Chemical Engineering ( ถ้าพี่ไม่อยากใช้โควต้า 8 ปี ก็ต้องยอมให้น้องคนนี้สั่งสอนนะครับ )

ตอนที่ 33

ปี 4 เทอม 1 ทะเลาะเพื่อปรับ

              ณ หน้าอาคารวิจัยหลักของมหาวิทยาลัย

              วันนี้เป็นวันที่ผมต้องอยู่ทำงานจนดึกดื่น จำเป็นต้องให้พี่เขากลับห้องคนเดียว แม้ใจดวงน้อยจะกังวลเรื่องของมือที่สามที่พยายามเข้ามาแทรกแซง แต่ด้วยความที่ไว้ใจพี่เขามากผมจึงค่อนข้างวางใจนิดหน่อย

              “ ให้กูอยู่รอมั้ยจะได้กลับพร้อมกัน ” พี่ไฮโลถามผมที่กำลังถอดหมวกกันน็อคยื่นให้กับพี่ที่หน้าอาคาร

              “ ไม่เป็นไรครับ พี่กลับก่อนได้เลย วันนี้น่าจะมี 4-5 ทุ่ม อาจารย์จ่ายค่าล่วงเวลาเป็นกรณีพิเศษด้วย ”

              “ แล้วมึงจะกลับยังไง ให้กูมารับมั้ย ”

              “ เดี๋ยวผมพักที่หอในพี่นอนก่อนเลยไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ ” ผมเข้าไปจุ๊ฟหน้าผากของพี่เพื่อส่งกลับหอ สายตาขี้อ้อนที่นาน ๆ ทีจะปรากฏมองผมนิ่ง นี่มันอะไรกันหัวเล็ก ๆ นั่นคิดอะไรอยู่นะ “ กลับได้แล้วครับ ซื้อกับข้าวเข้าไปด้วยละ จะได้ไม่ต้องออกมาดึก ๆ ดื่น ๆ ”

              “ รู้น่า โตแล้ว ดูแลตัวเองได้ ” พี่ตอบผมสั้น ๆ สงสัยยังไม่หายโกรธเรื่องเมื่อคืนที่เราสองคนไม่ได้ทำอะไรกันต่อนอกจากจูบอันดูดดื่ม มันทำให้พี่รู้สึกอายและเสียหน้า ด้วยเหตุนี้พี่ไฮโลที่เสนอตัวก่อนเมื่อคืนจึงทำตัวผิดปกติไป และให้สรรพนามกูมึงเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ช่างเถอะผมคงไม่บังคับให้พี่พูดเพราะ ๆ อีกแล้วล่ะ สอนยากจริง ๆ การพูดคำสบาย ๆ แบบนั้นคงเป็นเอกลักษณ์สำหรับพี่เขาไปแล้ว

              “ กลับดี ๆ นะครับ มีอะไรก็ทักมา ”

              “ อืม มึงก็เหมือนกัน ” ผมยืนส่งพี่ไฮโลขับรถออกไปจนลิบตา ก่อนที่จะเดินเข้าไปในตัวอาคาร ข้างในนั้น มีพี่ ป.โทหลายคนกำลังทำวิจัยอยู่ ผมจึงเข้าไปเปลี่ยนชุดและประจำการอยู่ตำแหน่งของตัวเอง

              “ โห ไพ่เก่งอะ คิดการทดลองแบบนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย แน่ใจนะว่ายังไม่จบปริญญาตรี พี่คนนี้ยอมใจจริง ๆ เลย ” ลูกเต๋าพี่ ป.โท เอ่ยชมผลงานของผมที่ปรากฏผลงานอยู่ตรงหน้า มันทำให้ผมดีใจและภูมิใจในตัวเองเป็นที่สุด

              “ ไม่หรอกครับ พี่ชมผมเกินไปแล้ว ” ผมหยิบนาฬิกาขึ้นมาเพื่อจับเวลาการทดลองที่กำลังทำอยู่ ต้องรออีก 2 ชั่วโมงสินะกว่าจะเห็นผล ผมคิดอยู่ภายในใจ

              “ น้องไพ่ เราไปกินหมูกระทะกันมั้ย อีกตั้ง 2 ชั่วโมงกว่าผลจะอ่านได้น่ะ เดี๋ยวแจ้งทีเอไว้แล้วเราไปหาอะไรกินกัน ”

              “ เอาสิครับ ” ผมตอบรับไปแบบไม่คิด เนื่องจากพี่ลูกเต๋าแกเป็นคนใจดีมาก ๆ และใจป๋าสุด ๆ ไปกับแกไม่มีทางอดตายแน่นอน

