[จบ] เกิดใหม่เป็นภรรยาปากร้ายในยุค 70

 ตอนที่ 38 ดูไม่เหมือนสามีภรรยากันเลย

เซิ่งอันหนิงตกใจกับสายตาของโจวเอ้อร์นีที่จ้องมองมา แววตาของเด็กสาวหม่นหมองราวกับผี “เธอตื่นแล้วหรือ รู้สึกไม่สบายตัวตรงไหนหรือเปล่า ฉันจะไปตามหมอมาให้”

โจวเอ้อร์นีหันไปทางอื่น ทำเป็นไม่สนใจเซิ่งอันหนิง

เซิ่งอันหนิงไม่ได้ใส่ใจ เธอลุกขึ้นและออกไปพูดกับโจวสือซวินกับโจวฉางหลินที่ยืนอยู่หน้าแปลงดอกไม้บริเวณด้านนอก “เอ้อร์นีตื่นแล้ว ฉันคิดว่าเพื่อความสบายของหล่อน พวกคุณเปลี่ยนห้องพักให้หล่อนเถอะ”

เธอไม่ได้มีความสุขที่จะต้องคอยดูแลโจวเอ้อร์นี มองดูท่าทางของเด็กสาวก็รู้ว่าแล้วจะต้องมีสักวันที่หล่อนหันกลับมาแว้งกัด และเซิ่งอันหนิงก็ไม่ได้เป็นคนที่มีจิตใจสูงส่งขนาดต้องตอบแทนความแค้นด้วยความเมตตาเช่นกัน

โจวฉางหลินเหลือบมองไปที่โจวสือซวินโดยไม่ได้ตั้งใจ โจวสือซวินพยักหน้า “ผมจะไปหาหมอ”

ชายหนุ่มไม่ได้ขอให้เซิ่งอันหนิงเข้าไปดูแลโจวเอ้อร์นี เนื่องจากเขารู้ดีว่าเธอไม่ได้เต็มใจช่วย

ไม่นานก็เปลี่ยนห้องผู้ป่วยให้กับโจวเอ้อร์นีเสร็จ ในห้องมีเพียงแค่คนชราหนึ่งคนเท่านั้น

โจวฉางหลินอุ้มโจวเอ้อร์นีเข้าไป โจวเอ้อร์นีมองหน้าโจวฉางหลินและโจวสือซวิน แล้วก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา “พี่ใหญ่ พี่รอง…”

โจวฉางหลินเป็นห่วงน้องสาวคนนี้มาก ๆ เมื่อวางเด็กสาวลงบนเตียง ชายหนุ่มจึงห่มผ้าให้กับน้องสาว “ไม่เป็นไร ฉีดยาแก้อีกเสบอีกสองครั้งก็กลับบ้านได้แล้ว”

โจวเอ้อร์นีรู้สึกเจ็บจนอยากจะร้องไห้ออกมาและเสียใจอย่างสุดซึ้ง หล่อนทราบผลลัพธ์ของการทำแท้งแล้ว ในใจจึงคิดว่าหากไม่ตัดสินใจทำแท้งก็คงจะดีกว่านี้ ถึงอย่างไรแม่ก็บอกว่าจะให้เซิ่งอันหนิงเป็นคนเลี้ยงดูเด็กแทน

หากเซิ่งอันหนิงรู้ว่าโจวเอ้อร์นีมีความคิดไม่ดีต่อเธอเช่นนี้ เธอก็คงตบสั่งสอนเด็กสาวสักสองสามทีเพื่อเรียกสติและขจัดความคิดบ้า ๆ นี้ออกไปเสีย

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง โจวสือซวินเหลือบมองดูเซิ่งอันหนิงที่ยืนเงียบอยู่ข้างหน้าต่าง ใบหน้าของหญิงสาวดูเหนื่อยล้า เขาจึงเอ่ยขึ้นกับโจวฉางหลิน “พี่ดูเอ้อร์นีไปก่อนนะ ผมจะพาอันหนิงไปพักสักหน่อย”

โจวฉางหลินรู้ดีว่าหญิงสาวจากในเมืองค่อนข้างบอบบาง จึงรีบพยักหน้า “ได้สิ พวกนายรีบไปเถอะ”

โจวสือซวินพาเซิ่งอันหนิงไปพักในบ้านพักบริเวณใกล้ ๆ โรงพยาบาล เนื่องจากไม่มีทะเบียนสมรสและจดหมายแนะนำตัว ดังนั้นทั้งสองคนจึงนอนห้องเดียวกันไม่ได้

เมื่อเซิ่งอันหนิงพบว่าโจวสือซวินนั้นเปิดเพียงแค่หนึ่งห้อง จึงเอ่ยถามชายหนุ่มเบา ๆ “แล้วตอนกลางคืนคุณจะทำยังไงคะ?”

