สวี่หยุนเดินสำรวจป่าไป 2-3 ชั่วยาม ตลอดทางเขาพบเห็นสมุนไพรที่เขารู้จักมากมาย..และแน่นอนสวี่หยุนเก็บพวกมันทั้งหมดเข้าไปในผลึกลมปราณธาตุ..สวี่หยุนเดินตรงไปตามทางเรื่อยๆระหว่างทางมีสัตว์อสูรมากมาย..สวี่หยุนหลบเลี่ยงทุกตัวที่กลิ่นอายลมปราณหนาแน่นกว่าเขามากเกินไป..สัตว์อสูรบางตัวที่มีกลิ่นอายสูงกว่าสวี่หยุนเล็กน้อยมักจะโดนเขาสังหารไปโดยมีดไม้และดรรชนีวารีไร้เงา..สวี่หยุนเก็บศพของสัตว์อสูรที่เขาฆ่าได้ไว้ในผลึกลมปราณธาตุเื่จากสวี่หยุนจำเป็ต้องก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดของดาวดวงนี้ในหนึ่งปีทำให้สวี่หยุนจำเป็ต้องมีเงินทุนไว้ใช้บ้าง...
สวี่หยุนเดินมาเรื่อยๆจนในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นมา..
"หวงเหวิน!! บอกข้อมูลของหญ้าลมปราณม่วงมา!! ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน!!" เสียงทุ้มเสียงหนึ่งะโออกมาราวกับตัวเองเป็โจรยังไงยังงั้น..
"หวงอี้จือหุบปากของเ้าไปซะ!! ศิษย์พี่เหวินไม่จำเป็ต้องบอกอะไรกับเ้าทั้งนั้น! ศิษย์พี่เหวินต้องใช้สมุนไพรที่มีส่วนผสมของหญ้าลมปราณม่วงไปรักษาพิษของน้องสาว! เ้ามันจิตใจอำมหิตตํ่าช้ายิ่งนัก!!" เสียงของสตรีที่น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับสวี่หยุนะโด่าทอออกมา
"ใครมันจะไปสนใจน้องสาวของไอเ้านั่นกัน!? ใช้สมุนไพรหายากไปรักษาอาการของเด็กสาวคนหนึ่งช่างน่าสมเพชยิ่งนักที่เ้าเองก็ศิษย์ของสำนักกระบี่ล่องนภา!!" เสียงทุ้มที่เคยกล่าวออกมาะโขึ้นมาอีกครั้ง...ครั้งนี้ราวกับเป็มันโจรจริงๆ..สวี่ได้ยินก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมาทันที...
"หวงเหวิน!! เ้าโดนพิษหมอกทมิฬแล้ว!! เ้าไม่สามารถที่จะใช้ลมปราณได้ด้วยซํ้า!! เ้าจะให้นางแพศยานี่ปกป้องเ้าไปเรื่อยๆรึยังไง!? หรือข้าต้องจับมันมาขืนใจต่อหน้าเ้าเ้าถึงจะยอมบอก!?" เสียงทุ้มอีกเสียงกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงที่แฝงไว้ด้วยความมุ่งหวังบางอย่าง...
"เ้า!! เกี่ยวอะไรกับศิษย์น้องซือเหยียน!? ไม่แม้แต่จะใช้วิธีการหยาบช้าจัดการข้าเ้ายังจะขืนใจศิษย์น้องอีก!! เ้ามันช่างเป็ที่น่าผิดหวังของสำนักกระบี่ล่องนภายิ่งนัก!!" คนที่ดูเหมือนจะชื่อหวงเหวินะโออกมาพร้อมโทสะ..คนทั้งสองคนที่ดูเหมือนกับโจรกำลังจะกล่าวออกมาสวี่หยุนก็เดินมาถึงจุดที่เกิดการโต้เถียงกัน...