              ณ ร้านหมูกระทะ สายย่อ

              ผมติดรถเก๋งสีเทาป้ายแดงของพี่เขามาด้วย เรามากินหมูกระทะกันสองคนและพูดคุยเรื่องงานวิจัยขณะที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย

              “ คนที่มาส่งไพ่บ่อย ๆ นี่ใครแฟนไพ่หรอ ” พี่ลูกเต๋าตักผักต้มมาให้กับผม เนื่องจากพี่เขาไม่ชอบกินผัก แต่ชอบรสชาติของผักที่ละลายในน้ำซุป พี่เขาจึงใส่ผักลงไปค่อนข้างเยอะ ทำให้ผมรับจบโดยการกินผักแทบจะเป็นเต่าอยู่แล้ว

              “ เปล่าครับ พี่เขาเป็น........ ” ไพ่อ้ำอึ้งที่จะพูดต่อ เพราะเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตอนนี้ความจริงแล้วเขาอยู่ในสถานะไหนกัน “ เป็นรูม เมทที่สนิทกันมากครับ ” ผมคีบหมูเข้าปากและตอบพี่เขาเสียงเบา

              “ แล้วชื่อว่าอะไร ”

              “ ทำไมครับ พี่ลูกเต๋าอยากรู้จักหรอ ” ผมไม่ชอบจริง ๆ ที่มีผู้ชายคนอื่นมาถามถึงพี่เขากับผมแบบนี้

              “ ก็นะ หล่อและน่ารักดี ” ลูกเต๋าพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มประหนึ่งตกหลุมรักใครเป็นครั้งแรก “ ตอนเจอครั้งแรก เหมือนไม่ได้เดิน แต่ลอยมาอะ อย่างกับดาราท่านหนึ่ง ” ลูกเต๋าเอ่ยชมไฮโลไม่ขาดปาก สายตาแว้บ ๆ เหลือบมองคนตรงข้ามโต๊ะที่กำลังมองเขาตาแข็ง “ มองน่ากลัวจังนะ ไหนว่าเป็นแค่รูมเมทไง ”

              “ ของผม อย่างยุ่งนะครับ ” ใบหน้านิ่งมองรุ่นพี่ด้วยความรู้สึกไม่พอใจสักเท่าไหร่ กล้าดียังไงมาบอกว่าชอบคนของเขาแบบนี้

              “ จีบเขาอยู่ใช่มั้ย ”

              “ เปล่าสักหน่อย เราสองคนรักกัน แต่แค่ยังไม่ได้คบกันด้วยเหตุผลบางอย่าง ”

              “ งั้นหรอ ขอโทษด้วยแล้วกัน พี่นึกว่าจะโสดซะอีก ” ลูกเต๋ายิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อแกล้งเจ้าเด็กมึนได้สำเร็จ

              “ พี่หัวเราะทำไมครับ ผมจริงจังนะเนี่ย พี่เลิกคิดอะไรแปลก ๆ กับคนของผมได้แล้ว ”

              “ เออ รู้แล้วนะ พี่ไม่แย่งของ ๆ ใครหรอก ”

              “ พี่รู้อยู่แล้วหรือเปล่าครับ ว่าความสัมพันธ์ของผมกับพี่ไฮโลมันพิเศษ ”

              “ ไม่รู้ก็ควายแล้ว นายสองคนดังจะตาย พี่เข้าไปดูคลิปสั้นทีไรมีแต่คลิปพวกนายเต็มฟีดเลยเถอะ แล้วไหนจะเมื่อตอนเย็นนั่นอีก จูบหน้าผากไม่อายกล้องวงจรปิดแถวนั้นเลยนะ ”

              “ ช่วยไม่ได้หนิ ก็คนมันรักกัน ” จากความรู้สึกขุ่นเคืองตอนนี้กลายเป็นความรู้สึกสนุกสนาน ดื่มกินกันจนอิ่มหนำสำราญก่อนกลับเข้าไปแลปอีกครั้ง

              การทดลองวันนี้เกิดข้อผิดพลาดผลไม่เป็นไปตามทฤษฎี ผมกับพี่จึงต้องทำการเตรียมการทดลองใหม่อีกครั้ง ถึงจะน่าเสียดายที่ผลออกมามีความคลาดเคลื่อนมากเกินไป แต่ก็ยังดีที่แนวโน้มไปในทิศทางที่คาดการณ์เอาไว้ จึงจำเป็นต้องทำการทดลองใหม่ในวันพรุ่งนี้

