เมื่อสิ้นคำสั่งของคุณชายเจ็ด กลุ่มทหารร่างกำยำก็กรูกันเข้าหาณิชา หวังจะจับกุมร่างบางในชุดเ้าสาว ณิชากัดฟันแน่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเด็ดเดี่ยว นางมิยอมให้พวกเขาจับกุมแต่โดยดี
"ปล่อยข้า!" เสียงหวานตวาดก้อง ก่อนที่พลังเวทย์สีฟ้าอ่อนจะแผ่ออกมาจากร่างของนางราวกับเกราะกำบัง ทหารที่เข้าประชิดตัวกระเด็นถอยหลังไปด้วยแรงที่ไม่ทันตั้งตัว พวกเขาล้มระเนระนาดด้วยความงุนงง
หัวหน้าทหารเห็นสถานการณ์พลิกผันเกินคาด รีบะโสั่ง
"ระวัง! นางคือจอมเวทย์!" เขาตระหนักได้ทันทีว่ากำลังพลที่มีอยู่ไม่อาจรับมือกับพลังของนางได้ จึงรีบหันหลังวิ่งไปยังคฤหาสน์เพื่อแจ้งข่าวแก่ผู้เป็นาย
ไม่นานนัก คุณชายใหญ่แห่งตระกูลวรกุล ผู้มีใบหน้าคมคายและท่าทางสุขุม ก็ปรากฏตัวพร้อมกับคุณหนูรอง ผู้มีดวงตาเฉี่ยวคมและแววหยิ่งทะนง ทั้งสองรีบรุดมายังหน้าประตูด้วยความใ เมื่อเห็นภาพทหารหลายนายล้มลุกคลุกคลานอยู่รอบร่างของหญิงสาวในชุดเ้าสาวที่ยืนหยัดอย่างท้าทาย
คุณชายเจ็ดผู้หยิ่งผยองเมื่อครู่ รีบวิ่งไปหลบอยู่เื้ัของพี่ชายอย่างขลาดเขลาไม่เหมือนท่าทีก่อนหน้า
"เกิดอะไรขึ้น" คุณชายใหญ่เอ่ยถามเสียงเข้ม ดวงตาจับจ้องไปที่ณิชาอย่างประหลาดใจ
รัศมีความงามที่แผ่ออกมาจากร่างของนางนั้นช่างน่าตะลึงจนเขาเผลอชะงักไปชั่วขณะ คุณหนูรองเองก็มิอาจละสายตาจากณิชาได้ ความงามที่ราวกับไม่ใช่คนธรรมดานั้นทำให้ความรู้สึกอิจฉาริษยาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ แม้จะประทับใจในความงาม แต่ด้วยทิฐิแห่งชนชั้นสูง นางก็ยังคงมองณิชาด้วยสายตาดูถูกดูแคลน
"เออ..คือ..เออ.."คุณชายเจ็ดอ้ำอึ้งพูดไม่เป็ภาษาคน
"นางผู้นี้เรียกร้องจะพบพ่อแม่ของนางก่อนถึงจะยอมเข้าพิธี" หัวหน้าทหารทนไม่ไหวจึงรีบรายงานด้วยน้ำเสียงกระหืดกระหอบ
"และนางก็มีพลังเวทย์ที่แข็งแกร่ง พวกเรา..."
