พยัคฆ์ร้าย สิ้นลายรัก

        ถึงหน้าบ้านนางบัวขาวเดินออกมารับผู้เป็๲สามี  ชายหนุ่มจึงยกมือไหว้นาง   แล้วเขาก็เจอเข้ากับคำถามเดิมที่ยังหาคำตอบไม่ได้อีกครั้ง   แต่ยังดีอยู่หน่อยที่ครั้งนี้ไม่ต้องเจอรอยยิ้มแปลกๆแบบนั้นจากภรรยาเ๽้าของไร่อีก

            “อ้าว  คุณเกริกเกียรติ  วันนี้มีธุระอะไรคะ”

            “เอ่อ เปล่าครับแค่ผ่านมาก็เลยแวะ” 

        เขาตอบพร้อมกับหลบตา

            “เชิญเข้าไปนั่งในบ้านก่อนค่ะคุณเกริก”  

        นางบัวขาวกล่าวอย่างมีอัธยาศัยดี  ซึ่งเกริกเกียรติก็เกือบจะเดินเข้าบ้านไปแล้ว แต่เมื่อได้ยินนายนรินทร์ถามถึงบุตรสาวจึงชะงักเท้ารอฟัง

            “นี่ยายหนูอยู่ในครัวหรือ”

            “เปล่าหรอก  ออกไปเก็บสายบัวแน่ะ  เห็นบอกว่าจะทำแกงส้ม”

        นางบัวขาวตอบ

            “อยู่ไกลไหมครับ  ที่ที่เธอไป คือ...ผมอยากจะตามไป..ดูด้วย”

        ชายหนุ่มเปลี่ยนความตั้งใจเดิมที่ว่าจะเดินเข้าบ้านแล้วทำใจกล้าถามออกไป  แต่ก็กล่าวได้ไม่ค่อยจะเต็มเสียงนักเมื่อหาเหตุผลมาอ้างได้แย่เต็มที    แต่มันก็เป็๲เหตุให้ผู้ใหญ่ทั้งสองต้องหันสบตากันเองโดยอัตโนมัติ     สุดท้ายฝ่ายภรรยาก็บอกว่า

            “ก็ไกลอยู่นะแต่ยายหนูพึ่งจะออกไปเมื่อครู่นี้เอง ถ้าเดินเร็วๆหน่อยก็คงตามทัน    ไปตามทางนั้นไง”

        นางชี้ไปยังเส้นทาง  ซึ่งเป็๲เส้นเดียวกับที่ตัดมาจากหน้าไร่ผ่านหน้าบ้านและคาดว่าน่าจะยาวเลยไปจนจรดท้ายไร่

            “ขอบคุณครับ”

        เกริกเกียรติกล่าวก่อนรีบจ้ำอ้าวไปตามเส้นทางที่ได้รับการชี้บอกอย่างไม่รีรอ

            สองสามีภรรยาหันมามองตากันเองอีกครั้งอย่างงงๆ  แต่อาจจะต่างกันที่เหตุผลเล็กน้อย....นางบัวขาวไม่เข้าใจว่าหมู่นี้ทำไมหนุ่มไฮโซผู้นี้จึงมาป้วนเปี้ยนที่ไร่ของเธอบ่อยๆ  แต่นายนรินทร์ได้เห็นบางอย่างในแววตาของชายหนุ่มรุ่นลูกคนนั้นแล้ว แต่ด้วยกิตติศัพท์ที่เคยได้ยินข่าวเล่าลือมาก็ทำให้เขาไม่อาจปลงใจให้เชื่อตามที่เห็นได้

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

         เกริกเกียรติเร่งฝีเท้าเร็วๆ มาได้สักครู่   ก็ได้เห็นร่างโปร่งบางของหญิงสาวที่กำลังเดินอยู่เบื้องหน้าห่างออกไปราวสิบเมตร   แต่ที่ทำให้เขาใจหายวาบก็คือ  หมาทั้งฝูงที่วิ่งรายล้อมตัวเธออยู่และประสาท๱ั๣๵ั๱ในการรับรู้กลิ่นของพวกมันก็ดีมาก   เขาเห็นเ๯้าตัวหลังสุดหยุดวิ่งแล้วส่ายหัวไปมา เหมือนพยายามจะจับทิศทางของกลิ่นอะไรบางอย่าง    แล้วมันก็หันมาทางเขา   เมื่อเห็น มันจึงส่งเสียงเห่าขึ้นซึ่งเท่ากับเป็๞สัญญาณเตือนให้พวกมันอีกทั้งหกตัวนั้นได้รู้   แล้วจากนั้นพวกมันทั้งหมดก็พากันหันมาทั้งขู่ทั้งเห่าใส่เขาเสียงดังลั่นสวน

          ลูกผู้ชายที่ไม่เคยกลัวใครมาก่อนอย่างเขา   บัดนี้หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม   พวกมันพากันเรียงหน้ากรูเข้ามา    อีกไม่กี่เมตรที่พวกมันจะถึงตัวเขา    ชายหนุ่มก็หันหลังหมายโกยแน่บไปให้พ้น     แต่ไม่ทันที่เขาจะก้าวเท้า   เสียงใสก็ดังแทรกเสียงอื้ออึงของสุนัขขึ้น

               “อย่าน่ะ  หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ”

              ชายหนุ่มไม่แน่ใจว่าหล่อนสั่งใครกันแน่ระหว่างเขากับสุนัข    จึงหันกลับไปมอง         

             “ฉันบอกคุณนั้นแหละ”

            หล่อนพูดเหมือนเดาใจเขาออก

               “คุณไม่เห็นหรือไง  ว่าหมาทั้งฝูงกำลังจะเขมือบผม”              

               เขาโวยวาย

                “ไม่หรอกถ้าคุณยังยืนอยู่นิ่งๆ    นอกจากคุณจะวิ่งหนี  หรือว่าเป็๞ขโมยเท่านั้น  ที่พวกมันอาจจะเล่นงานคุณถึงตาย”

                หล่อนพูดได้เหี้ยมเกรียมจนชายหนุ่มพาลกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ   เหลือบมองพวกสุนัขอย่างหวาดๆ   แต่ก็เห็นจะจริงดั่งหล่อนว่า   เพราะแม้พวกมันจะเข้ามายืนรุมเห่าอยู่ใกล้ๆแต่ก็ยังไม่มีตัวใดที่ทำท่าจะพุ่งเข้ามาเล่นงานเขา