บทที่ 6 เก่งกาจ
“พี่อวิ๋นฟางนำมาให้” กวานเสี่ยวโหรวตอบด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเขินอาย “นางบอกว่าให้เป็ของขวัญสำหรับการแต่งงานของพวกเรา”
จินเฟิงเข้าใจได้ทันทีว่า ลูกพี่ลูกน้องของกวานเสี่ยวโหรวกลัวว่านางจะอดตายเพราะแต่งงานกับเขา
“เ้าขอบคุณพี่สาวแล้วใช่หรือไม่?”
“เ้าไม่โกรธหรือ?” กวานเสี่ยวโหรวถามอย่างไม่มั่นใจ
ตอนที่นางอาศัยอยู่ที่กวานเจียวาน นางเคยได้ยินว่าจินเฟิงถือว่าตนเป็บัณฑิต เขาเป็คนที่หยิ่งในศักดิ์ศรี นางกังวลมากว่าเขาจะคิดว่าลูกพี่ลูกน้องของนางไม่ไว้หน้าเขา
“เหตุใดข้าต้องโกรธด้วย?”
จินเฟิงเผยรอยยิ้มออกมาและกล่าว “นั่นเป็เพราะลูกพี่ลูกน้องของเ้าหวังดีต่อเ้า เป็ห่วงเ้า ข้าเสียใจที่ไม่ทันได้ขอบคุณนางที่มอบของขวัญให้แก่เราสองคน”
จางเหลียงสามีของหลินอวิ๋นฟางได้เข้าร่วมกับกองทัพเมื่อไม่กี่ปีก่อน และเขาก็ได้สูญเสียแขนไปในสนามรบ เขาไม่สามารถทำงานหลาย ๆ อย่างได้ ส่วนจางหม่านชางก็ลื่นล้มบนเขาจนขาหักั้แ่เด็ก หลังจากนั้นมาเขาก็พิการและทำมาหากินได้ด้วยการผ่าฟืนและเผาถ่าน
ครอบครัวของเขาต้องเผชิญกับความยากลำบากเป็อย่างมาก ในหนึ่งปีพวกเขามีอาหารให้กินอิ่มนับมื้อได้
การที่หลินอวิ๋นฟางส่งผักป่าห่อนี้มาให้พวกเขาเป็ของขวัญ ถือว่านางมีน้ำใจมหาศาล
หากพิจารณาจากการเงินของครอบครัวจินเฟิงในตอนนี้ ตามปกติพวกเขาไม่กินข้าวกลางวัน แต่เมื่อกวานเสี่ยวโหรวได้ยินว่า่บ่ายวันนี้จินเฟิงจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์ นางก็ทำโจ๊กข้าวสาลีให้เขา
แต่ครั้งนี้ไม่ว่าจินเฟิงจะพูดหรือจะตำหนินางเหมือนเมื่อวานล้วนไร้ประโยชน์ เพราะนางไม่ยอมกินข้าวและเอาแต่นั่งยอง ๆ อย่างดื้อรั้นพร้อมกับมองไปที่หน้าไม้
แม้ว่าในสมัยราชวงศ์ต้าคังจะมีหน้าไม้ แต่ก็ถือเป็สิ่งประดิษฐ์ที่ล้าสมัยไปแล้ว การใช้งานนั้นค่อนข้างสลับซับซ้อน คนทั่วไปจึงไม่นิยมใช้ ในหมู่นักล่าสัตว์ พวกเขาถนัดใช้คันธนูแบบยาวมากกว่า
“สามี สิ่งนี้คือธนูหรือ? เหตุใดจึงดูแตกต่างจากธนูของนายพรานนักล่ะ?”
นี่เป็ครั้งแรกที่กวานเสี่ยวโหรวเห็นหน้าไม้ นางจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“สิ่งนี้เรียกว่าหน้าไม้”
จินเฟิงถือหน้าไม้เอาไว้ในมือ จากนั้นก็ดึงสายและยิงลูกธนูออกไป โดยเขาได้เหนี่ยวไกและเล็งไปยังต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปเจ็ดจั้ง*[1]
ปัก!
