คู่มือการจ้างงานที่ฮอกวอตส์สำหรับจอมมาร

  ถึงแม้ว่าทอมจะไม่อยากอยู่กับหลี่เหวยเต๋อ แต่เขาก็ไม่ต้องการให้มีผู้ปกครองที่เรียกว่าคอยจับตามองเขาอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน

  ในความเป็นจริง ทอมและหลี่เหวยเต๋อเป็นคนประเภทเดียวกัน

  ในอนาคตย่อมต้องมีความลับเล็กๆ น้อยๆ มากมายที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้

  เหตุผลที่เขาอยากจะอยู่คนเดียว จริงๆ แล้วก็เหมือนกับหลี่เหวยเต๋อ

  ในที่สุดหลี่เหวยเต๋อก็ยอมรับข้อเสนอของทอม เตรียมที่จะร่วมมือกับเขาเพื่อหลุดพ้นจาก "สายตา" ของดัมเบิลดอร์

  รอจนหลุดพ้นไปแล้ว ทั้งสองคนค่อยแยกทางกัน

สำหรับเรื่องนี้ หลี่เหวยเต๋อไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ถึงแม้ว่าอยากจะได้แต้มคุณธรรมจากทอม ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันทั้งวัน

  อย่างไรเสีย ในอนาคตทุกคนก็อยู่โรงเรียนเดียวกัน หรืออาจจะบ้านเดียวกันด้วยซ้ำ โอกาสที่จะได้แต้มคุณธรรมจากเขาย่อมไม่น้อยลงไปเลย

  อีกอย่าง เขาก็มีความลับมากมายเช่นเดียวกับทอม ไม่สามารถให้ใครรู้ได้

  ดังนั้น การอยู่คนเดียวจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

  หลังจากที่ทั้งสองคนตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ก็เริ่มกลับไปทำเรื่องของตัวเองต่อ

  หลังจากที่ต่างคนต่างยุ่งอยู่กับเรื่องของตัวเองโดยไม่รบกวนกันครึ่งชั่วโมง ทันใดนั้นทอมก็ถามขึ้น "ทำไมแกถึงไม่รับข้อเสนอของกรินเดลวัลด์?"

  หลี่เหวยเต๋อวาง 'คู่มือการแปลงร่างฉบับสมบูรณ์' ในมือลง "ทำไมเธอถึงถามแบบนั้น?"

  "ฉันเพิ่งจะลองนึกย้อนถึงคำพูดของกรินเดลวัลด์เมื่อคืน แกไม่คิดว่า... จริงๆ แล้วเขาพูดมีเหตุผลมากเหรอ?"

  ทอมหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งขึ้นมา พลางเช็ดไม้กายสิทธิ์ของตัวเองอย่างบรรจง "อีกอย่าง ถ้าเมื่อคืนเรายอมรับข้อเสนอของกรินเดลวัลด์ เราก็จะได้อิสรภาพโดยตรงเลยไม่ใช่เหรอ? ก็ไม่ต้องมานั่งปวดหัวคิดหาวิธีย้ายออกไปเองแบบนี้..."

  หลี่เหวยเต๋อยิ้ม "เธอคิดว่าเขาพูดมีเหตุผล? ฉันว่าเธอถูก 'ความรู้และพลัง' ที่เขาสัญญาว่าจะให้ดึงดูดมากกว่าล่ะมั้ง? เธอดูไม่เหมือนพวก 'ห่วงใยบ้านเมือง' เลยนะ"

  ความคิดในใจถูกเปิดโปงโดยตรง ทอมก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงขึ้นมา

  แต่เขาก็กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว "ไม่ต้องไปพูดถึงคำสัญญาที่เขาให้เรา คำพูดเหล่านั้นของเขามันมีเหตุผลมากจริงๆ นะ!"

  "ดูสิ เราต่างก็มีพลังที่แข็งแกร่ง พวกมักเกิ้ลพวกนั้นต่อหน้าเราช่างอ่อนแอสิ้นดี ทำไมเราถึงต้องหลบซ่อน ไม่กล้าให้มักเกิ้ลพบเจอ?"

  "ถ้าให้ฉันพูดล่ะก็ ผู้แข็งแกร่งปกครองผู้อ่อนแอ มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมอยู่แล้ว! เราควรจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกทั้งใบ!"

  "ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมดัมเบิลดอร์ถึงต้องขัดขวางเขา"

  หลี่เหวยเต๋อมองทอมอย่างประหลาดใจ "ไม่จริงน่า ทอม? คำพูดเหล่านั้นของกรินเดลวัลด์... นี่นายเชื่อเขาจริงๆ เหรอ?"

  ทอมขมวดคิ้ว "มันไม่มีเหตุผลตรงไหน? ทำไมฉันจะไม่เชื่อ?"

