่ต่อให้พวกนางเย้ยยันอีกหรือไร ?
เหตุการณ์หลังจากนั้นเเน่นอนว่าจูเชียนไม่มีทางรู้ว่าตนเองได้เป็ตัวตนเหตุในการก่อาความขัดเเย่งของเหล่าเเม่นางน้อยไปเสียเเล้ว!
จูเฟยหยาหลังจากกินข้าวเย็นเสร็จนางก็กลับมาจัดเตรียยาเเละอุปกรณ์ที่ต้องใช้ในวันพรุ่งนี้โดยมีซูซู่เป็คนช่วย
ชาวบ้านหมู่บ้านถังซานริเริ่มหันมาปลูกผลไม้เเล้วโดยเฉพาะผลไม้ยืนต้นเช่นลูกท้อเเละลูกพลับ ! ด้วยการเเนะนำของจูิที่เริ่มปลูกมาก่อนชาวบ้านฟังเเละนำไปปรับใช้เช่นบางคนขึ้นเขาไปเก็บมูลค้างคาวมาทำปุ๋ยมูลสัตว์ก็ไม่ได้มีเเค่มูลค้างคาวพวกวัวป่าที่มักจะอยู่กันเป็ฝูงยามพักที่ใดกองมูลก็จะมีเยอะมากพอให้เก็บ !
เพราะที่ดินส่วนใหญ่มีทรายเป็ส่วนผสมเพื่อให้ดินมีสารอาหารเลยต้องปรับสภาพดินให้สมบูรณ์เสียก่อนเื่นี้เดิมเป็จูเฟยหยาที่ให้คำเเนะนำกับพี่ชายของตนเองจูิทำเพียงยืมดอกไม้ถวายพระเท่านั้น !!
เป็เช่นนี้ยามที่นางนั่งรถม้าผ่านหมู่บ้านจึงเห็นคนไถผลิกที่ดินกันอย่างขยันขันเเข็งซูซู่ที่ถือกล่องอุปกรณ์นั่งอยู่ด้วยมองเเล้วก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยคุณหนูเป็คนฉลาดอย่างเเท้จริงชี้ทางให้ชาวบ้านทางอ้อมไม่เพียงเเต่ได้ผลผลิตที่ชาวบ้านจะนำมาขายให้โรงงานเเต่ยังได้ใจของชาวบ้านอีกด้วย !!
รถม้ามาจอดที่หน้าร้านยาของเถ้าเเก่ตงจูเฟยหยาสังเกตุเห็นทหารนอกเครื่องเเบบยืนกันที่ด้านหน้าสองคนพวกเขามองนางเล็กน้อย ! ดูท่าคนที่นางต้องมารักษาคงเป็คนใหญ่คนโตมากจริ๊งๆนางเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาที่รับปากไปเช่นนั้นพวกคนใหญ่คนโตเหล่านี้เ้าอารมณ์เป็ที่สุดหากนางทำอะไรผิดพลาดพวกเขาคงไม่โยนนางลงทะเลเลยหรือ ?
ในขณะที่นางคิดก็เดินชนเข้ากับคนคนหนึ่งจูเฟยหยานิ่วหน้าเล็กน้อยมืิอนางลูบจมูกตนเองเบาๆไม่นะ!จมูกนางคงไม่หักเเล้วใช่หรือไม่ !
"ขออภัยด้วยข้ามิทันระวัง!!" ไป๋อวี้กล่าวคำขอโทษ จูเฟยหยาที่มัวเเต่สนใจจมูกน้อยๆของนางอยู่เงยหน้ามองคนที่พูด ดวงตาของคนทั้งคู่สบตากันไป๋อวี้ชงักเล็กน้อยส่วนจูเฟยหยานางสติลอยไปเเล้ว ! พระเ้าในโลกนี้มีคนหล่อขนาดนี้อยู่ด้วยหรือ ? หน้ายังเหมือนพระเอกในซีรี่ซ์จีนอีกต่างหากดูคิ้วนั้นสิจมูกเองก็สวย หู้ย!นี่ไม่ได้ผ่านมีดหมเลยสินะ !
"คุณหนูเ้าค่ะมิควรให้เถ้าเเก่ตงรอนาน!" อืมคุณหนูท่านจะเอาเเต่มองหน้าอีกฝ่ายเช่นนี้ไม่ได้ซูซู่กูร้องในใจ์คุณหนูของนางเมื่อพบกับความงามของบุรุษความสามารถเเสนฉลาดก็หายในพริบตาเชียว!!!
(ยังไม่ได้เเก้คำผิด)
15K