              ผมเดินทางกลับห้องเร็วกว่าเวลาที่กำหนด พี่ที่รออยู่ในห้องกินข้าวรึยังนะ อ่านหนังสือ ทำแบบฝึกหัดอยู่หรือเปล่า หรือว่ากำลังจ้องโทรศัพท์รอผมอยู่กันแน่ ผมซื้อขนมมากมายจากร้านสะดวกซื้อกลับมาห้องด้วย โดยมีรุ่นพี่มาส่งถึงหน้าหอ ผมรีบขึ้นห้องไปเพื่อเซอร์ไพรส์คนน่ารัก ควักกุญแจเปิดประตูเข้าไปทันที

              “ ผมกลับมาแล้วครับ ” ถุงขนมที่ถืออยู่ในมือหล่นตุบลงตอนนั้น ขายาวก้าวฉับ ๆ ตรงปรี่หาเป๋าหมาย กระชากคอเสื้อต่อยหน้าไอ้คนหน้าด้านนั่นเต็มแรง เสียงดังตุบ เขาคนนั้นเซถลาไปชนกับโต๊ะเครื่องแป้งจนของที่วางอยู่หน้ากระจกกระจัดกระจายเต็มพื้น

              “ ไอ้สัสเอ่ย ” เมื่อตั้งสติได้คนโดนต่อยก็ไม่ยอมโดนอยู่ฝ่ายเดียวพุ่งเข้ามาแลกหมัดอย่างเอาจริงเอาจัง

              “ หยุด คูณ ไพ่ หยุด กูบอกให้หยุด ” ไฮโลพยายามแยกทั้งคู่ที่กำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยร่างกายบาง ๆ นั้น “ หยุดสิวะ ” ตอนนี้ไพ่ไม่มีสติเหลืออยู่แล้ว ภาพบาดตาบาดใจ พี่ไฮโลใส่เสื้อโอเวอร์ไซส์กับกางเกงบ๊อคเซอร์แสนบางนั่งอยู่บนปลายเตียง และคูณที่นั่งยืนเข่าอยู่ตรงหว่างขา นั่นเขากำลังทำอะไรกัน หมอนั่นกำลังจะทำให้พี่ไฮโลมีความสุขอย่างนั้นหรอ ถ้าเรามาช้ากว่านี้อีกหน่อย เจ้าหมอนี่ก็คง....

              “ แม่งเอ่ย ไอ้สัสกูจะฆ่ามึงให้ตาย ๆ ไปซะ ” ไพ่ตะโกนด่าคูณด้วยความโกรธถึงขีดสุด

              “ ก็เอาสิ มึงคิดว่ากูจะยอมเป็นหมูให้มึงรังแกอยู่ฝ่ายเดียวรึไง ”

              “ หยุดได้แล้ว นี่มันหอพักนะ เดี๋ยวก็เป็นเรื่องใหญ่หรอก ”

              “ หลีกไป! ” ไพ่ตะคอกใส่พี่พร้อมกับสะบัดมือของพี่ออกอย่างแรง จนหลังมือเผลอไปตบหน้าพี่ด้วยแรงเหวี่ยง เพี๊ย! .ใบหน้างามหันไปตามแรงตบ เนื้อเยื่อภายในปากกระทบฟันเลือดไหลซึมออกมานิด ๆ “ พะพี่ไฮโลครับ ผะผมไม่ได้ตั้งใจผมขอโทษ ”

              “ พี่เป็นอะไรมั้ยครับ มาให้ผมดูหน่อย ” คูณเดินเข้ามาดูอาการของพี่ด้วยความเป็นหวงแต่กลับโดยคนขี้หึงผลักหน้าอกของเอาออก

              “ อย่าเสือก ”

              “ พวกมึงสองตัวหยุดกัดกันก่อนได้มั้ย ” ไฮโลใช้หลังมือเช็ดคราบเลือดที่ปากของตัวเองและข่มอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้

              “ เจ็บมั้ยครับผมขอโทษ ” ตอนนี้ความรู้สึกของผมมันดิ่งมาก ไม่รู้จะเริ่มจากอะไรดี ผมทำร้ายพี่เขา แต่ว่าพี่เขาก็ทำร้ายหัวใจของผมเหมือนกัน ผมยื่นมือสั่น ๆ เข้าไปจับรอยแผลตรงริมฝีปากที่มีรอยเลือดเปราะอยู่ พี่เขาเบือนหน้าหนี ไม่ยอมรับสัมผัสของผมนี่มันอะไรกันแน่