“ไม่เป็นไร ผมมีเพื่อนอยู่ที่นี่ ผมไปนอนค้างกับเขาสักคืนก็ได้”

เซิ่งอันหนิงคิดได้ว่าโจวสือซวินขับรถแทรกเตอร์มา และไม่รู้ว่าแผลผ่าตัดของเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง “งั้นคุณไปที่ห้องกับฉันสักรอบหนึ่ง ฉันจะได้ตรวจดูแผลให้คุณ”

เมื่อพนักงานได้ยินเช่นนั้นก็ไม่อนุญาตขึ้นมาทันที “ไม่ได้นะ พวกคุณไม่มีทะเบียนสมรส เข้าพักห้องเดียวกันไม่ได้”

เซิ่งอันหนิงไม่ค่อยเข้าใจ “ถ้าไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน ใครจะกล้าขึ้นไปอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้คะ?”

พนักงานเม้มปาก “แล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะ? พวกคุณดูไม่เหมือนสามีภรรยากันเลย”

แม้ชายหนุ่มจะหน้าตาที่ดี แต่เขามีผิวเข้มไปเล็กน้อย ดูไม่เหมาะกับหญิงสาวที่งดงามแบบนี้เลย

เซิ่งอันหนิงเหลือบมองโจวสือซวินอย่างขบขัน ถึงขนาดจะต้องใช้ความเป็นสามีภรรยามาตัดสินว่าเป็นสามีภรรยากันหรือไม่เชียวหรือ?

โจวสือซวินดึงแขนเสื้อของเซิ่งอันหนิง “แผลของผมไม่เป็นอะไร คุณเอาของเข้าไปเก็บเถอะ แล้วเราก็ไปหาอะไรกินกัน”

เซิ่งอันหนิงทำอะไรไม่ได้ จึงนำของเข้าไปเก็บในห้อง จากนั้นจึงออกมากินข้าวกับโจวสือซวิน

บริเวณใกล้ ๆ โรงพยาบาลมีแผงขายบะหมี่อยู่ ทั้งคู่จึงเลือกกินบะหมี่คนละชาม

เซิ่งอันหนิงชอบกินข้าว แต่เพื่อปากท้องแล้วเธอไม่เคยเรื่องมากเลย ทว่าตอนนี้ต่อให้เธอจะรู้สึกหิว แต่เนื่องจากหลายวันที่ผ่านมาเธอกินแต่เส้น เมื่อเห็นบะหมี่ที่อยู่ในชาม หญิงสาวจึงผลักออกไปให้โจวสือซวิน “ฉันกินไม่หมด คุณแบ่งไปหน่อย”

ว่าพลางเธอก็แบ่งเส้นบะหมี่ไปไว้ในชามของโจวสือซวิน

โจวสือซวินเห็นว่าเซิ่งอันหนิงแบ่งบะหมี่มาเกือบครึ่งชาม จึงเดาว่าเซิ่งอันหนิงไม่ชอบกิน เมื่อมองดูเธอสักพักชายหนุ่มก็หยิบชามมากินโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

เซิ่งอันหนิงค่อย ๆ กินบะหมี่ช้า ๆ เมื่อดื่มน้ำซุปหมดแล้วจึงรู้สึกสบายท้องเป็นอย่างมาก เมื่ออิ่มแล้วก็ได้มีความคิดอื่น ๆ อีกมากมาย เธอคิดว่าถ้ามีผักใบเขียวอีกชามก็คงจะดี  

แต่นี่เพิ่งจะเดือนสามเอง ต้นหญ้าเพิ่งจะเริ่มงอก มีผักกาดขาวหัวไชเท้ากินก็ดีมากแล้ว ที่ไหนจะมีผักสดล่ะ

โจวสือซวินไปจ่ายเงินและเดินกลับมา “ผมจะซื้อบะหมี่ไปส่งให้กับพี่ใหญ่ก่อน คุณรอผมตรงนี้สักพัก”

เซิ่งอันหนิงไม่ได้ใส่ใจ เธอไม่อยากพบกับโจวเอ้อร์นี “ถ้างั้นฉันกลับที่พักก่อนได้ไหม?”

โจวสือซวินยืนยันคำพูด “ไม่ต้อง ผมไปแป๊บเดียวก็กลับมา”

ชายหนุ่มว่าแล้วก็ถือกล่องอาหารจากไป

เซิ่งอันหนิงรออยู่ที่แผงอาหารเล็ก ๆ และมองเห็นประตูใหญ่ของโรงพยาบาลได้จากระยะไกล

คุณป้าเถ้าแก่เนี้ยร้านบะหมี่นั้นเป็นคนใจดีเป็นอย่างมาก พอไม่มีลูกค้ามาสักพักและพบว่าเซิ่งอันหนิงนั่งอยู่คนเดียว นางจึงเข้ามานั่งสนทนาเป็นเพื่อนกับหญิงสาว “คนที่บ้านเข้าโรงพยาบาลเหรอ?”