ลูกธนูพุ่งออกไปแล้วปักเข้ากับต้นไม้ ส่วนหัวของลูกธนูปักเข้าไปในลำต้น ในขณะที่ส่วนหางสั่นไหวอยู่ด้านนอก
“กะ… เก่งมาก!” กวานเสี่ยวโหรวทึ่งกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า “สามี สิ่งนี้เ้าเป็คนทำหรือ?”
“นอกจากข้าแล้วจะมีผู้ใดได้อีกล่ะ?”
เมื่อมองไปที่ดวงตาที่เป็ประกายของกวานเสี่ยวโหรว จินเฟิงก็รู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา
หลังจากที่เขาอธิบายวิธีการใช้หน้าไม้ให้กับเสี่ยวโหรวแล้ว จินเฟิงก็สะพายซองใส่ลูกธนูแล้วเดินออกจากลานบ้านไป
ทันทีที่เดินออกไป เขาก็พบกับหญิงสาวกลุ่มหนึ่งที่กำลังจะไปเก็บผักป่าบริเวณเชิงเขา
“จินเฟิง เ้าจะไปที่ใดหรือ เหตุใดไม่อยู่บ้านเป็เพื่อนเ้าสาวของเ้าล่ะ?”
หญิงสาวมัดผมเปียสองข้างคนหนึ่งเอ่ยถามพร้อมกับขยิบตาให้เขา
นางเป็บุตรสาวของหัวหน้าหมู่บ้าน มีนิสัยร่าเริงและยังไม่ได้แต่งงาน ในหมู่บ้านนี้นางมีอายุน้อยที่สุด บ้านใดที่ยังไม่มีสะใภ้ต่างก็จับตามองนางเป็พิเศษ
“ข้าจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์!” จินเฟิงตอบ
“เ้าจะไปล่าสัตว์หรือ?” เสี่ยวอวี้ย้อนถาม “เ้าไปเรียนรู้วิธีการล่าสัตว์มาั้แ่เมื่อใดกัน?”
“เ้าไม่ต้องรู้หรอก”
จินเฟิงคร้านที่จะยุ่งเกี่ยวกับหญิงสาวเหล่านี้ ดังนั้นเขาจึงรีบสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวบางคนสงสัยเกี่ยวกับหน้าไม้ที่จินเฟิงถืออยู่ แต่ก่อนที่พวกนางจะได้เอ่ยปากถาม จินเฟิงก็จากไปเสียก่อน
“ขึ้นเขาไปก็ระวังหลงป่านะ!” เสี่ยวอวี้ะโจากด้านหลัง “หากล่าไม่ได้ก็รีบกลับออกมาล่ะ อย่าปล่อยให้เ้าสาวของเ้าร้อนใจเชียว!”
เมื่อได้ยินเสี่ยวอวี้พูดดังนั้น หญิงสาวคนอื่นก็พากันหัวเราะ
บริเวณเชิงเขามีผู้คนอาศัยอยู่ ดังนั้นเหยื่อจึงมีไม่มากนัก หาก้าออกล่าจริง ๆ ก็ต้องเข้าไปในป่าลึก
ในชีวิตที่แล้วจินเฟิงเองก็เป็เด็กที่อยู่ในหมู่บ้านบนเขา และตัวเขาเองก็เคยออกล่าสัตว์กับปู่ั้แ่ยังเด็ก การเข้าป่าจึงไม่ใช่เื่แปลกใหม่ เขาเดินถือหน้าไม้และสำรวจผืนป่าอย่างช่ำชอง พร้อมกับหาร่องรอยของสัตว์
ตอนนี้เป็่ฤดูใบไม้ผลิ ูเาเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี เหนือศีรษะมีท้องฟ้าและพระอาทิตย์ปกคลุมเป็หลังคา ฤดูกาลนี้เหมาะกับการล่าสัตว์เป็อย่างยิ่ง