              “ คูณกูขอโทษเรื่องทั้งหมดด้วยแล้วกัน มึงกลับไปก่อนได้มั้ย ไว้ค่อยคุยกัน ”

              “ นี่พี่ยังจะนัดคุยกับมันอีกหรอ ผมไม่ให้ไป ” ดูจากสีหน้าและท่าทางแล้วพี่เขาไม่ฟังที่ผมพูดเลยสักนิดเอาแต่สนใจหมอนั่น

              “ ขับรถได้ใช่มั้ย ถึงบ้านแล้วทักมาด้วย ”

              “ ครับพี่ไฮโล ถ้าหมาบ้ามันอาลวาทก็ทักผมมานะครับ ผมจะรีบมา ” คูณพูดส่งท้ายก่อนส่งสายตามองไฮโลด้วยความเป็นห่วง หยิบเสื้อแขนยาวและกุญแจรถแล้วเดินออกจากห้องไปทันที

              เสียงประตูปิดดังปัง แล้วภายในห้องน้อยอันเละเทะก็เข้าสู่ความเงียบสงัด

              “ พี่ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยรึไง ถ้าผมมาช้ากว่านี้นิดหน่อย ในห้องคงจะมีแต่กลิ่นของพี่กับมันแล้วสินะ ”

              “ มึงพูดห่าอะไรตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เป็นอะไรมากป่ะ เปิดประตูเข้ามาแล้วพุ่งเข้าไปต่อยไอ้คูณทำไม ”

              “ พี่ปกป้องมัน พี่ปกป้องมันต่อหน้าผมอย่างนั้นหรอ ”

              “ ตอนนี้มึงมันบ้า พูดอะไรไม่รู้เรื่องแล้ว กูไม่ได้ปกป้องมัน แต่กูแค่พูดในสิ่งที่กูคิด ”

              “ นั่นสินะ มันคงจะอมเก่งน่าดู พี่ถึงได้เข้าข้างมันมากขนาดนี้ สงสัยจริง ๆ ว่านี่มันครั้งที่เท่าไร่ ” ผมไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ผมกำลังทำอะไร ผมรู้แต่ว่าผมอยากลบกลิ่นเจ้าหมอนั่นออกจากตัวพี่ให้เร็วที่สุด หมอนั่นจูบปากแลกลิ้นไปหรือยังนะ มันอมให้พี่ไปแล้วรึเปล่า ไม่สนแล้วเป็นความรู้สึกที่ไม่สบอารมณ์เอาซะเลย อ่าห์ จูบ ต้องจูบก่อน ผมดึงตัวพี่เข้ามาใกล้ กระแทกปากเข้าจูบอย่างแรง รับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ปนมาจับน้ำลาย ผมรับรู้ได้ว่าพี่ดิ้นแรงมากเพื่อขัดขืน ขัดขืนไปเถอะเหนื่อยเดี๋ยวก็คงยอมแพ้ไปเอง

              “ มึงมันบ้าไปแล้ว นี่มันเรื่องจริงไม่ใช่ละคร มึงคิดว่าจูบจะช่วยได้ทุกอย่างรึไง ” ตอนนี้อารมณ์ของผมค่อนข้างที่จะไม่ปกติ ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ผมรู้แค่ว่าผมต้องทำอะไรสักอย่างในตอนนี้ ผมเหวี่ยงพี่เขาลงไปกับเตียงนอน จับพี่เขานอนคว่ำด้วยกำลัง

              “ มันมาหาพี่คงจะเตรียมตัวแล้วสินะ ” ไพ่ดึงกางเกงตัวจิ๋วของพี่ออก ถ่มน้ำลายใส่มือตัวเองป้ายลงไปที่ช่องแคบของพี่ที่แห้งสนิท

              “ ไอ้สัส มึงจะทำอะไร หยุด กูยังไม่พร้อม ” ไฮโลพยายามขัดขืนสุดชีวิตแต่ไม่รู้ทำไมแม้แต่ขยับตัวยังยาก

              “ อาห์ ผมแข็งแล้วสิ ไหน ๆ พี่กับมันก็เตรียมตัวมีอะไรกันแล้ว แค่เปลี่ยนจากมันมาเป็นผมคงไม่เป็นไรใช่มั้ย ”

