ติ๊ง
เสียงใสดุจคริสตัลดังก้อง... ไม่ใช่ในหู แต่ดังขึ้นจากศูนย์กลางของจิตสำนึก
ปลุกเขาให้ตื่นจากการหลับใหลที่ไร้ความฝัน... ห้วงมืดอันว่างเปล่าที่เขาเกลียดชัง
ความหนาวเย็นคือความรู้สึกแรกที่ปะทะร่าง เขาพยายามขยับนิ้ว... มันรู้สึกตึงและเชื่องช้า...
ราวกับต้องใช้เวลาสักครึ่งวินาทีเพื่อให้ร่างกายนี้ตื่นตัว
[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]
[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 16 กุมภาพันธ์]
ตัวเลขนับถอยหลังสีฟ้าเรืองรองลอยเด่นขึ้นในความมืดมิดที่เขาเพิ่งลืมตาขึ้นมอง
มันชัดเจนราวกับถูกเผาไหม้ไว้ในม่านสายตา แปดชั่วโมง... เวลาของเขาเริ่มขึ้นอีกครั้ง
ฟู่...
อคินพ่นลมหายใจ พลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง
ความเย็นเฉียบแล่นผ่านกางเกงยีนที่เก่าขาดจนแทบไม่เหลือชิ้นดี
โกดังเก็บอัญมณีร้างแห่งนี้ยังคงมืดและเย็นชื้น
กลิ่นฝุ่นที่จับตัวหนาเป็ชั้นๆ ผสมกับความอับชื้นจากพื้นคอนกรีตลอยคละคลุ้งจนแทบสำลัก
ััอุ่นๆ ที่ขยับตัวอยู่ปลายเท้าทำให้เขาก้มลงมอง
ไออุ่นขดตัวอยู่นิ่งๆ บัดนี้ลุกขึ้นยืนและส่ายหางเบาๆ ...โบ้ยังคงอยู่ที่นั่น ยามที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเขา
สุนัขพันธุ์ไทยตัวโตเดินเข้ามาเลียมือที่เย็นเฉียบของอคิน มันส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ
"ไม่เป็ไร... ฉันกลับมาแล้ว"
อคินกระซิบพลางขยี้หัวมัน แรงใจของเขาฟื้นคืนมาทันที
"ไปกันเถอะ... โบ้ เราจะไปที่ชายหาด"
ในหัวของเขาชัดเจน... โรงแรมและรีสอร์ตหรูที่เคยเรียงรายริมหาด คือคลังเสบียงชั้นดี
และที่สำคัญ... มันอาจมีเบาะแสของแต้ม... แมวของเขา... ภารกิจที่สำคัญที่สุดในโลกที่ล่มสลายใบนี้
อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทดสอบความรู้สึกของร่างกาย... ยังไหว... เขาคว้าขวานดับเพลิงที่พิงผนังไว้แน่น
ด้ามจับเหล็กเย็นเฉียบให้ความรู้สึกมั่นคง...
ทั้งคู่ก้าวออกจากซากบ่อพลอยที่เคยใช้เป็ที่ซ่อนชั่วคราว
ก้าวสู่โลกยามค่ำคืนที่ถูกฉีกกระชาก แสงจันทร์สีซีดอาบไล้ซากปรักหักพังของเมืองตากอากาศ
เผยให้เห็นโครงเหล็กของอาคารที่บิดเบี้ยวราว เสียงลมหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่างที่แตกละเอียดราวกับเสียงโหยหวนของิญญา
พวกเขาเดินทางเลียบถนนที่แตกหัก ย่ำไปบนเศษแก้วและซากรถที่พลิกคว่ำ
มุ่งหน้าสู่ชายหาดที่เขาเคยเห็นอยู่ไกลๆ เสียงคลื่นเริ่มดังชัดขึ้น...
มันเป็เสียงแห่งความหวัง... เสียงของโลกเก่าที่เขายังจำได้ แต่แล้ว... อคินก็ชะงักฝีเท้า
โบ้คำรามในลำคอเบาๆ
"อะไร...?"
อคินกระซิบ
ลมเปลี่ยนทิศ... มันพัดเอาบางสิ่งมาปะปนกับเสียงคลื่น
ทันทีที่พ้นแนวต้นสนที่เอนล้ม... กลิ่นเค็มของทะเลก็ปะทะเข้ากับใบหน้า... พร้อมกับกลิ่นคาวเืที่หนักหน่วงจนแทบสำลัก
มันคือกลิ่นของความตายที่สดใหม่และเน่าเหม็นในเวลาเดียวกัน กลิ่นทองแดงของเืผสมกับกลิ่นคาวปลาที่น่าสะอิดสะเอียน
"นั่นมัน..."
อคินคว้าคอเสื้อของโบ้ กดร่างของทั้งคู่ให้หมอบต่ำลงหลังเนินทรายที่แห้งผาก
ทรายเย็นๆ สากระคายฝ่ามือของเขา เขากลั้นหายใจ ค่อยๆ ชะโงกหน้าขึ้นมองเพียงครึ่งตา
เบื้องล่าง... บนผืนทรายที่ควรจะขาวสะอาด
บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยของเหลวสีคล้ำ และที่ระเกะระกะไปทั่ว...
