ตอนนี้น่านได้ขอแยกตัวออกไปทำกิจกรรมคณะก่อน ลืมบอกไปเราไม่ได้เรียนคณะเดียวกัน ฉันเลือกเรียนการตลาด แต่น่านเลือกเรียนวิศวะ ซึ่งไม่เหมาะกับฉัน เพราะว่าฉันเป็คนหัวคิดเลขไม่ไปน่ะ แฮะๆ (ยิ้มแหย)
เมื่อเราทั้งสามคนเดินไปตามทางไปห้องประชุมใหญ่ ฉันและเพื่อนๆ ก็พบว่ามหาวิทยาลัยที่ฝันอยากเรียนมาตลอดนั้นเต็มไปด้วยความคึกคักและกลิ่นอายของความสนุกตื่นเต้นที่รออยู่ แต่ในระหว่างที่ฉันกำลังคิดถึงเื่ต่างๆ เธอก็ไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนกำลังเดินมาใกล้ ทันใดนั้น เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้น
ภีม: “ต้องไปทางนี้ครับ” เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นและพบกับ "เค้า" พี่คนหล่อที่เจอเมื่อเช้า รุ่นพี่เขาสูงโปร่ง ใบหน้าคมคาย ดวงตาของเขาคมเข้มและดูมีเสน่ห์แบบที่ไม่ต้องพยายาม เขามองมาที่ฉันด้วยท่าทางสุภาพและยิ้มให้เล็กน้อย
ภีม: “ห้องประชุมใหญ่ไปทางนี้ครับ ถ้าพี่ไม่ทักไว้น้องคงจะหลงไปไกลกว่านี้แล้วนะ” ข้าวฟ่างสะดุ้งเล็กน้อยและรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นอีกหลายจังหวะเมื่อได้ยินเสียงของเขา ความรู้สึกประหม่าและเขินอายเข้ามาพร้อมกัน ทำให้เธอไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้สักคำ
ข้าวฟ่าง: (ยิ้มแหยๆ) “ขอบคุณมากนะคะพี่...”
ภีม: (ยิ้มเล็กน้อย) “ไม่เป็ไรครับ ขอให้สนุกกับเปิดเทอมวันแรกนะครับเฟรชชี่”
พี่เขาจะเดินจากไปแล้ว ข้าวฟ่างยืนมองเขาจากด้านหลัง หัวใจของเธอยังคงเต้นไม่หยุดเหมือนกับตอนที่เขาช่วยเธอในรถเมล์เมื่อเช้า ข้าวฟ่างรู้สึกว่าเธอต้องรู้จักเขามากกว่านี้
ข้าวฟ่าง (คิดในใจ): “เขาช่วยฉันหลายครั้งแล้ว แต่... ฉันยังไม่รู้ชื่อเขาเลย”
ทันใดนั้น ข้าวฟ่างตัดสินใจเดินตามเขาไป
ข้าวฟ่าง: (เรียกเสียงเบา) “พี่คะ” ภีมหันกลับมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียกของข้าวฟ่าง
ภีม: (ยิ้มเล็กน้อย) “ครับ?”
ข้าวฟ่าง: (เขิน) “คือ... หนูยังไม่รู้ชื่อพี่เลยค่ะ พี่ชื่ออะไรคะ?”
ภีมยิ้มให้เธออีกครั้ง ก่อนจะตอบ “พี่ชื่อภีมครับ ภีมปี 4 ครับ”
ข้าวฟ่าง: (ยิ้ม) “ขอบคุณค่ะพี่ภีม!”
ภีม: (ยิ้ม) “ยินดีครับ” ภีมเดินจากไป ข้าวฟ่างยืนมองเขาจากด้านหลัง หัวใจของเธอก็เต้นแรงเหมือนเดิม แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าชื่อของรุ่นพี่คนที่เธอแอบชอบมานานคือ “ภีม”
ชิชา: (ยิ้มแซว) “เฮ้ย! ข้าวฟ่าง! แกยิ้มแปลกๆ เลยนะ ยังไงๆ?”
ข้าวฟ่าง: (ทำหน้าเหวอ) “บ้า! ไม่มีไรหรอก! แค่เขาใจดีช่วยฉันหาทางไปห้องประชุมเท่านั้นแหละ ”
ไอรีน: (แกล้งหยอก) “แน่ใจนะว่าแค่ช่วยแค่นั้น? ดูท่าทางแกจะยิ้มแปลกๆ อะ”
ฉันรีบหันไปยิ้มให้กับเพื่อนๆ ก่อนจะเดินไปข้างหน้า ในขณะที่หัวใจของฉันยังคงเต้นแรงกับการพบกับ ภีม และความรู้สึกที่ฉันไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นในวันแรกของการเรียน ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ทุกอย่างดูสดใสและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ฉันเริ่มสงสัยในใจว่า... ถ้าฉันมีโอกาสได้เจอเขาบ่อยๆ คงจะดีไม่น้อย ตอนนี้ ฉันรู้ว่าฉันต้องเริ่มทำอะไรบางอย่าง เพื่อให้เขาเห็นฉันมากขึ้น
ข้าวฟ่าง (คิดในใจ): “ถ้าฉันสามารถทำให้เขาสนใจบ้างจะเป็ไปได้ไหมนะ? คงต้องเริ่มจากที่นี่... ใช่ไหม?”
ขณะที่เดินไปกับเพื่อนๆ ฉันรู้สึกได้ว่าฉันเริ่มมีแผนในหัว... ถึงแม้จะไม่รู้ว่าจะเป็ไปได้หรือไม่ แต่วันนี้ดูเหมือนจะเป็จุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับการเดินหน้าไปในทางที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้ลอง
สวัสดีค่ะทุกคน~ นิยายเื่นี้เป็ผลงานเื่แรกของไรท์เลยค่ะ! ???? ไรท์ตั้งใจเขียนอย่างเต็มที่เพื่อให้ทุกคนได้สนุกและฟินไปกับความน่ารักของตัวละคร ข้าวฟ่างกับพี่ภีม (และตัวละครอื่นๆ ที่ไม่แพ้กัน)
ถ้าชอบหรือมีความคิดเห็นอะไร ฝากกดใจ ❤️ รีวิว ⭐️ และคอมเมนต์พูดคุยกันได้นะคะ ไรท์อ่านทุกคอมเมนต์แน่นอน และมันเป็พลังใจสำคัญที่ทำให้ไรท์อยากพัฒนาตัวเองและเดินหน้าต่อในเส้นทางนี้ค่ะ~ ????✨
ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการติดตามล่วงหน้านะคะ หวังว่าเื่นี้จะทำให้วันของทุกคนสดใสขึ้น ❤️
รักรีดเดอร์ทุกคนเสมอ ????
- Rinelle_Light -
1K