เซิ่งอันหนิงพยักหน้า “ใช่ค่ะ”

คุณป้าปลอบโยนหญิงสาว “เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง สิ่งต่าง ๆ ล้วนเกิดการเปลี่ยนแปลง ผู้คนเองก็เจ็บป่วยได้ง่าย ๆ  แต่ฉันว่าเธอสองคนเหมาะสมกันมากเลยนะ ฉันเปิดแผงอาหารมานานขนาดนี้ ไม่เคยเห็นผัวเมียคู่ไหนเหมาะสมกันแบบนี้มาก่อน”

เซิ่งอันหนิงถูกชมจนรู้สึกมีความสุข “คุณป้าคิดว่าพวกเราเหมาะสมกันหรือคะ? แต่เมื่อครู่พนักงานในที่พักบอกว่าพวกเราไม่เหมือนสามีภรรยากัน”

คุณป้าทำหน้าเคร่งขรึม “เหลวไหล! ชายหนุ่มก็หล่อหญิงสาวก็สวย เขาตาบอดหรืออย่างไร? ”

เซิ่งอันหนิงมีความสุขและสนทนากับคุณป้าอย่างสบายใจพลางสังเกตไปยังประตูใหญ่ของโรงพยาบาล แต่ก็ไม่เห็นโจวสือซวินออกมา กลับเห็นหลัวไฉ่เสียเดินถือถุงผ้าเข้าไปอย่างเร่งรีบ

เมื่อคุณป้าเห็นว่าเซิ่งอันหนิงจ้องไปทางโรงพยาบาล นางก็หันมองตามเช่นกัน ครั้นเห็นหลัวไฉ่เสีย คุณป้าจึงเอ่ยขึ้น “นั่นคือหญิงเจ้าของร้านตัดเสื้ออยู่ที่ฝั่งตะวันออกของอำเภอไม่ใช่หรือ? หล่อนมาโรงพยาบาลทำไม?”

เซิ่งอันหนิงสงสัย “คุณป้า คุณเองก็รู้จักหล่อนหรือคะ?”

ป้าเจ้าของร้านพยักหน้า “รู้จักสิ บ้านของฉันเองก็อยู่แถว ๆ นั้น หญิงสาวคนนี้ฝีมือดีมาก ๆ หล่อนตัดเย็บเสื้อผ้าเก่ง แล้วก็เป็นคนดีมาก ๆ  พอเห็นคนยากคนจนมา หล่อนไม่คิดเงินค่าซ่อมเสื้อผ้าด้วยซ้ำ”

เซิ่งอันหนิงมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก และมองไปทางโรงพยาบาลอย่างครุ่นคิด

หลังจากรอนานถึงยี่สิบกว่านาที ท้องฟ้าก็ได้มืดลง ป้าเจ้าของร้านบะหมี่เห็นว่าไม่มีลูกค้าแล้ว จึงเตรียมตัวเก็บร้านเพื่อที่จะกลับบ้าน

เซิ่งอันหนิงไม่มีอะไรทำจึงเข้าไปช่วยคุณป้าเก็บข้าวของ

ป้าเจ้าของร้านเอ่ยชมเชย “ขอบใจเธอมากนะ หน้าตาสะสวยแถมยังเป็นคนดีอีกด้วย กลับไปเธอจะต้องมีลูกตัวน้อย ๆ น่ารักแน่ ๆ ”

เซิ่งอันหนิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอกับโจวสือซวินจะไปได้สักกี่น้ำเชียว ใครจะไปรู้ล่ะ?

หลัวไฉ่เสียเป็นคนดีถึงขนาดนี้ เธอไม่กล้าแย่งผู้ชายมาเป็นของเธอหรอก

คุณป้าค่อย ๆ เข็นรถเข็นจากไปอย่างช้า ๆ เซิ่งอันหนิงจึงตัดสินใจกลับไปยังที่พักก่อน เกรงว่าโจวสือซวินจะสนทนากับหลัวไฉ่เสียจนลืมเธอไปแล้ว?

เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงคนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอยู่ไม่ไกล

เซิ่งอันหนิงหันกลับไป และเห็นคุณป้าที่เพิ่งสนทนากันเมื่อครู่นอนอยู่บนพื้น ชายหนุ่มสองคนพลิกรถเข็นของนางก่อนที่จะคว้าบางอย่างและวิ่งหนีไป

เซิ่งอันหนิงวิ่งไปหาคุณป้าเจ้าของร้านที่ล้มลง เมื่อคิดถึงอายุของนางและอากาศที่หนาวเย็นในวันนี้แล้ว การหกล้มอาจทำให้เกิดปัญหาได้ง่ายมาก

เมื่อเธอวิ่งไปถึง โจรทั้งสองก็ได้จากไปแล้ว

เซิ่งอันหนิงรีบย่อตัวลงเพื่อประคองคุณป้าที่เคลื่อนไหวไม่ได้ “คุณป้าคะ?”

โดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนกำลังเดินเข้ามาข้างหลังเธอเงียบ ๆ และเหวี่ยงท่อนไม้ทุบเข้าไปที่เซิ่งอันหนิง!

……………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

อันหนิงโดนทิ้งแล้วหรือเปล่าเนี่ย ไหนพี่โจวบอกว่าจะไปแป๊บเดียว 

เกิดเรื่องกับอันหนิงแล้ว พี่โจวหยุดรำลึกความหลังกับแฟนเก่าแล้วมาช่วยอันหนิงก่อนนนน

ไหหม่า(海馬)