สวี่หยุนสำรวจคนรอบๆก็พบว่า คนที่น่าจะชื่อหวงเหวินอายุราวๆ 17-18 ปีมีสีหน้าซีดขาวเหมือนโดนพิษผนึกลมปราณเอาไว้...แต่ลมปราณที่แผ่ออกมาก็ทำให้สวี่หยุนใในทันที! ขั้น 6 ของรวบรวมลมปราณ!! ผู้หญิงที่นั่งประคองหวงเหวินอยู่มีลมปราณที่อยู่ที่ขั้น 3 ของรวบรวมลมปราณเหมือนกับสองคนที่ยืนกันอยู่ทางตรงข้าม..เมื่อหวงเหวินและศิษย์น้องที่ชื่อซือเหยียนเห็นสวี่หยุนทั้งคู่ก็ใทันทีก่อนจะะโออกมา..
"น้องชาย!! เ้ารีบหนีไปเร็วเข้า! พวกมันทั้งสองคนเป็ศิษย์สำนักของข้า!! เ้าสู้พวกมันไม่ได้หรอก!!" หวงเหวินกล่าวออกมาด้วยแววตาที่แฝงความกังวลเล็กน้อย...สวี่หยุนได้ยินคำพูดของคนผู้นี้ก็ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจออกมา..แม้ตัวเองจะตกอยู่ในสถานการณ์อย่างนั้นยังเป็ห่วงคนรอบข้างที่แค่เดินมาเจอ..ช่างเป็คนดียิ่งนัก!!
"ฮาฮ่าฮ่า เ้าหนุ่ม!! วันนี้ข้าช่างโชคดีอะไรอย่างนี้!! ได้มาเจอกับคนของตระกูลใหญ่ที่มีระดับพลังแค่ขั้น 2 ของรวบรวมลมปราณในป่าคนเดียว!? ช่างโชคดีจริงๆ!!" หนึ่งในสองคนที่ยืนตรงกันข้ามกับหวงเหวินและศิษย์น้องซือเหยียนกล่าวออกมา..สวี่หยุนได้ยินดังนั้นก็ใทันที..สวี่หยุนไม่ได้ใกลัวแต่อย่างใดแต่เป็เพราะ..ตัวของเขาดูอย่างไรถึงเหมือนคนของตระกูลใหญ่!? สวี่หยุนยืนตะลึงค้างสักพักก่อนจะหาสาเหตุเจอ..ต่างหูบัดซบ!!
"เอาล่ะเ้าหนุ่ม!! ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้จากนั้นเ้าไปได้!! ข้าจะไม่เอาชีวิตเ้า! เอาล่ะรีบขอบคุณข้าได้แล้ว!!" หนึ่งในคนที่ดูเหมือนโจรกล่าวออกมาทำให้สวี่หยุนตกตะลึงทันที..ไอพวกนี้มันแส่หาเื่ใส่ตัวเองจริงๆ!
"เ้าปัญญาอ่อนหรือไงทำไมยังไมรีบทิ้งของมีค่าอีก!!" คนดูเหมือนโจรอีกคนกล่าวออกมาพร้อมโทสะเล็กน้อย..
"พวกเ้าเป็บ้ากันหรือไง? ช่างแส่หาเื่ยิ่งนัก!" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างเ็าทำให้คนทั้งสี่ตกตะลึงไปทันที..ทั้งสี่คนคิดว่าสวี่หยุนเป็แค่เด็กน้อยที่หยิ่งยะโสเป็อย่างมาก..บางทีอาจจะได้รับการดูแลมาแบบลูกคุณหนูมากเกินไป!
"ฮ่าฮ่าฮ่า ศิษย์พี่อี้จือดูไอโง่นี่สิมันบอกว่าแส่หาเื่? ฮ่าฮ่าฮ่า!" หนึ่งในคนที่ดูเหมือนโจรกล่าวออกมาพร้อมหัวเราะเสียงดัง..หวงเหวินและศิษย์น้องซือเหยียนหน้าซีดขาวทันที..
"นะ..น้องชาย!! นี่ไม่ใช่เื่ล้อเล่น!! วางศักดิ์ศรีของเ้าลงซะ!! รีบหนีเร็วเข้า!!" หวงเหวินกล่าวออกมาอย่างเร่งรีบ..สวี่หยุนได้ยินดังนั้นก็เริ่มยกย่องชายคนนี้ในใจ..