คุณชายใหญ่พยักหน้าช้าๆ ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่ณิชา
"ทำตามคำเรียกร้องของนาง ไปนำตัวพ่อแม่ของนางมา" คุณชายใหญ่ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
แม้จะสงสัยในพลังของนิชา แต่การทำให้สถานการณ์บานปลายย่อมไม่เป็ผลดีต่อตระกูล
"ท่านพี่! ทำไมท่านต้องยอมอ่อนข้อให้กับคนชั้นต่ำเช่นนางด้วย? ดูสิ! ยังกล้าขัดขืนอีก!" คุณหนูรองแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ
"นังผู้หญิงไร้มารยาท! บังอาจใช้พลังเวทย์ในที่เช่นนี้ แกคิดว่าตัวเองเป็ใครกัน?" นางมองนิชาด้วยสายตาเหยียดหยาม
"ข้าเพียง้าความปลอดภัยของบิดามารดาของข้า หากพวกท่านไม่ถูกจับตัวมาขู่เข็ญ ข้าก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้!" นิชาหันไปเผชิญหน้ากับคุณหนูรอง ดวงตาแข็งกร้าว
"ปากดีนักนะ!" คุณหนูรองแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน
"เป็แค่จอมเวทย์แล้วจะเทียบเท่าข้าผู้เป็จอมเวทย์ทวิลักษณ์ได้หรือ? ข้าจะสั่งสอนให้รู้สำนึก!" ว่าแล้วนางก็กระทืบเท้าพร้อมวงแหวนที่โผล่ขึ้นมาด้านหลังมีลูกแก้วสีเขียวเรืองแสงเรืองรอง
"ทักษะเวทย์ คมเขี้ยวสายลม" ด้านหลังนางมีแสงสีเขียวที่รวมตัวแสดงรูปลักษณ์ของพยัคฆ์มาประทับ พลังลมสีเขียวมรกตที่เหมือนกรงเล็บพุ่งตรงเข้าใส่นิชาอย่างรวดเร็ว
นิชารีบหลบจากแสงสีเขียวคล้ายกรงเล็บนั้น แต่ยังไม่หมดเพียงแค่นั้น กรงเล็บที่สองที่สามก็ตามมาติดๆนางใช้พลังต่อไปราวไม่มีที่สิ้นสุด นิชาไม่สามารถที่จะหลบได้หมด สภาพชุดเ้าสาวที่รุ่มร่าม ยิ่งทำให้นิชาเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด นางหลบเลี่ยงตามสัญชาตญาณราวมีคนมากระซิบบอกทิศทางให้ กรงเล็บลมมรกตโดนนางเพียงเล็กน้อย ชุดเ้าสาวของนางถูกคมลมฉีกขาดไปหลายส่วน ด้วยความร้อนรน นิชาตัดสินใจฉีกกระโปรงส่วนที่ยาวเกะกะทิ้งไป เพื่อให้เคลื่อนไหวได้คล่องตัวขึ้น ร่างบางในชุดเ้าสาวที่ขาดวิ่นจึงยิ่งดูบอบบาง แต่แววตาของนางกลับยังคงมุ่งมั่นและไม่ยอมจำนน
ขณะที่คุณชายใหญ่กำลังตรึกตรองและดูการต่อสู้อยู่นั้น ทหารคนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"เรียน... เรียนท่านคุณชายใหญ่!" ทหารนายนั้นรายงานเสียงสั่นเครือ
"เกิดเื่ใหญ่แล้วครับ! พวกเขา พ่อและแม่ของคุณหนูณิชา... พวกเขาหายไปจากที่คุมตัวแล้วครับ!"
คำรายงานนั้นสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน คุณชายใหญ่เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ คุณหนูรองชะงักการร่ายเวทย์ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจ ทำให้ณิชาได้มีเวลาพักหายใจ
"อะไรนะ! หายไปได้อย่างไร?" คุณชายใหญ่ถามเสียงดัง
"พวกเรา... พวกเราไม่ทราบครับ" ทหารนายนั้นตอบอย่างลนลาน
"เมื่อครู่ พวกเราเข้าไปตรวจสอบตามปกติ แต่กลับไม่พบตัวท่านทั้งสองแล้วครับ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ หรือการบุกรุกใดๆ เลยครับ"
ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงหอบหายใจของทหารเท่านั้นที่ดังแว่วมา คุณชายใหญ่ขมวดคิ้วมุ่น ความกังวลฉายชัดบนใบหน้า
"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เขาพึมพำกับตัวเอง
ณิชาเริ่มตระหนักถึงความผิดปกติบางอย่าง จากการที่คุณหนูรองชะงักการโจมตี และบรรยากาศที่เปลี่ยนไป
แต่คุณชายใหญ่ไม่ยอมให้เวลากับณิชาแล้ว
"ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เราต้องจับตัวนางไว้ก่อน!" เขาหันไปสั่งทหารที่เหลือ
"รีบไปปิดทางหนีของนางเดี๋ยวนี้ ! อย่าให้นางหลุดรอดออกไปได้!"