หลังจากนั้นไม่นาน จินเฟิงก็พบเข้ากับกระต่ายสีเทาที่กำลังดื่มน้ำอยู่ตรงแอ่งน้ำเล็ก ๆ
เ้ากระต่ายน้อยระแวดระวังเป็อย่างมาก แม้กระทั่งตอนที่ดื่มน้ำ ดวงตาของมันก็ยังสอดส่องไปรอบ ๆ
ความอดทนนั้นเป็คุณสมบัติของนักล่า แม้ว่ากระต่ายจะอยู่ในระยะของหน้าไม้ แต่จินเฟิงก็ไม่ได้เคลื่อนไหว เขาถือหน้าไม้รออย่างใจเย็น
หลังจากที่กระต่ายดื่มน้ำเสร็จและกำลังจะหมุนตัวจากไป เขาก็ปล่อยลูกธนูออกไปโดยไม่ลังเล
พริบตาเดียว ลูกธนูก็เดินทางจากจุดที่เขาอยู่ไปยังเ้ากระต่ายน้อย ลูกธนูปักเข้าที่กระต่ายสีเทาจนมันล้มลงกับพื้น เมื่อจินเฟิงวิ่งไปดูก็พบว่ามันตายสนิทแล้ว
“ไม่เลว อ้วนท้วนสมบูรณ์”
จินเฟิงยัดกระต่ายตัวอ้วนเข้าไปในถุงผ้าที่เขาคาดไว้ที่เอว จากนั้นก็เก็บลูกธนูและมองหาเหยื่อตัวต่อไป
พระอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า เหล่าสตรีที่กำลังไปเก็บผักป่าที่เชิงเขาก็เตรียมตัวกลับเช่นเดียวกัน
“นี่ พวกเ้าเห็นจินเฟิงกลับออกมาหรือยัง?”
เสี่ยวอวี้บุตรสาวของหัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยถามคนอื่น ๆ
“ข้าไม่เห็น”
“ข้าเองก็ไม่เห็นเช่นกัน”
“ไม่ใช่ว่าเขาหลงป่าจริง ๆ หรอกนะ?”
“หรือว่าเขาพบหมาป่าเข้า?”
“หากเจอหมาป่าก็ยังมีโอกาสวิ่งหนี แต่หากเจอโจรก็จบ!”
“ข้าได้ยินมาว่าบนูเาลูกนั้นมีผีสิง เขาเองก็เพิ่งจะแต่งงานกับดาวหายนะ เกิดเขาถูกิญญาร้ายเข้าสิงจะทำอย่างไร?”
หญิงสาวในหมู่บ้านขาดความรู้และมีความคิดที่ตื้นเขิน แต่ส่วนใหญ่พวกนางก็เป็คนเรียบง่ายและตรงไปตรงมา ถึงพวกนางจะคิดด้านลบ แต่ก็ไม่มีใครอยากให้จินเฟิงตายขึ้นมาจริง ๆ
เมื่อเห็นว่าพระอาทิตย์จวนจะตกดินแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของจินเฟิง พวกนางก็พากันวิตกกังวล
เสี่ยวอวี้เหลือบไปเห็นอนุภรรยาของนายพรานผู้หนึ่ง “ชุ่ยฮวา สามีของเ้าคุ้นเคยกับเขาลูกนี้เป็อย่างดี ไม่เช่นนั้น ให้เขาลองเข้าไปดูหน่อยเถิด”
“วันนี้สามีของข้าเข้าเมืองเพื่อไปซ่อมคันธนู ค่ำ ๆ ถึงกลับ”
“พวกเ้ารออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะกลับไปบอกท่านพ่อให้เรียกคนขึ้นไปค้นหาบนูเา”เสี่ยวอวี้กังวลใจเป็อย่างมาก
“พวกเ้าดูนั่น มีใครบางคนอยู่ตรงนั้น ใช่จินเฟิงหรือไม่?”
