“ถ้าอย่างนั้นผมรบกวนคุณเก็บกลับไปให้หมดเลยนะครับ เพราะผมจะต้องแบ่งพื้นที่ในตู้อีกส่วนให้บัว”
กณิกนันท์เงยหน้ามองคนตัวสูงกว่า สีหน้าราบเรียบขณะเอ่ยคำพูดนั้นชวนให้คนฟังใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธปนอับอาย ใบหน้าของมุกระรินยิ่งแดงซ่านด้วยความโกรธแทบระงับอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่
ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองเพดาน สูดลมหายใจเข้าลึกกระทั่งอกเสื้อพองออก เล็บมือจิกเข้าหาฝ่ามือจนมันแทบจะทะลุผ่านผิวเนื้อ
เธอคิดว่ามาหนนี้ต้องสร้างความร้าวฉานให้คู่แต่งงานใหม่บ้างแต่กลับกลายเป็ตัวเองเสียนั่นที่พ่ายแพ้อย่างยับเยิน
มันก็แค่หนเดียว!
มุกระรินคิดอย่างไม่ยอมแพ้ คราวนี้ภัทรกรหักหน้าเธอต่อหน้าภรรยาของเขา แต่คราวหน้าหล่อนจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก อย่างไรเสียหากคราวนี้ไม่สำเร็จแต่ก็เชื่อเหลือเกินว่ากณิกนันท์คงรู้สึกหวั่นใจอยู่สักนิดเหมือนกันที่เธอบุกมาถึงที่นี่ คล้ายจะเป็การบอกนัยๆ ว่าหล่อนจะไม่ปล่อยให้ชีวิตการแต่งงานของคนทั้งคู่ดำเนินไปอย่างราบรื่นสงบสุข
“มุกเอามาหมดแล้วล่ะค่ะ เอาไว้โอกาสหน้ามุกจะเอาเสื้อผ้ากับข้าวของของคุณที่คอนโดมุกมาคืนให้นะคะ” มุกระรินทอดน้ำเสียงแล้วเดินออกไปโดยไม่เอ่ยลาภรรยาใหม่ของอดีตสามีสักคำเดียว
กณิกนันท์มองตามกระทั่งแน่ใจว่ามุกระรินเดินพ้นไปแล้ว เธอจึงขยับกายออกห่างจากคนตัวสูง ไม่ค่อยสบายใจเล็กน้อยเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่
“คุณทำกับเธอรุนแรงเกินไปหรือเปล่าคะ”
“ไม่หรอก”
“แต่…”
“ไม่เป็ไรจริงๆ บัว เพราะเธอเคยทำกับผมมากกว่านี้ด้วยซ้ำ”
สันกรามชายหนุ่มขบแน่น เขาไม่ได้ลงรายละเอียดเพราะมันเท่ากับขายเื่ราวครั้งเก่าก่อนของอดีตภรรยา และมันเป็เื่ที่เขากระดากปากหากจะต้องพูดถึง อีกทั้งกณิกนันท์ฉลาดพอจะไม่ถามต่อเมื่อเห็นสีหน้าคล้ายกับมีความรังเกียจเจือปน
อีกเหตุผลที่เขาตั้งใจจะยุติความสัมพันธ์กับมุกระรินอย่างเด็ดขาดนั่นเพราะเขารู้และเห็นกับตาว่าเธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับอดีตหุ้นส่วนของเขา สมัยที่เขายังคงได้ชื่อว่าเป็สามีของหล่อน เขาพยายามปิดหูปิดตาตัวกับเื่ราวสารพัดที่ลอยเข้าหูเื่ของภรรยาเกี่ยวกับผู้ชายอีกคน ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นไกลคนที่เป็ทั้งอดีตเพื่อนรัก และคนที่ร่วมก่อตั้งบริษัทขึ้นมาด้วยกัน