              “ มึงพูดอะไร ตั้งสติดิ ปล่อยกู ” ไพ่ควักแท่งเหล็กร้อนที่บวมเบ่งอยู่ภายใต้กางเกงออกมาสู่โลกภายนอก จ่อปลายดอกเห็ดเข้าช่องแคบของพี่อย่างเอาแต่ใจ “ เชี่ย เจ็บ ๆ ๆ ไอ้สัส หยุด หยุดนะ เอามันออกไป ” ตอนนี้ไฮโลเริ่มปล่อยโฮออกมาพร้อมคำกร่นด่าสารพัด น้ำตาใส ๆ ไหลรินปานน้ำตกฤดูน้ำหลาก “ ไอ้ไพ่กูเจ็บ หยุดเถอะ โอ้ยยยย อย่าดันเข้ามา มันจะฉีกอยู่แล้ว โอ้ยยยยยยย ” ไฮโลถึงกับเกร็งตัวงอหน้าฟุบลงกับเตียง มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่นเพื่ออดทนกับความเจ็บปวด น้ำตาที่ไหลอาบแก้มซึมผ่านปลอกหมอนใบใหญ่ที่ใบหน้านั้นซุกอยู่ และร้องออกมาสุดจะกลั่นเมื่อไพ่จับสะโพกของพี่ดึงสวนขึ้นมารับกับตัวตนของเขาที่ยืนอยู่ปลายเตียง “ โอ้ยยยย ฉีกแล้ว เจ็บ ๆ ๆ ๆ ไอ้ไพ่กูเจ็บ ”

              “ บ้าชิบแทงแทบไม่เข้าเลย แน่นมาก ” ไพ่งองจุดเชื่อมต่อร่างกายของเขาทั้งคู่ก่อนที่สติทั้งหมดจะกลับคืนมา เมื่อเห็นช่องทางรักของพี่เหมือนมีของเหลวสีแดงเปื้อนน้องชายของเขาออกมาด้วยตอนที่เขาชักออก

              “ กูเจ็บ ปล่อยกู ” ไฮโลยังร้องไห้ครางอยู่แบบนั้นอย่างน่าสงสาร ทำให้คนอารมณ์ร้อนเริ่มได้สติ เมื่อไพ่เห็นสภาพของพี่ที่ดูเหมือนทุกข์และเจ็บปวดมาก เขาก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีภายในอกรู้สักโหวงและเจ็บปวดอยู่ภายในหัวใจดวงน้อย

              ไพ่ค่อย ๆ ถอนแท่งเหล็กร้อนออกจากช่องแคบ และพยายามดึงพี่เข้ามากอดเพื่อปลอบคนขี้แยที่กำลังอื้นไห้ ด้วยความเจ็บ ความกลัว และความเสียใจ

              “ พี่ครับ ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ” ไพ่กอดไฮโลเอาไว้แน่นเหมือนกลัวว่าคนคนนี้กำลังจะหายออกไปจากชีวิตของเขา

              “ ออกไป กูไม่อยากเห็นหน้ามึง ” ถึงพี่ไฮโลจะไล่ผมแต่พี่เขาก็ไม่ได้ผลักผมออก ยังคงยอมให้ผมกอดอยู่แบบนั้น “ ปล่อย แล้วออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้ ฮือ ฮือ ออกไป ” พี่เขาเริ่มเสียงดังใส่ผม ผมรู้ว่าพี่เขาโกรธแต่ผมก็โกรธเหมือนกัน ผมหึง ผมหวง ผมไม่อยากเสียพี่ไป พี่ครับ มองผมหน่อยนะ พี่ครับ ผมค่อย ๆ จับปลายคางของพี่ให้หันมามองหน้าผม แต่พี่ก็ไม่หันมา มันทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่โอเคกับความรู้สึกในตอนนี้เลย

              “ พี่ครับ หันหน้ามามองผมหน่อยนะ ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ให้อภัยผมนะ ”

              “ กูบอกให้มึงออกไปไง กูเกลียดมึง กูไม่อยากเจอหน้ามึง ออกไป ”

              “ พี่ครับ คือว่าผม ” ผมไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรออกไปในตอนนี้ แม้แต่ใบหน้านั้นผมยังไม่มีโอกาสได้มองเลยจะทำยังไงดี พูดอะไรออกไปดีนะ เจ้าน้ำตานี่ อย่าไหลในเวลาแบบนี้สิเข้มแข็งเข้าไว้ “ ได้ครับผมจะออกไป แต่ต้องหลังจากที่พี่หลับไปแล้วนะครับ ” พี่ไม่แม้แต่จะตอบผม พี่ก็ฟุบลงนอนทันที พี่คงจะเกลียดผมแล้วนินะ ไม่อยากมองหน้าผมแล้วด้วย ผมสำนึกผิดแล้ว ผมขอโทษ