  หลี่เหวยเต๋อถอนหายใจ แล้วพูดอย่างจนใจ "ที่เธอรู้สึกว่าเขาพูดมีเหตุผล ก็เพียงเพราะเขาพูดในสิ่งที่พวกเธออยากจะได้ยินเท่านั้นเอง"

  "สิ่งที่เราอยากจะได้ยิน?" ทอมขมวดคิ้ว

  "เธอไม่ได้คิดมาตลอดเหรอว่าตัวเองพิเศษมากๆ?" หลี่เหวยเต๋อถาม

  "แน่นอน!" ทอมกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

  หลี่เหวยเต๋อเอนหลังพิงหมอนแล้วพูดอย่างไม่รีบร้อน "พ่อมดแม่มดจำนวนมากก็มีความคิดเหมือนกับเธอ คิดว่าตัวเองที่มีเวทมนตร์นั้นสูงส่งกว่ามักเกิ้ล ดังนั้น กรินเดลวัลด์ก็จะฉวยโอกาสจากจุดนี้ เริ่มโฆษณาชวนเชื่อถึงความพิเศษของพวกเธอ..."

  "'เวทมนตร์จะเบ่งบานในจิตวิญญาณของคนเพียงส่วนน้อย' ช่างเป็นถ้อยคำที่น่าประทับใจอะไรอย่างนี้..."

  "ตอนที่พวกเธอได้ยินประโยคนี้ รู้สึกสะใจมากใช่ไหม? รู้สึกว่าตัวเองคือกลุ่มคนที่พิเศษที่สุดใช่ไหม? รู้สึกว่าตัวเองควรจะอยู่เหนือคนธรรมดาทั้งปวงใช่ไหม? รู้สึกว่าตัวเองคือผู้ที่ถูกเลือกใช่ไหม?"

  "เมื่อพวกเธอคิดเช่นนั้น พวกเธอก็ตกหลุมพรางของเขาแล้ว เพราะถึงตอนนั้น พวกเธอก็จะรู้สึกว่าการทำลายบทบัญญัติการรักษาความลับเป็นเรื่องที่สมควรทำ และถ้าอยากจะทำลายบทบัญญัติการรักษาความลับ ก็ย่อมต้องเข้าร่วมกับกองทัพของกรินเดลวัลด์... และนี่แหละคือเป้าหมายที่แท้จริงของเขา"

  "เมื่อคืนตอนที่เขาชวนเราเข้าร่วม เขาได้พูดถึงมุมมองทางอุดมการณ์อะไรของเขาบ้างไหม? ไม่เลย!"

  "เขาพูดว่าอะไร? เขาบอกเราว่า ขอแค่เข้าร่วมกับฝ่ายของเขา ก็จะมอบพลังที่เราปรารถนาให้ได้!"

  "ทำไมเขาถึงพูดกับเราแค่เรื่องพลัง แต่ไม่พูดเรื่องอื่น? เพราะเขารู้ว่าเธอกับฉันยังเด็กเกินไป เรื่องที่เรียกว่าการเปลี่ยนแปลงโลกอะไรนั่นยังไม่มีแนวคิด เราสนใจแค่เรื่องพลังเท่านั้น"

  "ดังนั้น เขาถึงได้พูดกับเราแค่เรื่องพลัง เพื่อที่จะล่อลวงให้เราเข้าร่วม... นั่นก็หมายความว่า มุมมองและอุดมการณ์ทั้งหมดที่ออกมาจากปากของกรินเดลวัลด์นั้น จริงๆ แล้วไม่ได้สอดคล้องกับความเป็นจริง เขาแค่เห็นคนพูดอย่าง เห็นผีพูดอีกอย่างเท่านั้นเอง"

  "เป้าหมายที่แท้จริงของเขา ก็เพียงแค่ต้องการหาผู้สนับสนุนให้มากขึ้น ได้ผู้ติดตามที่ภักดีมากขึ้น แล้วก็ช่วยให้เขาขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของโลก"

  "ส่วนโลกใบนี้จะเป็นอย่างไร พ่อมดแม่มดคนอื่นๆ จะเป็นอย่างไร มักเกิ้ลคนอื่นๆ จะเป็นอย่างไร เขาไม่เคยสนใจเลยแม้แต่น้อย"

  "ในความเป็นจริง เขาไม่ใช่นักปฏิวัติที่ต้องการจะเปลี่ยนแปลงโลกอย่างแท้จริง แต่เป็นแค่นักฉวยโอกาสที่อาศัยข้ออ้างของการปฏิวัติเพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเองเท่านั้นเอง"

  ทอมรู้สึกว่าในหัวดังอื้ออึง "แนวคิดเหล่านั้นของเขา จะไม่มีวันเป็นจริงได้เลยเหรอ?"