ทหารที่ยังพอตั้งสติได้รีบกรูเข้าไปปิดล้อมทางออกของณิชาทันที คราวนี้พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังมากขึ้น แต่แววตาของพวกเขาก็ยังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อความแข็งแกร่งที่นางแสดงให้เห็น คุณชายใหญ่หันไปหาคุณหนูรอง
"น้องพี่ช่วยกันจับนาง" สิ้นสุดคำพูด ก็มีวงแหวนหมุนอยู่ด้านหลังของคุณชายใหญ่ พร้อมกับร่างจำแลงราชสีห์ที่ดูน่าเกรงขาม
"ทักษะเวทย์ เสริมกายา" เขาตระโกนอย่างเกรี้ยวกราด
สำหรับคุณชายใหญ่เื่นี้ค่อนข้างอัปยศ มันเป็การขี่ช้างจับตั๊กแตน เพียงเพื่อที่จะจับผู้หญิงคนเดียว เขาต้องใช้ทหารหนึ่งกอง และน้องสาวของเขา อีกทั้งยังต้องลงมือด้วยตัวเอง จริงๆเขาสามารถใช้ความแข็งแกร่งของเขา ด้วยพลังกายพื้นฐาน ก็จับนางด้วยตัวคนเดียวอย่างสบายๆ แต่เขาเป็คนหวาดระแวง ยิ่งหลายๆอย่างดูไม่เป็ไปตามที่เขาคิด เขาต้องรีบจบเื่ให้ไว ประสบการณ์การเป็ทายาทตระกูลหล่อหลอมให้เขาเป็คนเช่นนี้
สิ่งที่เกิดขึ้นสร้างความกดดันให้ณิชาเป็อย่างมาก เพียงแค่เจอคุณหนูรองคนเดียว นางก็แทบจะไม่ไหวแล้ว นางลังเลเพียงชั่วขณะ เพราะถ้าณิชาใช้ทักษะของนาง จะต้องมีคนตายขึ้นมาแน่เพราะนางยังไม่สามารถออมพลังได้ พลังของจอมเวทย์ทวิลักษณ์มันมากเกินที่ทหารหรือคนธรรมดาจะรับไว้ ั้แ่เกิดมานางยังไม่เคยทำร้ายใครไม่ต้องพูดถึงการสังหารคน
ในแววตาลึกคู่นั้น ปรากฏร่องรอยของความเ็ปและการต่อสู้ภายใน แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า การตัดสินใจได้ถูกสลักลึกลงไปในจิติญญา ไม่มีสิ่งใดจะเปลี่ยนแปลงมันได้
"พวกเ้าบีบข้าเอง" เสียงนิ่งๆสั่นๆ แต่ฟังแล้วพวกทหารเกิดความรู้สึกเย็นยะเยียบ
วงแหวนสีทองอันงดงามลอยหมุนมาอยู่ที่ด้านหลัง รังสีแสงสีทองคำสาดส่องลงมากระทบกับกลุ่มหมอกสีขาวบริสุทธิ์ คล้ายจะถูกฉีกกระชากออกด้วยพลังอันศักดิ์สิทธิ์ ท่ามกลางความสว่างเจิดจ้า ร่างของเทพธิดาค่อยๆ ปรากฏกาย ราวกับบุปผาแห่งสรวง์เบ่งบานในยามรุ่งอรุณ
"จำแลงดาบ" ราวกับโองการ์ เทพีปรากฏด้านหลังนาง ช่างดูศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน
ดาบสีเงินที่มีไอสีทองอันศักดิ์สิทธิ์ปรากฏอยู่ในมือณิชา สร้างความตื่นตะลึงแก่ทุกคนถ้วนหน้า ทุกอย่างต่างหยุดนิ่งราวหยุดเวลา
"นั่นคืออะไร!"สีหน้าคุณชายใหญ่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงั้แ่เขาเกิดมายังไม่เคยเห็นทักษะแบบนี้ เขาหยุดชะงักชั่วครู่ก่อนวิ่งเข้าจู่โจมณิชาเหมือนเดิม
"จะ..จอม....เธอก็เป็จอมเวทย์ทวิลักษณ์เหมือนกัน"เสียงหัวหน้าทหารดังขึ้นอย่างใ สร้างความกลัวให้แก่เหล่าทหาร
'ดาบนั้น ไม่ว่ามันคืออะไร มันจะแข็งแกร่งกว่ากายาข้าได้เยี่ยงไร' คุณชายใหญ่ยังคงเชื่อมั่นในตัวเอง
ต้องรู้มาก่อนว่า ทักษะของเขากว่าจะได้มานั้นยากเย็นแค่ไหน มันไม่ได้มาง่ายๆ ทักษะลูกแก้วส่วนใหญ่ที่มีในท้องตลาดนั้นคือ ทักษะภายนอก จะมีท่าที่ใช้ธาตุต่างๆมาโจมตี แต่ทักษะของเขานั้นเป็แบบภายใน มันเป็การเสริมความสามารถทุกอย่างในร่างกายของเขา มันแพงมากและไม่ได้มาด้วยวิธีทั่วไป แต่ทักษะที่เรียกอาวุธมาได้ เขาไม่เคยได้ยินเลย
ณิชาวาดดาบออกเป็วง ดาบเข้าไปปะทะเข้ากับร่างของคุณชายใหญ่เต็มแรง ส่งผลให้ร่างที่ใหญ่โตนั้นกระเด็นไปกระแทกกำแพงอย่างจัง ณิชารีบวิ่งออกไปยังเส้นทางที่มีทหารปิดล้อมน้อยที่สุด
"นางแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร แล้วดาบในมือนางหมายความว่าอย่างไร"คุณหนูรองหันไปมองณิชาที่กำลังฝ่าวงล้อมด้วยสายตาหวาดระแวง
'หรือว่านางจะรู้ตัวแล้ว?'
นางไม่รอช้า ทำการโจมตีณิชาอีกครั้งอย่่างสุดกำลัง พลังลมมรกตทวีความรุนแรงขึ้น พุ่งเข้าใส่ณิชาอย่างไม่ยั้ง
หัวใจของณิชาเต้นแรงด้วยความหวังและความกังวลในเวลาเดียวกัน นางแปลกใจ เื่มาถึงขนาดนี้แล้ว อีกฝ่ายยังไม่ได้นำตัวพ่อแม่เธอมาเลย หรือว่าเกิดอะไรบางอย่างขึ้น พวกเขาจึงไม่สามารถนำท่านพ่อและท่านแม่มาได้ หรือ พวกท่านไม่อยู่ที่นี้ สิ่งนี้ทำให้ความโกรธของนางทวีคูณขึ้น หากบิดามารดาของนางหายตัวไปจริง ใครกันที่เป็คนทำ? และทำไม?
"อย่ามาขวางทางข้า" เสียงตวาดอันดุดัน ทำให้เหล่าทหารหลีกหนีไปบางส่วน แต่ส่วนใหญ่ล้มลงจมกองเื เธอผู้ที่ไม่เคยสังหารใคร แต่ตอนนี้มีคนที่ตายด้วยมือเธอไปร่วม 10 คน
146
