ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        ซูไป่ชิง “…”

        เขารู้สึกอย่างสุดซึ้งว่าวันนี้คงคุยกันต่อไม่ได้แล้วจริงๆ

        ทางด้านหยางหว่านซิ่วถือเนื้อหมูรมควันชิ้นหนึ่งกับลำไยหนึ่งห่อมาให้จิ่งเยี่ยนกุยนำไปให้คุณปู่ซู “ฉันได้ยินมาว่าเวลาฝากตัวเป็นศิษย์ต้องให้เนื้อหมูรมควันกับลำไย ตอนนั้นที่แกฝากตัวเป็นศิษย์มันรีบร้อนเกินไป อาจารย์ของแกคงไม่ถือสา แต่พวกเราจะไร้ธรรมเนียมไม่ได้”

        จิ่งเยี่ยนกุยรีบรับคำ จากนั้นก็นำเนื้อหมูรมควันกับลำไยไปให้คุณปู่ซู พร้อมกับประคองให้ท่านนั่งลงบนเก้าอี้ จัดการรินน้ำชาให้ท่าน พร้อมทั้งทำพิธีฝากตัวเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ

        ถึงแม้ว่าคุณปู่ซูจะไม่ค่อยใส่ใจพิธีรีตองเหล่านี้มากนัก แต่จิ่งเยี่ยนกุยก็มีท่าทีที่จริงจังและให้ความเคารพต่อเขาอย่างมาก ทำให้เขารู้สึกดีใจเช่นกัน หลังจากดื่มน้ำชาของเธอแล้วก็ประคองเธอขึ้นมาพร้อมกล่าวว่า “ผู้เป็นหมอนั้นต้องมีคุณธรรมด้วย ผู้ที่ร่ำเรียนวิชาหมอ สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ความสามารถ แต่เป็นคุณธรรมของหมอ”

        “เยี่ยนกุย อย่าลืมหัวใจที่แท้จริงของตนเอง อย่าลืมความดีงามในจิตใจ”

        จิ่งเยี่ยนกุยพยักหน้าอย่างตั้งใจ “ท่านอาจารย์โปรดวางใจ หนูจะตั้งตนเป็นแพทย์ที่มีคุณธรรมสูงส่งค่ะ”

        คุณปู่ซูพยักหน้า “เมื่อมีคุณธรรมแล้วก็ต้องมีวิชาที่ดีด้วย เยี่ยนกุย จงตั้งใจศึกษา แล้วความสำเร็จของหนูจะเหนือกว่าฉัน”

        คำกล่าวนี้ดูเหมือนจะสูงส่งเกินไป จิ่งเยี่ยนกุยรู้สึกกดดันเล็กน้อย เธอเป็นเพียงคนที่อาศัยความรู้ด้านการแพทย์จากชาติก่อน จึงสามารถประสบความสำเร็จในเวลาอันสั้นได้ขนาดนี้ เธอรู้ตัวเองดีว่าถึงแม้จะมีความสามารถพิเศษในเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่ก็คงไม่สูงส่งเท่าที่คุณปู่ซูคาดหวัง

        เธอกลัวว่าตัวเองจะทำให้ท่านผิดหวังจึงรีบกล่าวว่า “ท่านอาจารย์เป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่ในวงการแพทย์ หนูจะเทียบกับท่านได้ยังไงคะ”

        คุณปู่ซูไม่เห็นด้วยกับความคิดของเธอ “ในสายธารแห่งการแพทย์ ลูกศิษย์ที่เก่งกว่าอาจารย์ก็มีมากมาย อย่าดูถูกตัวเอง และจงจำคำของอาจารย์ไว้ว่า การร่ำเรียนวิชาแพทย์นั้น มาจากจิตใจที่แท้จริง ไม่ว่าจะเป็นความสามารถหรือคุณธรรมของแพทย์ ก็ล้วนมาจากจิตใจที่แท้จริงทั้งสิ้น”

        จิ่งเยี่ยนกุยคงยังไม่เข้าใจความหมายของคำกล่าวนี้ในทันที เขาเพียงแต่ยกยิ้มแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หนูจงจำคำนี้ไว้ก่อน แล้วค่อยๆ ใคร่ครวญในภายหลัง”

        จิ่งเยี่ยนกุยพยักหน้า

        หลังจากคุณปู่ซูและซูไป่ชิงกลับไปแล้ว ฟางเสียนจือก็กลับบ้านตระกูลฟางเช่นกัน ครั้นจิ่งเยี่ยนกุยกลับเข้ามาบ้านเก่าตระกูลจิ่ง ก็ถูกหยางหว่านซิ่วดึงตัวไปถามว่า “เยี่ยนกุย ครั้งนี้จะทำกำไรได้เท่าไหร่งั้นเหรอ?”