"สายไปแล้ว!! เ้าหนุ่มน้อยตายไปก็อย่าโกรธแค้นข้าเลย!!" คนทั้งสองที่ดูเหมือนโจรหยิบกระบี่ออกมาจากหลังพุ่งเข้าใส่สวี่หยุนอย่างรวดเร็ว...สวี่หยุนสีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปเขาพุ่งไปหาหนึ่งในคนทั้งสองที่ดูเหมือนโจร..
"ฮ่าฮ่าฮ่า ศิษย์พี่อี้จือดูเ้าหนุ่มนั่นสิคิดว่ามาจากตระกูลใหญ่แล้วจะทำอะไรก็ได้รึยังไง? ข้าจะไปฆ่ามันเอง!" หนึ่งในสองคนที่ดูเหมือนโจรกล่าวพร้อมหัวเราะออกมาก่อนที่พุ่งตัวไปแทงกระบี่ใส่ยังสวี่หยุน...สวี่หยุนไม่ได้สีหน้าเปลี่ยนไปเลยสักนิดเดียวก่อนที่จะเอี้ยวตัวหลบกระบี่ของคนที่ดูเหมือนโจรได้อย่างง่ายดายและไปโผล่อยู่ด้านข้างของคนที่ดูเหมือนโจร...
"เป็การใช้กระบี่ที่น่าเวทนายิ่งนัก..หากเ้า้าสังหารข้าต่อให้เ้าอยู่ขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณแต่หากเ้ายังใช้กระบี่อย่างนี้ก็ได้แค่ฝันเท่านั้น" สวี่หยุนกล่าวออกมาโดยที่สีหน้ายังสงบนิ่งก่อนจะเอื้อมมือไปจับด้ามกระบี่ของคนที่แทงกระบี่มาทางเขา..สวี่หยุนใช้อีกมือสับไปที่แขนของคนที่แทงกระบี่ใส่เขาก่อนจะเตะตัดขาของมันให้ล้ม..สวี่หยุนถือกระบี่ของมันและใช้เท้ากระทืบไปที่จุดตันเถียนของมันหนึ่งรอบทำให้จุดตันเถียนของมันาเ็ในทันที...
คนทั้งสามที่เหลืออยู่เบิกตากว้างทันที..กลายเป็ว่าเป็พวกมันแส่หาเื่เองจริงๆ..
"จะ..เ้าก็แค่โชคดีเท่านั้น!! ขั้น 2 ของรวบรวมลมปราณจะมาสู้กับขั้น 3 ของรวบรวมลมปราณได้ยังไง!?" หวงอี้จือรีบพุ่งไปทางสวี่หยุนพร้อมจ้วงกระบี่เข้าไปหลังกล่าวออกมา...สวี่หยุนไม่ได้มีสีหน้าเปลี่ยนไปแม้แต่น้อยเขายังคงมีสีหน้าสะงบนิ่งราวกับไม่ได้กำลังต่อสู้เลยด้วยซํ้า...สวี่หยุนสะบัดกระบี่หนึ่งครั้งทำให้กระบี่ของหวงอี้จือลอยออกไปทันที..สวี่หยุนสะบัดมืออีกทีทำให้แขนข้างหนึ่งของหวงอี้จือขาดไปในทันที...หวงอี้จือร้องะโออกมาเสียงดังก่อนจะหมดสติไป...สวี่หยุนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งหลังจากตัดแขนหนึ่งข้างของหวงอี้จือไป..สวี่หยุนหันหน้ามาหาหวงเหวินและศิษย์น้องซือเหยียนด้วยรอยยิ้มสดใสราวดับเป็คนล่ะคน...
"พี่ชายท่านนี้คือหวงเหวินใช่หรือไม่? ส่วนพี่หญิงท่านนี้ก็น่าจะชื่อหวงซือเหยียนใช่หรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส..หวงเหวินและหวงซือเหยียนอ้าปากค้างทันทีราวกับไม่สามารถเข้าใจตัวตนของเด็กหนุ่มคนนี้ได้...ทั้งคู่ตกตะลึงเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า..
