เสียงหอบเหนื่อยยังคงดังก้องอยู่ในหัวของลี่อินแม้เธอจะเดินถอยห่างออกมาจากเรือนนั้นไกลพอสมควรแล้วก็ตาม
เธอแอบมองเห็นภาพสุดท้ายของซินเฟยที่นอนซบอกอี้ ใบหน้าเธอแดงจัด ผมเผ้ายุ่งเหยิง ส่วนอี้เองก็นอนเอนพิงผนัง รอยยิ้มพึงพอใจฉายชัดเต็มใบหน้า
“เ้าจะไม่บอกใครใช่ไหม” เสียงของซินเฟยดังขึ้นแ่เบาในห้องนั้น ลี่อินหยุดฟังทันที
“ไม่มีวัน ข้ารู้ว่าถ้าเื่นี้หลุดไป เ้าคงเดือดร้อนแน่” อี้ตอบพลางลูบผมเธอเบา ๆ
“งั้น…เราจะเจอกันที่นี่อีกนะ…” ซินเฟยพูดเบา ๆ เหมือนกระซิบ “ทุกคืนที่ว่าง ข้าจะรอเ้า”
อี้ยิ้มมุมปากและพยักหน้าช้า ๆ ก่อนทั้งสองจะดึงผ้าห่มมาคลุมร่างไว้แน่น แล้วเงียบไปพร้อมกัน — ปิดฉากลับของค่ำคืนนี้อย่างเป็ทางการ
…
ลี่อินกลับมาที่ห้องพักในบ้านหลักอย่างเงียบ ๆ ใจยังเต้นแรงและภาพที่เธอเห็นยังไม่ยอมออกจากหัว
เธอนั่งลงบนฟูก หายใจลึกหลายครั้งแล้วซุกหน้ากับหมอน “พระเ้า…นี่เราดูหนังสดไปจริง ๆ เหรอ?”
มือเธอเผลอลูบหน้าท้องตัวเองเบา ๆ อย่างเหม่อ ๆ ก่อนจะสะบัดหน้าไล่ความคิด
“เราจะไม่คิด! ไม่คิด! ไม่…” เธอเงียบไปครู่ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “…แต่เขาทำยังไงกันนะ ถึงได้ทำให้ซินเฟยร้องขนาดนั้น…”
ในหัวของลี่อินคือฉากเร้าอารมณ์วนซ้ำไปมา เธอนอนคว่ำเอาหน้าซุกหมอน แล้วยื่นมือไปข้างเตียงแบบอัตโนมัติ เพื่อจะหยิบมือถือขึ้นมา...
เงียบ
มือเธอคว้าไปเจอแต่ฟูก หมอน และผ้าฝ้าย
“อ๊ากกก ลืมไปว่านี่มันยุคชิง! มือถือไม่มี! ไม่มีแอป ไม่มีคลิป ไม่มี Tiktok ไม่มีอะไรเลยยยย!!” เธอกรีดร้องในใจจนต้องกลิ้งตัวกลบความเศร้า
สุดท้าย เธอก็แอบยิ้มหลุด ๆ ออกมา แล้วห่มผ้าคลุมโปงก่อนจะนอนหลับไป…
…พร้อมความฝันร้อนแรงที่เริ่มจากเรือนหลังเล็กในไร่ชา
และลงเอยด้วยเสียงครางที่เธอไม่มีวันลืม
1K