อนุภรรยาของนายพรานชี้ไปตรงเชิงเขาด้านหน้า
เมื่อพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ร่างของชายผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้น เขากำลังเดินลงมาจากเขาอย่างไม่รีบร้อน
“หากไม่ใช่เขาแล้วจะเป็ใครไปได้เล่า”
เสี่ยวอวี้พึมพำเบา ๆ จากนั้นนางก็คลายความกังวลลง
“พวกเ้าว่าเขาล่าสัตว์มาได้หรือไม่?”
“ข้าได้ยินมาจากสามีว่า กระต่ายและไก่ป่าบนูเานั้นฉลาดกว่ามนุษย์เสียอีก พวกมันจะวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วจนตามจับแทบไม่ทัน”
อนุภรรยาของนายพรานกล่าวเสริม “จินเฟิงไม่เคยไปล่าสัตว์บนเขามาก่อน เขาไม่หลงป่าก็นับว่าดีมากแล้ว”
“ใช่ หากว่าเหยื่อถูกล่าได้ง่ายขนาดนั้น ทุกคนก็คงขึ้นเขาไปล่าหมดแล้ว”
หญิงคนหนึ่งแสดงท่าทีเห็นด้วย
แต่เมื่อจินเฟิงเดินเข้ามาใกล้ หลายคนก็เห็นว่าถุงผ้าที่พันอยู่รอบเอวเขาตุงแน่นแถมยังมีรอยเืไหลซึมออกมาอีกด้วย
“จินเฟิง เ้าล่าสัตว์ได้สำเร็จหรือ?”
เมื่อเห็นจินเฟิงเข้ามาใกล้มากขึ้น เหล่าหญิงสาวที่ยืนอยู่แถวนั้นก็รีบเข้ามาห้อมล้อมเขา
“แน่นอนสิ!” พูดจบจินเฟิงก็โยนกระต่ายสองตัวลงบนพื้นด้วยความภาคภูมิใจ
“กระต่ายตัวใหญ่มาก สองตัวแน่ะ!”
“ตัวใหญ่ขนาดนี้น่าจะหนักประมาณหกเจ็ดจิน?”
“ข้าก็ว่าประมาณนั้น กระต่ายสองตัวนี้สามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็ข้าวเปลือกในเมืองได้อย่างน้อยสี่สิบจิน”
ตอนนี้ไม่มีใครดูแคลนจินเฟิงอีกต่อไป ทุกคนต่างก็พากันอิจฉาเขา
่ที่ว่างจากการเก็บเกี่ยวแบบนี้ คนในหมู่บ้านก็อยากจะลองขึ้นเขาไปเสี่ยงโชคเช่นกัน ทว่าคนส่วนใหญ่ไม่มีคันธนูและลูกธนู พวกเขามีเพียงสองขา จะไปไล่ตามกระต่ายบนเขาทันได้อย่างไร
เวลาที่ลงมาจากเขาจึงมักจะกลับมามือเปล่า
คิดไม่ถึงว่าจินเฟิงที่ออกไปล่าสัตว์บนูเาครั้งแรก จะได้สัตว์ตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ขนาดนี้กลับมาด้วย
ข้าวเปลือกสี่สิบจินหรือ นำไปทำเป็โจ๊กแล้วกินกับผักป่า เช่นนี้ก็น่าจะเพียงพอสำหรับคนสองคนให้อยู่รอดจนผ่านพ้นฤดูหนาวแล้ว
“จินเฟิง เ้ายิงกระต่ายด้วยสิ่งนี้หรือ?”
เสี่ยวอวี้ชี้ไปที่หน้าไม้และเอ่ยปากถามด้วยความอยากรู้ “ข้าขอดูหน่อย”
“ใช่”
เนื่องจากเป็คนจากหมู่บ้านเดียวกัน จินเฟิงจึงไม่ได้ปกปิดเป็ความลับ เขาแสดงหน้าไม้ให้ทุกคนดูอย่างเปิดเผย
“ข้าขอลองหน่อยได้หรือไม่?” เสี่ยวอวี้ถือหน้าไม้เอาไว้ นางกระตือรือร้นอยากจะลอง
[1] จั้ง : หน่วยวัดระยะทาง ความสูง-ความกว้าง 1 จั้ง เท่ากับ 3.33 เมตร
567