        จิ่งเยี่ยนกุยหันไปมองก็เห็นอาหญิงเล็กจิ่งและจิ่งจงอี้จ้องมองเธอตาแป๋ว เธอแย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า “ครั้งนี้สมุนไพรส่วนใหญ่ที่ต้องใช้ในการปรุงยา ทั้งหมดเป็นเงินแปดหมื่นหยวน หากคิดจากกำไรที่คำนวณไว้ก่อนหน้านี้ น่าจะได้กำไรประมาณสองหมื่นกว่าหยวน ตัวเลขที่แน่นอนต้องรอดูหลังจากทำเสร็จค่ะ”

        “สอง… สองหมื่นกว่าหยวน!” ดวงตาของหยางหว่านซิ่วเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ คนงานที่ออกไปทำงานต่างเมือง เดือนหนึ่งจะได้แค่สามร้อยหยวน ปีหนึ่งก็แค่สามพันหกร้อยหยวน แต่ตอนนี้จิ่งเยี่ยนกุยทำงานเพียงครั้งเดียวก็ได้เงินเท่ากับคนอื่นที่ทำงานหลายปี!

        อาหญิงเล็กจิ่งและจิ่งจงอี้ต่างก็มีสีหน้าไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ทั้งชีวิตพวกเขาไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน!

        จิ่งเยี่ยนกุยเห็นสีหน้าของทั้งสามคนก็รู้สึกขบขัน แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของพวกเขาเป็นอย่างดี เพราะในยุคนี้ราคาสินค้าต่ำมาก เงินจำนวนนี้สำหรับพวกเขาถือเป็นเงินจำนวนมหาศาลจริงๆ

        หยางหว่านซิ่วตบเข่าฉาดใหญ่ “แกไปฝากตัวเป็นศิษย์ได้คุ้มค่าจริงๆ ถ้าฉันรู้แบบนี้ เมื่อกี้ฉันน่าจะให้เนื้อหมูรมควันที่ดีกว่านี้กับอาจารย์ของเยี่ยนกุยซะหน่อย!”

        จิ่งเยี่ยนกุยกลั้นหัวเราะไม่ไหว ที่แท้คุณย่าของเธอก็มีมุมแบบนี้ด้วย

        จิ่งจงอี้จึงกล่าวว่า “เมียขี้เหนียวของฉันเนี่ยนะ บอกไปตั้งกี่ทีแล้วก็ยังเป็นแบบนี้อยู่!”

        อาหญิงเล็กจิ่งแย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า “พ่อ อย่าว่าแม่แบบนั้นเลย ที่บ้านเราแต่ก่อนยากจน แม่ก็เลยชินกับการประหยัด พอชีวิตเราดีขึ้น แม่ก็จะใจกว้างเอง”

        จิ่งจงอี้พูดจับผิดหยางหว่านซิ่ว “รอดูเถอะ ต่อให้ชีวิตดีขึ้นแล้ว แม่แกก็ยังขี้เหนียวเหมือนเดิมนั่นแหละ”

        วันนี้หยางหว่านซิ่วอารมณ์ดี จึงไม่อยากทะเลาะกับจิ่งจงอี้ เธอเลิกคิ้วแล้วกล่าวว่า “รอให้มีเงินแล้ว ฉันจะกินเส้นหมี่กับขนมปังไส้ผักคนเดียว จะไม่แบ่งให้แกกินสักอย่าง!”

        ในบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอีกครั้ง ครอบครัวใช้เวลาอยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียวและมีความสุข

        ตอนกลางคืนหยางหว่านซิ่วดีใจจนนอนไม่หลับ จึงชวนจิ่งจงอี้คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ ส่วนจิ่งจงอี้เองก็ดูจะมีความสุขเป็นพิเศษ วันนี้คุณปู่ที่ปกติพูดน้อยก็พูดคุยมากขึ้นกว่าเดิม

        บ้านหลังเก่ามีแค่สองห้อง อาหญิงเล็กจิ่งกลับมาอยู่ที่บ้านจึงต้องนอนห้องเดียวกับจิ่งเยี่ยนกุย เธอพูดเบาๆ ว่า “ฉันไม่เคยเห็นพ่อกับแม่มีความสุขขนาดนี้มาก่อนเลย เยี่ยนกุย ขอบคุณนะ!”

ถึงแม้จิ่งเยี่ยนกุยจะดีใจ แต่ก็ยังใจเย็นกว่าพวกเขามากนัก เธอตอบกลับเสียงเบาว่า “อาหญิงเล็ก พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน คำขอบคุณแบบนี้มันจะดูห่างเหินไปนะคะ!”