  ในความคิดของทอม โลกในอนาคตจะเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเขา เขาแค่สนใจว่าสิ่งที่กรินเดลวัลด์เสนอมา สุดท้ายแล้วมันจะเป็นจริงได้หรือไม่

  ถ้าสุดท้ายแล้วพ่อมดแม่มดสามารถปกครองโลกทั้งใบได้จริงๆ ทอมก็รู้สึกว่าไม่เป็นไร ขอแค่เขาเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ยืนอยู่บนเมฆก็เพียงพอแล้ว

  "เป็นจริงไม่ได้หรอก ถึงแม้สุดท้ายจะเป็นจริงได้ ก็อยู่ได้ไม่นาน"

  "อย่างที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ เขาไม่ใส่ใจโลก ไม่ใส่ใจคนอื่น นั่นก็หมายความว่าอุดมการณ์เหล่านั้นของเขา ไม่สามารถทำให้โลกดีขึ้นได้ มีแต่จะทำให้โลกวุ่นวายมากขึ้น! เลวร้ายลง!"

  "ดังนั้น เมื่อผู้มีปัญญารู้ถึงจุดนี้ ก็ต้องลุกขึ้นมาขัดขวางเขาอย่างแน่นอน ตัวอย่างเช่น... ดัมเบิลดอร์"

  "และนอกจากการต่อต้านจากผู้มีปัญญาเหล่านี้แล้ว... เธอคิดว่าถ้าต้องสู้กันจริงๆ มักเกิ้ลจะไม่ต่อต้านเหรอ?"

  "อย่าได้คิดว่ามักเกิ้ลทั้งหมดจะอ่อนแอ เป็นแค่พวกมดปลวก ไม่น่ากังวล..."

  "เธอรู้ไหมว่าบนโลกใบนี้ มีพ่อมดแม่มดกี่คน และมีมักเกิ้ลกี่คน?"

  "ต่อให้เธอจะเก่งกาจแค่ไหน จะฆ่ามักเกิ้ลได้สักกี่คน? อีกอย่าง เธอคิดจริงๆ เหรอว่ากองกำลังของมักเกิ้ลเป็นแค่ชาวนาที่ถือคราด?"

  "อย่าลืมว่าวัตถุประสงค์ของการประกาศใช้ 'บทบัญญัตินานาชาติเกี่ยวกับความลับพ่อมดแม่มด' ไม่ใช่เพื่อปกป้องมักเกิ้ล... แต่เพื่อปกป้องพ่อมดแม่มดจากเงื้อมมือของมักเกิ้ล!"

  "เชื่อฉันเถอะ ถ้าหากว่านักฉวยโอกาสในหมู่มักเกิ้ลรู้ถึงการมีอยู่ของพ่อมดแม่มด สิ่งที่พวกเขาจะทำ จะน่าสะพรึงกลัวกว่าสิ่งที่กรินเดลวัลด์ทำเป็นหมื่นเท่า!"

  "ดังนั้น จุดจบสุดท้ายของกรินเดลวัลด์ มีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น คือถูกผู้มีปัญญาอย่างดัมเบิลดอร์พวกนี้กำจัด หรือไม่ก็ลากโลกเวทมนตร์ทั้งใบไปตายพร้อมกับเขา..."

  หลังจากที่ทอมฟังการวิเคราะห์ของหลี่เหวยเต๋อจบ เขาก็เงียบไปโดยสิ้นเชิง

  ถึงแม้ว่าเขาจะดูถูกมักเกิ้ล แต่เขาก็รู้ว่าสิ่งที่หลี่เหวยเต๋อพูดมาทั้งหมดคือความจริง

  ในความเป็นจริง ต่อให้ความสามารถในการต่อสู้รายบุคคลของพ่อมดแม่มดจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่ใช่ซูเปอร์แมนที่หนังเหนียวฟันแทงไม่เข้า

  ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่พ่อมดแม่มดทุกคนจะแข็งแกร่ง... พ่อมดแม่มดส่วนใหญ่ จริงๆ แล้วก็ไม่ได้เชี่ยวชาญการต่อสู้

  ถ้าหากพ่อมดแม่มดต้องเปิดสงครามกับมักเกิ้ลจริงๆ แล้วล่ะก็ การบาดเจ็บล้มตายทั้งสองฝ่ายก็ถือเป็นจุดจบที่ดีที่สุดแล้ว

  ความเป็นไปได้ที่ใหญ่ที่สุดคือ พ่อมดแม่มดจะถูกยึดไม้กายสิทธิ์ กลายเป็นหนูทดลองของมักเกิ้ล แล้วก็ถูกโยนเข้าไปในห้องทดลองเพื่อผ่าชันสูตร...

  สำหรับพ่อมดแม่มดส่วนใหญ่แล้ว พอไม่มีไม้กายสิทธิ์ ก็จะต่างอะไรกับคนธรรมดา?

  แทบจะพูดได้เลยว่า ในวินาทีที่สงครามเปิดฉากขึ้น ชะตากรรมอันน่าเศร้าของเหล่าพ่อมดแม่มดก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว...

(จบตอน)

#ถ้าชอบกดหัวใจ ถ้าถูกใจกดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์