"จะทำอะไรของนาย! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ! "กรีนขืนตัวเอาไว้ แต่ไม่กล้าพูดเสียงดังนัก มองไปรอบๆ งานด้วยความกังวล
"ก็แค่อยากพิสูจน์ว่าฉันเป็คนอื่นของเธอจริงมั้ย! " เต้หันมากระซิบขู่กับกรีนด้วยแววตาระยิบ ก่อนจะหันหลังลากเธอออกไปจากตรงนี้ เมื่ออาจจะมีใครออกมาเห็น
"ไม่นะเต้! ปล่อยฉันไปเถอะ! " กรีนร้องเสียงหลง ก่อนจะลดเสียงลงเมื่อรู้ตัว พยายามขืนตัวเอาไว้แต่ก็ไม่สู้แรงเขา
ผู้ชายเอาแต่ใจ!
เจอเธอทีไร ก็ลากเธอไปตามอำเภอใจตลอด!
"เพราะฉันปล่อยเธอไง เธอเลยหายไปถึง 3 ปี และถ้าจำไม่ผิด กระเป๋าตังฉันก็หายไปด้วย" เต้หันกลับมาตอบเสียงเข้ม
คำตอบของเขาทำให้กรีนต้องกัดริมฝีปากแน่น ชีวิตของเธอมันพังนับั้แ่คืนที่เธอยอมไปกับเขา แต่เขากลับจำแต่เื่กระเป๋าที่มีเงินไม่กี่พันบาท
"มันอยู่ในกระเป๋าฉันเอง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเอาไป" กรีนอธิบาย กระเป๋าของเขาก็ยังอยู่ครบ เธอเก็บไว้จนเกือบจะลืมไปแล้วด้วย
"เธอรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ทำไมไม่เอามาคืนละ" เต้ย้อนถาม ในขณะที่ลากเธอออกมาจากงานจนสำเร็จ
"ฉัน..... ไม่มีเวลา" กรีนไม่รู้จะตอบเขายังไง ตอนนั้นชีวิตของเธอเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ย้ายที่พัก หางานใหม่ ตั้งใจจะส่งไปรษณีย์ไปให้เขา เพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกันอีก
แต่นอกจากเงินไม่กี่พันบาทในกระเป๋า ก็ไม่มีเอกสารอื่นๆ อีกเลยในนั้น เธอจึงเก็บมันเอาไว้ จนมีเื่ที่วุ่นวายมากกว่านั้น ทำให้เลือกที่จะเลิกสนใจมัน
"อย่ามาแก้ตัว เธอต้องรับผิดชอบสิ่งที่เธอทำ" เต้บอกพร้อมกับเหวี่ยงเธอเข้าไปข้างรถของเขาที่จอดอยู่ในลานจอดรถด้านหลัง และเป็พื้นที่ VIP
ตอนนี้ก็ยิ่งปลอดคน เพราะทุกคนเข้าไปในงานกันหมดแล้ว
เขาคงโกรธที่เธอเอากระเป๋าเงินเขาไปจริงๆ สินะ กรีนคิด
ถ้าเป็เื่นี้ แค่เธอเอากระเป๋ามาคืนให้เขาทุกอย่างก็คงจะจบ
"ฉันจะเอากระเป๋ามาคืนให้นาย ทุกอย่างยังอยู่ครบ ฉันไม่ได้แตะต้องมันเลย"
"ถ้ามันยังอยู่ ก็ไปด้วยกัน ไปเอามาคืนฉันตอนนี้" เต้หาทางพากรีนออกไปจากที่นี่ทันทีที่มีโอกาส
"ไม่ได้! รอพี่นพก่อนสิ ฉันรับปากพี่นพไว้ ถ้าหายไปเขาคงจะเป็ห่วงแน่ๆ " กรีนยกนพมาอ้าง ไม่มีทางที่จะยอมให้เขาไปที่ห้อง
"เขาจะขอเธอหมั้นหลังจากร้องเพลงเสร็จ เธอคิดว่าไง" เต้ย้อนถาม อยากรู้ความรู้สึกของกรีนเหมือนกันว่าจริงจังกับพี่นพแค่ไหน แม้คำตอบของเขาจะไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้นก็ตาม
"หมั้นเหรอ? " กรีนย้อนคำเขาด้วยความลังเล แต่การปรากฏตัวของเขา ก็ทำให้กรีนตัดสินใจได้ง่ายขึ้น
"ก็ดีสิ ฉันก็จะรับหมั้นเขา ฉันจริงจังกับรักครั้งนี้มาก ฉันไม่อยากมีปัญหาอีกแล้ว ฉันกำลังจะเริ่มต้นใหม่กับพี่นพ นายช่วยลืมเื่ที่มันเกิดขึ้นได้มั้ย" กรีนถือโอกาสใช้เื่นี้เป็ข้ออ้างให้เขาเลิกยุ่งกับเธอ
"เธอลืมได้เหรอกรีน ฉันจำได้ว่าเธอเรียกชื่อฉันทั้งคืนเลยนะคืนนั้น แถมยังเป็คนเรียกร้องไม่หยุด เธอลืมได้จริงๆ เหรอ? "
เต้นึกฉุนคำว่าจริงจังของกรีน ดูเธอไม่ดีใจเลยนะที่ได้เจอเขา ทั้งๆ ที่หัวใจของเขามันสั่นยังกับแผ่นดินไหว คำตอบของเธอยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก
ความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาตอนนี้ คือทำลายแผนหมั้นซะ! เพราะเธอต้องเป็ของเขาเท่านั้น!