        เธอพูดถึงตรงนี้ยังเสริมอีกว่า “อีกอย่าง หนูรับปากคุณปู่คุณย่าแล้ว ว่าจะทำให้พวกท่านมีชีวิตที่ดีขึ้น รอหนูหาเงินได้มากพอแล้ว เราจะไปซื้อที่ในเมือง ปลูกบ้านหลังใหญ่ๆ ให้คนทั้งหมู่บ้านอิจฉาพวกท่าน”

        อาหญิงเล็กจิ่งหัวเราะ จิ่งเยี่ยนกุยยังพูดอีกว่า “อาหญิงเล็ก ชีวิตที่ดีของพวกเรายังอีกยาวไกล จะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนค่ะ”

        อาหญิงเล็กจิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เยี่ยนกุย เธอเปลี่ยนไปแล้วนะ แต่ฉันก็ชอบเธอในตอนนี้”

        จิ่งเยี่ยนกุยแย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า “อาหญิงเล็ก อาก็ทำได้เหมือนกันค่ะ”

        อาหญิงเล็กจิ่งอยากจะพูดว่าเธอคงทำไม่ได้เหมือนจิ่งเยี่ยนกุย แต่ยังไม่ทันได้พูดก็รู้สึกว่าเธอก็สามารถพยายามทำตามความฝันของตัวเองได้เหมือนกัน เธอจึงกล่าวว่า “ฉันจะลองดู จะพยายามเข้มแข็งและกล้าหาญเหมือนเยี่ยนกุย”

        เช้าวันต่อมา จิ่งเยี่ยนกุยตื่นเช้ามาคำนวณปริมาณยาที่ต้องใช้สำหรับยาหนึ่งหมื่นขวด แล้วตรวจดูยาสมุนไพรที่เธอเคยเก็บมาก่อนหน้านี้

        เธอได้นัดหมายกับซูไป่ชิงว่าจะไปสะพานหินในวันพรุ่งนี้ ถึงสะพานหินจะไม่ได้อยู่ไกลจากตัวเมืองมากนัก แต่ก็ต้องขับรถหลายชั่วโมง ไปกลับในวันเดียวคงไม่ทัน จึงต้องค้างคืนที่นั่นอย่างน้อยหนึ่งคืน ดังนั้นเธอจึงต้องเตรียมเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไปด้วย

        เมื่อต้องออกไปพักค้างคืนก็ต้องมีหนังสือรับรอง เธอจึงไม่ได้นำเนื้อไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน แต่ได้นำขนมที่ซูไป่ชิงนำมาให้ในครั้งก่อนไปให้แทน คราวนี้ทั้งถานตงเฉียงและเจ้าเหม่ยหลิงอยู่ที่บ้าน เธอจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “เมื่อไม่กี่วันก่อนมีเพื่อนเอาขนมมาให้ หนูว่ามันอร่อยดี ก็เลยเอามาให้หูหนิวกับเหมาตั้นได้ลองชิมดูค่ะ”

        ถานตงเฉียงยังไม่ทันได้พูดอะไร เธอก็ได้แบ่งขนมให้กับพวกหลานๆ ของผู้ใหญ่บ้าน เด็กทั้งสองคนหันไปมองถานตงเฉียง เขาเลยพยักหน้าให้ เด็กทั้งสองจึงรับขนมด้วยความดีใจและกล่าวขอบคุณเธอก่อนจะออกไปกินขนมกันอย่างมีความสุข

        จ้าวเหม่ยหลิงอดไม่ได้ที่จะถามอย่างลองเชิงว่า “เยี่ยนกุย เมื่อไม่กี่วันก่อนมีคนขับรถมาที่บ้านเธออีกแล้วใช่ไหม เป็นลูกค้าที่สั่งยาจากเธอเหรอ?”

        จิ่งเยี่ยนกุยรู้ว่าเรื่องนี้คงปิดบังไม่ได้ เธอทำธุรกิจอย่างเปิดเผยด้วยความสามารถของตัวเอง จึงไม่มีเหตุผลต้องปิดบังคนในหมู่บ้าน เธอจึงพูดว่า “ใช่ค่ะ ก่อนหน้านี้หนูเคยส่งยาไปที่ร้านชิ่งอันถัง พวกเขาบอกว่ายาของหนูใช้ได้ผล ครั้งนี้ก็เลยมาสั่งเพิ่มอีกค่ะ แต่สมุนไพรที่บ้านไม่พอ หนูเลยต้องออกไปซื้อวัตถุดิบกลับมา อยากจะขอให้คุณเขียนหนังสือรับรองให้หน่อยน่ะค่ะ”

        จ้าวเหม่ยหลิงอยากจะถามว่าเธอทำเงินได้มากหรือไม่ แต่ถานตงเฉียงรู้ดีถึงนิสัยของภรรยาตัวเอง จึงรีบพูดตัดหน้าว่า “คุณปู่คุณย่าของเธอก็ลำบาก ในเมื่อเธอหาเงินได้ก็ต้องดูแลท่านให้ดี”