"ใช่แล้วล่ะน้องชาย..ข้าชื่อหวงเหวินและนี่ศิษย์น้องของข้าเอง หวงซือเหยียน พวกเรามาจากสำนักกระบี่ล่องนภา..พวกเราขอขอบคุณน้องชายมากที่ช่วยพวกเราไว้" หวงเหวินโค้งตัวให้สวี่หยุนที่กำลังมีรอยยิ้มสดใสอยู่...
"ท่านติดพิษอยู่..มาเถอะข้าจะรักษาให้ท่านเอง" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะหยิบเอาผลึกลมปราณธาตุออกมาเปิดช่องว่างมิติก่อนจะหยิบเอาสมุนไพรออกมาประมาณ 6-7 ชนิดที่เขาได้มาระหว่างทาง..สวี่หยุนทำการบดมันด้วยพลังปราณอย่างรวดเร็วสักพักมันก็กลายเป็ผงยา..สวี่หยุนหยิบใบไม้มารองผงยาก่อนจะยื่นส่งให้หวงเหวิน..
"ท่านไม่ต้องกังวลไป..หากข้า้าฆ่าพวกท่านตอนนี้ข้าก็สามารถทำได้อย่างง่ายดาย...ข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดีข้าพึ่งเดินทางมาถึงป่านี้จากสถานที่ห่างไกลข้า้าสอบถามข้อมูลจากท่านเล็กน้อย.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างจริงใจพร้อมรอยยิ้มทำให้ความระแวงของหวงเหวินหายไปมาก..หากเขาหยุน้าสังหารพวกมันก็นับได้ว่าง่ายดายอย่างยิ่งในตอนนี้..หวงเหวินรับผงยามาจากสวี่หยุนก่อนจะกลอกลงไปในปากอย่างรวดเร็ว..
สักพักต่อมาหวงเหวินก็เริ่มรู้สึกได้ถึงลมปราณที่เขาเคยโดนตัดขาดไปได้..หวงซือเหยียนเห็นดังนั้นก็เบิกตากว้างทันทีก่อนจะหันหน้ามามองสวี่หยุนด้วยสายตาที่ส่องประกาย..
"ท่านทำได้อย่างไรกัน! ไม่จำเป็ต้องนำมันไปหลอมเป็โอสถด้วยซํ้า!! ท่านใช้สมุนไพรอะไรบ้างเมื่อสักครู่บอกข้าได้หรือไม่!?" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาอย่างคาดหวัง...
"อะ..เอ่อมันก็มี หญ้าปลายฟ้า ต้นหยกเมฆา ดอกปราณฟ้า ใบจากต้นหม่อนปฐี..." สวี่หยุนไล่ชื่อสมุนไพร 7 ชนิดออกมาอย่างรวดเร็ว..หวงซือเหยียนทำท่าครุ่นคิดก่อนสักครู่ก่อนจะตกตะลึงออกมา..
"มันใช้ได้!! มันรวมกันได้จริงๆ!! สมุนไพรธรรมดาเหล่านี้เมื่อรวมกันแล้วจะตัดจุดด้อยของกันและกันได้อย่างลงตัว!! ท่านจะเป็ปรมาจารย์ด้านโอสถยิ่งนัก!! อาจารย์ท่านคือใครกัน!!" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกายแปลกประหลาด...
"เอ่อ..ข้าศึกษามันด้วยตัวเองน่ะ.." สวี่หยุนกล่าวตอบออกมาอย่างตรงไปตรงมา..ขณะที่หวงซือเหยียนกำลังจะกล่าวต่อ หวงเหวินที่รักษาพิษได้แล้วก็รีบโพล่งขึ้นมาทันที..
"น้องชาย..ข้าขอโทษแทนศิษย์น้องของข้าด้วย..เมื่อเป็เื่เกี่ยวกับสมุนไพรหรือโอสถศิษย์น้องมักจะเป็แบบนี้เสมอ..นางเป็ศิษย์มาจากหอโอสถ์น่ะ.." หวงเหวินที่เข้าใจได้ถึงความลำบากใจของสวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว..