"นั่นเพราะฉันเมา! " กรีนสวนกลับ คำพูดของเขาทำให้ร่างกายของเธอปั่นป่วน รู้ดีว่ามันเป็เื่จริง แต่เธอไม่อยากยอมรับ เธอโยนทุกอย่างให้ความเมาของเธอ
"เมางั้นเหรอกรีน? " เต้ย้อน หรี่ตามองกรีนที่ไม่ยอมรับความสุขในคืนนั้น และเธอไม่ได้เมาอะไรมากมาย
"ใช่สิ ถ้าไม่เมาฉันไม่มีทางทำอะไรโง่ๆ แบบนั้นหรอก! " กรีนย้อน ไม่จำเป็ต้องรักษาน้ำใจคนที่ทำให้ชีวิตเธอวุ่นวายไปหมดอย่างเขา
แม้ส่วนหนึ่งเธอจะผิดที่ตามเขาไป แต่ถ้าเขาไม่ล่อลวงเธอ เธอก็คงจะไม่ทำ กรีนเลือกจะปฏิเสธเขาทุกทาง ให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้มีอิทธิพลอะไรกับเธอ
เธอไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิด มันก็แค่อารมณ์พาไป และทุกอย่างควรจบลงแค่นั้น
"เื่ระหว่างเรามันคือความสุขกรีน ไม่ใช่ความโง่! " เต้กระชากร่างกรีนเข้ามากอด โกรธคำพูดของเธออย่างบอกไม่ถูก เขาพยายามทำทุกอย่างให้เธอมีความสุขจนถึงนาทีสุดท้ายที่เธอหลับไปในอ้อมแขนเขาด้วยรอยยิ้ม แต่เธอกลับบอกว่ามันเป็เื่โง่ๆ!
"เต้! " กรีนยกมือขึ้นยันอกเขาไว้ กลิ่นน้ำหอมของเขา ยังเป็กลิ่นเดิม! ที่เธอนึกชอบมันั้แ่ครั้งนั้น และกลิ่นมันปลุกความทรงจำที่ร้อนแรงคืนนั้นจนทำให้เธอปั่นป่วน
ความเงียบรอบๆ ตัวกำลังทำให้กรีนนึกหวั่น เมื่อมองไปรอบๆ ก็รู้ว่าถูกรถบังไว้จนมิด ทั้งสบายใจที่ไม่มีคนเห็น และหวั่นใจไม่ต่างกัน
"ฉันให้โอกาสเธอถอนคำพูด ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน! " เต้ขู่ เมื่อเธอยังไม่รู้สึกผิดกับเขา
"มันเป็เื่จริง!"
