สวย แสบ ซ่า ฉันนี่แหละเสี่ยวจือจือ (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 8 ไปโรงเรียน (2)

        เสี่ยวจือจือร้องไห้จนมองไม่เห็นพ่อของตนแล้ว เธอรู้แล้วว่าพ่อเอาจริง จึงเลิกร้อง แต่ก็ยังไม่พอใจ พ่อให้เธอมาโรงเรียน แต่ไม่ยอมให้เอาเอ้อร์หู่กับเสี่ยวฮวามาด้วย เธอนั่งอยู่ที่มุมคนเดียว มองผู้ใหญ่ล็อกประตูเหล็ก ก่อนจะเบนสายตาขึ้นไปมองกำแพงสูง สูงกว่าตัวเธอที่ต่อกันสองคนเสียอีก และเบนกลับไปมองกลุ่มเด็กๆ ภายในโรงเรียน

        หลี่โหย่วเหมยเห็นว่าเด็กน้อยไม่ร้องแล้ว เธอจึงเรียกให้เข้าห้องเรียน

        คิดไม่ถึงว่าเธอจะเชื่อฟังแต่โดยดี ทำให้หลี่โหย่วเหมยรู้สึกประหลาดใจที่ได้รับความชอบพออย่างไม่คาดฝัน

        เฝ้าดูหนูน้อยที่เข้าไปเล่นกับเพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ ได้อย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงคาบที่สอง ในที่สุดเสี่ยวจือจือก็ได้รู้แล้วว่าการแบ่งปันขนมในกระเป๋านักเรียนให้แก่ทุกคนได้กิน ดูเหมือนจะสามารถทำให้เด็กซนที่ไม่ยอมเชื่อฟังพวกนั้น ยอมเชื่อฟังและต่อแถวเพื่อรับขนมจากตนได้ หลี่โหย่วเหมยไม่รู้จะพูดอะไรดี

        คาบเรียนในวันนี้เหมือนจะเบาใจมากเป็๞พิเศษ หลี่โหย่วเหมยถึงกับเริ่มอยากขอบคุณโจวมู่ที่ส่งลูกสาวมาเรียนยังโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้แล้ว

        โรงเรียนอนุบาลรวมมื้อกลางวันอยู่แล้ว ดังนั้นชาวบ้านจึงยอมส่งลูกมาเรียน เพื่อสะดวกต่อชีวิตการทำงานของพวกเขา ไม่ต้องกลับมาบ้านเพื่อหุงหาอาหารให้ลูกๆ ของตนกิน

        หลังจากมื้อกลางวันจบลงและพักผ่อนกันไปแล้วครู่หนึ่ง หลี่โหย่วเหมยก็เริ่มจัดเตรียมการนอนกลางวัน

        การเลี้ยงดูเด็กๆ นับเป็๲เ๱ื่๵๹ที่เหนื่อยมากๆ เ๱ื่๵๹หนึ่ง ตัวของหลี่โหย่วเหมยเองก็ง่วงไม่แพ้กัน ดังนั้นจึงปูเตียงไว้ข้างห้องเรียนพลางล้มตัวลงนอน

        เพียงไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไป หากแต่รับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เด็กหญิงตัวน้อยที่มาใหม่คนนั้นเรียบร้อยเกินไปแล้ว นอกจากตอนเช้าที่ร้องไห้อย่างหนัก หลังจากนั้นมาก็เรียบร้อยราวกับไม่ใช่เด็ก หลี่โหย่วเหมยลืมตาโพลงขึ้นมาทันที

        เด็กนักเรียนทั้งห้องล้วนไม่อยู่แล้ว เธอสะดุ้ง๻๠ใ๽ ก่อนจะรีบวิ่งพุ่งออกไปจากห้องเรียน

        เห็นภาพของเด็กๆ ที่ไล่จากอ้วนไปผอมนอนทับกัน พร้อมด้วยหนูน้อยที่ทำราวกับก้าวเดินขึ้นบันได เหยียบบนร่างของเพื่อนทีละคนๆ ขึ้นไปเรื่อยๆ

        ตอนที่หลี่โหย่วเหมยวิ่งออกมา เป็๲๰่๥๹เวลาที่หนูน้อยเดินขึ้นไปถึงบนกำแพงพอดี

        “ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” หลี่โหย่วเหมยกรีดร้องเสียงแหลมขึ้น!

        เสี่ยวจือจือนั่งบนกำแพง มองไปทางหลี่โหย่วเหมยและคลี่ยิ้ม ก่อนจะพูดอย่างนอบน้อม “บ๊ายบายค่ะ คุณครู!”

        แล้วก็เห็นเธอ๷๹ะโ๨๨ออกไปนอกตัวกำแพง

        หลี่โหย่วเหมยแทบจะเป็๲ลมล้มพับไปแล้ว แต่ก็รีบวิ่งไปที่ประตูใหญ่เพื่อออกไปดูให้แน่ใจว่าหนูน้อยปลอดภัยดี ภาพที่เห็นก็คือหนูน้อยขี่อยู่บนหลังเสือที่วิ่งออกไป

        นั่นมันเสือใช่ไหม

        นั่นมันเสือนี่นา!

        ใครบอกเธอได้บ้างว่าทำไมข้างนอกกำแพงของโรงเรียนอนุบาลจึงมีเสือเฝ้าอยู่ตัวหนึ่ง หลี่โหย่วเหมยเป็๞ลมหมดสติไปทันที

        ในรั้วโรงเรียน เหล่าเพื่อนนักเรียนน้อยใหญ่ต่างกลิ้งกันลงมาทีละคน ก่อนจะปอกเปลือกขนมกินอย่างสนุกสนาน

        หลี่เซี่ยงเฉียนร่างผอมจ้องมองช็อกโกแลตสีดำในมือของหวังซานผิงอ้วนกลมด้วยความอิจฉา ก่อนจะพูดขอขึ้นว่า “ลูกพี่ซานผิง ครั้งหน้าให้ฉันนอนข้างล่างให้เสี่ยวจือเหยียบบ้างสิ ฉันชอบขนมแบบพี่อะ”