หุ้นส่วนคนสำคัญของเขาถอนตัวจากธุรกิจอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเพื่อเริ่มต้นธุรกิจของตัวเอง เขายินดีที่เพื่อนรักแยกย้ายออกไปเติบโตก่อร่างสร้างกิจการด้วยตัวเอง แต่ด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจทำให้เขาไม่คิดว่าผลกำไรที่เพื่อนรักของเขากอบโดยไปจากบริษัทอย่างผิดปกตินอกเหนือจากนั้นแล้วยังรวมถึงร่างกายของภรรยาเขาด้วย
ภัทรกรเพิ่งประจักษ์ด้วยสายตาตัวเอง คืนที่เขากลับจากงานเลี้ยงสังสรรค์และตั้งใจจะแวะไปค้างกับมุกระริน รหัสผ่านประตูคอนโดมิเนียมที่มีทำให้ชายหนุ่มไม่ได้เคาะประตูเรียก เมื่อย่างเท้าเข้าไปภาพที่เขาพบในห้องนอนที่เปิดประตูค้างไว้ทำให้เขาเชื่ออย่างสนิทใจเป็ครั้งแรกหลังจากเคยได้ยินข่าวคราวซุบซิบเื่อดีตภรรยากับเพื่อนรักว่าพวกเขาเป็มากกว่าคนรู้จัก แต่คุ้นเคยแแ่กันแม้กระทั่งบนเตียงนอน
มุกระรินอ้างกับเขาว่าเธอเพียงแค่เหงา และรู้สึกผิดพร้อมทั้งให้สัญญาว่าจะไม่ทำเช่นนั้นอีก หากแต่ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอมันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความเป็เพื่อนแทบไม่เหลือเยื่อใยดีๆ หลงเหลืออยู่ อย่างนี้เองเขาจึงไม่รู้สึกผิดสักนิดเมื่อเขาจูบกณิกนันท์ต่อหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็อดีตภรรยา
…
‘เป็ภรรยาของผมไม่ต้องทำงานหรอก อยู่บ้านเป็แม่บ้านก็พอ ส่วนเื่เรียนต่อถ้าคุณสนใจก็สมัครเลยผมจะจ่ายค่าเทอมให้’
ภัทรกรย้ำชัดทุกคำ เธอจึงกลายเป็คนว่างงานวันแรกในรอบหลายปี นับั้แ่เรียนมหาวิทยาลัยเธอก็รู้จักการทำงานแล้วด้วยการเป็พนักงานพาร์ทไทม์ในมินิมาร์ทใกล้ๆ หอพักั้แ่ขึ้นเรียนชั้น ปี 2 เวลาว่างนอกจากเรียน ทำงานกลุ่ม ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนร่วมวิชาเอก ส่วนใหญ่ก็หมดไปกับการทำงาน เหตุนี้เองกระมังที่ทำให้เธอโสดสนิทตั้งนาน จนมาเจอรักแรกที่เอื้อมไม่ถึงเป็หนุ่มเฟอร์เฟคเ้าของบริษัทสตาร์ทอัพอนาคตไกลซึ่งมาเป็วิทยากรตอนเธอเรียนชั้นปีสุดท้าย แล้วหมดเวลาไปกับการทุ่มเททำงานเพื่อบริษัทของเขา และรักเขาข้างเดียวเรื่อยมา
แม้การแต่งงานครั้งนี้มันจอมปลอม แต่ความสุขเป็ของจริงสำหรับคนแอบรักที่ครั้งหนึ่งเคยได้ชื่อว่าเป็ ‘ภรรยา’ อย่างถูกต้องตามกฎหมาย
ต่อให้เขาเคยอยู่บ้านหลังนี้กับอดีตภรรยาก็ช่างปะไร ตอนนี้เธอเปรียบเสมือนนายหญิงของบ้าน หรือจะเรียกว่าเป็แม่บ้านกลายๆ ก็ไม่เป็ไร จะอุทิศตัวดูแลอย่างดีทุกซอกทุกมองเลยทีเดียว
คุณภรีมชอบต้นไม้ มีต้นไม้ราคาแพงประดับในห้องโถงสร้างความชุ่มชื่นให้ห้องสีขาวสะอาดตาเป็อย่างดีเมื่อตัดกับสีเขียวสดของต้นไม้ใบโตสองสามชนิดซึ่งเธอไม่รู้จักชื่อ