"ว่าแต่น้องชายชื่ออะไรหรือ? พึ่งจะมาถึงป่าหมื่นอสูรนี่ใช่หรือไม่? ข้าจะเล่ารายละเอียดพร้อมกับนำทางเ้าไปยังเมืองเอง.." หวงเหวินกล่าวออกมาด้วยความตรงไปตรงมา..
"นามของข้าคือ ติงสวี่หยุน ข้าพึ่งมาถึงที่ป่านี้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาเอง..ถ้าท่านพี่หวงเหวินช่วยพาข้าไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุดจะเป็พระคุณมาก!" สวี่หยุนประสานมือกล่าวออกมาอย่างนอบน้อม..
"ไม่ได้นะศิษย์พี่เหวิน..น้องลี่ผิงมีเวลาเหลือแค่ 2 วัน..หากท่าน้าจะพาเขาไปยังเมืองเซี่ยหลงต้องใช้เวลา 1 วันเต็ม..พวกเรามาไม่ทันอีกรอบแน่!!" หวงซือเหยียนกล่าวออกมาอย่างรีบร้อน..หวงเหวินขมวดคิ้วทันที..สักพักเขาก็ถอนหายใจออกมา..
"น้องติง..ข้าคงไปส่งเ้าไม่ได้แล้วล่ะ..ข้าต้องไปหาสมุนไพรที่ชื่อหญ้าลมปราณม่วงมาเพื่อรักษาน้องสาวของข้า..ข้าขอโทษเ้าจริงๆ!! ข้าจะบอกตำแหน่งของเมืองเซี่ยหลงให้เ้าเอง!" หวงเหวินก้มหัวให้สวี่หยุนด้วยความรู้สึกผิดอย่างมาก...
"หญ้าลมปราณม่วง? น้องสาวของท่านเป็อะไรกันแน่? ข้าไม่รังเกียจที่จะช่วยพวกท่านหรอกยังไงข้าก็ไม่ได้รีบขนาดนั้นอยู่แล้ว" สวี่หยุนกล่าวตอบออกมาพร้อมรอยยิ้มทำให้หวงเหวินและหวงซือเหยียนรู้สึกผ่อนคลายทันที..
"ข้าขอขอบคุณเ้ามากน้องติง..น้องสาวของข้าถูกพิษทัณฑ์หมื่นโลกันตร์ของคนชั่วช้าคนหนึ่งทำให้ต้องนอนเตียงมาตลอดหนึ่งปี..ทางเดียวที่จะรักษาได้คือต้องมีสมุนไพรที่ชือหญ้าลมปราณม่วงไปหลอมโอสถล้างพิษ..แต่หญ้าลมปราณม่วงเป็อะไรที่หาได้ยากมากและยังเติบโตแค่ปีล่ะไม่กี่ต้นเท่านั้น...มีผู้าุโจากสำนักกระบี่ล่องนภาคนหนึ่งเห็นใจข้าที่เป็ศิษย์สายในจึงมอบที่อยู่ของหญ้าลมปราณม่วงให้ข้าหนึ่งแห่ง..." หวงเหวินกล่าวออกมาอย่างช้าๆ
"อืม..เราเริ่มเดินทางกันเถอะ..แค่สมุนไพรต้นเดียวน่าจะไม่ยากเย็นนักใช่หรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความสงสัย
"เฮ้อ..น้องติง..หญ้าลมปราณม่วงมักมีอสูรระดับหนึ่งขั้นกลางเฝ้าไว้ 2 ตัวเสมอ..การที่จะได้มันมาน่าจะต้องเสี่ยงอันตรายเป็อย่างมาก..หากน้องติงไม่้าเสี่ยงอันตราย น้องติงสามารถจากไปได้ทุกเมื่อ..." หวงเหวินกล่าวออกมาอย่างจนปัญญา..
"สัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลาง?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความงุนงง...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
6K