"อื้ออออ! " กรีนตั้งใจจะยืนยัน เพื่อให้ทุกอย่างมีน้ำหนัก แต่เหมือนเต้จะไม่ได้้าแบบเดียวกัน
เต้ปิดปากยอกย้อนของกรีนด้วยความโมโห เมื่อเธอยังยืนยันเื่คืนนั้นเป็เื่โง่ๆ
มือที่ตรึงท้ายทอยบังคับให้กรีนอ้ารับปากและลิ้นของเขาจนเจ็บไปหมด ไม่มีความอ่อนโยนเพราะอารมณ์ขุ่นเคืองของเต้
กรีนกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจ แต่ก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น ทุกอย่างรวดเร็วจนเธอไม่รู้จะจัดการกับมันยังไง
มือที่ขยุ้มหน้าอกเขา บ่งบอกอารมณ์ของเธอได้ดี นอกจากปล่อยให้เขาจูบ เธอยังเอียงหน้ารับและตอบสนองลิ้นของเขาอย่างไม่รู้ตัว
เต้ครางกระหึ่มในคอ หมุนตัวกรีนเข้าข้างรถตู้ที่อยู่ใกล้ๆ บดเบียดแนบชิดจนไม่มีช่องว่างเหลือ ริมฝีปากเธอจนฉ่ำอารมณ์
จินตนาการของเขาไปถึงร่างเปลือยเปล่าที่ขยับกระแทกกระทั้นตอบสนองเต็มอารมณ์เหมือนคืนนั้นไปแล้ว จนต้องรีบถอนริมฝีปากและมือออก เมื่อที่นี่ไม่เหมาะนัก
กรีนหายใจหอบสะท้าน ใความร้อนแรงของตัวเองที่ตอบสนองเขา ขาข้างหนึ่งของเธอถูกเขาช้อนขึ้นและพาดเอวที่เขาตั้งใจเอาขาแทรกเพื่อตรึงขาเธอเอาไว้
ตัวตนของเขาบดเบียดที่ใจกลางกายของเธอ รับรู้ได้ว่ามันกำลังเปียกแฉะจากอารมณ์ที่ถูกปลุกขึ้น
กระโปรงที่ร่นมาอยู่ที่สะโพกจนเย็นวาบไปทั้งขา
สายตาที่เขามองเธอ และลมหายใจที่เป่ารดลงมา ทำให้ความทรงจำในคืนนั้นหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย
"เธอตอบสนองฉันขนาดนี้ ยังกล้าจะออกปากรับหมั้นพี่นพยังงั้นเหรอกรีน? " เต้กระซิบถาม ปล่อยขาเธอลงพร้อมกับจัดกระโปรงให้เข้าที่ แต่ยังคงแนบชิด รู้ดีว่าแข้งขาเธอคงอ่อน จากอาการสั่นที่เขาััได้
"ฉัน... เป็แฟนพี่นพนะ นายไม่ควรทำแบบนี้! " กรีนยืนยันกับเขาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่มั่นใจเช่นก่อนหน้า
สถานะของเธอกับเขามันไม่ถูกต้องทั้งในอดีตและตอนนี้ แถมเขายังเป็รุ่นน้องพี่นพอีก ถ้าเธอทำ มันก็เท่ากับเธอแพศยายิ่งกว่าครั้งที่แล้วที่พงษ์พิมพ์ประจานเธอลงในเฟสอีก
"แล้วไง? " เต้ย้อนถาม ก็แค่แฟน! ในเมื่อเขารู้ดีว่ากรีนไม่ได้รักพี่นพมากพอ
ทำไมเธอต้องยกเื่นี้ขึ้นมาอ้าง สิ่งที่เธอทำอยู่ต่างหาก คือสิ่งที่ผิด
"มันผ่านไปแล้วเต้ ทุกอย่างมันควรจะจบ และฉันก็ไม่เชื่อว่านายไม่มีใคร" กรีนย้อน หน้าตารูปร่างของเขาทำให้เธอมั่นใจว่าเขาเองก็ไม่โสด
คำตอบขอบกรีนทำให้เต้คิดได้ว่า มันก็จริง เขาตกลงหมั้นกับวรดาอยู่ในตอนนี้ การเจอกรีนทำให้เขาลืมเื่ทุกอย่างไปสนิทจริงๆ แต่นั่นมันไม่สำคัญสำหรับเขา เขาจัดการปัญหาของเขาเองได้
"ทำไมต้องพูดถึงคนอื่น" เต้หงุดหงิดใจ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เขาคิดถึงเธอมาตลอด คิดถึงมาั้แ่ก่อน 3 ปีที่แล้ว ไม่ง่ายสักนิดที่จะเข้าถึงตัวเธอได้แบบนั้น แต่เธอกลับทิ้งเขาไปอย่างง่ายดาย
"เพราะมันเป็เื่จริงไงเต้" กรีนตอบชัด ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอมันผิดที่ผิดเวลา
เขาไม่ปฏิเสธเื่ผู้หญิงคนอื่น นั่นก็แสดงว่าเขาก็มีอยู่จริงๆ เธอยิ่งต้องหยุดทุกอย่าง เพราะไม่อยากให้มันพังแบบ 3 ปีที่แล้ว และรอบนี้มันอาจจะพังทั้งคู่
278