ั้แ่แนวชายฝากไปจนถึงสระว่ายน้ำสีฟ้าขุ่นของพูลวิลล่าร้าง... คือ 'พวกมัน'
พวกมันคืออสูรผิวเมือกที่ยืนด้วยสองขาเหมือนมนุษย์
แต่กลับมีศีรษะเป็ปลาตาโปนน่าเกลียดน่ากลัว
ดวงตาขุ่นมัวสีน้ำนมของพวกมันสะท้อนแสงจันทร์จนเป็มันวาว
ิัสีเขียวอมเทาของพวกมันปกคลุมไปด้วยเมือกเหนียวหนืด
บางตัวลากหอกที่ทำจากปะการังแหลมคมไปมาบนพื้นคอนกรีต...
ขูด... ขีด... แคร่ก...
เสียงขูดขีดนั้นบาดโสตประสาทของอคินจนเขาต้องขมวดคิ้ว
แล้วเขาก็เห็น...
อสูรปลาตัวหนึ่งกำลังใช้หอกปะการังของมันทุบซ้ำๆ ลงบนร่างของซอมบี้ที่นอนแน่นิ่ง...
ก่อนที่มันจะก้มลง... แล้วฉีกทึ้งเนื้อที่เน่าเปื่อยนั้นขึ้นมากิน
'พวกมันกำลังกิน'
"อสูรปลา...แถมพวกมันหากินตอนกลางคืนด้วย..."
เขากระซิบเสียงเครียด ขยุ้มทรายในมือกำแน่น
"หนีปะจระเข้เหรอเนี้ย..."
เขาเหลือบมองขวานในมือ สลับกับอสูรปลานับสิบที่กระจายตัวอยู่เต็มหาด
"เยอะ... เยอะเกินไป"
หัวใจของเขาเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก
"เราสู้ไม่ไหว"
ฉันเป็อัศวินก็จริง... เขาคิดอย่างขมขื่น ...แต่ขืนลงไปตอนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินลงไปให้ปลากิน
ตึ๊ง!
[คำเตือน: จำนวนของศัตรูสูงเกินกว่าจะประเมินได้]
[แนะนำ: ล่าถอยทันที]
"ฉันรู้แล้วน่า!"
อคินกระซิบตอบข้อความสีฟ้าตรงหน้า
'อย่างน้อยระบบก็ยังเตือน...'
"ถอย... โบ้... ช้าๆ"
เขาขยับมือส่งสัญญาณ ค่อยๆ คลานถอยหลัง... ช้าที่สุด... อย่าให้เกิดเสียง
ทรายแต่ละเม็ดที่ขยับใต้ฝ่ามือเขาราวกับจะส่งเสียงดังไปถึงชายหาด
โชคดีที่พวกมันดูเหมือนจะสนใจแต่ทะเลและซากที่มันล่าได้
อคินพาโบ้หลบเลี่ยงออกมาจนพ้นแนวะุสายตา
เขารู้สึกถึงความอับอายเล็กน้อยที่ต้องหนี
'นักรบไม่ควรหนี... แต่ฉันต้องมีชีวิตรอด... เพื่อแต้ม'
เขาตัดสินใจเปลี่ยนแผน
"สู้กับพวกมันตอนนี้ไม่ฉลาดแน่... หาเสบียงแถวๆ นี้ก่อน... ที่ที่ห่างจากหาด"
บ้านเรือนและร้านรวงที่อยู่ลึกเข้ามาในแผ่นดิน ถูกทิ้งร้างและรื้อค้นไปบ้าง แต่ก็ยังพอมีของหลงเหลือ
อคินใช้ขวานงัดประตูร้านชำเล็กๆ ที่บวมอืดเพราะความชื้น...
กลิ่นเหม็นอับพวยพุ่งออกมา แต่สำหรับอคิน มันคือกลิ่นของ 'สมบัติ'
เขาได้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสามห่อที่หนูยังไม่ทันแทะ, ปลากระป๋องสองสามกระป๋อง, และน้ำขวดใหญ่ที่ยังไม่ถูกเปิด
เขานั่งลงหลังกำแพงที่พังครึ่งหนึ่ง
เปิดปลากระป๋องให้โบ้ สุนัขผู้หิวโหยรีบก้มลงกินอย่างรวดเร็ว
อคินมองมันด้วยความเอ็นดู
เขาลองเปิดบะหมี่ห่อหนึ่ง... เคี้ยวมันทั้งดิบๆ รสชาติแป้งและผงชูรสที่บาดคอไม่ได้ทำให้ความอยากอาหารเขาลดลงเลย
"เราต้องไปต่อ"
อคินพูดพลางลูบหัวมัน
"ลงใต้... ตามถนนเลียบหาด...เพื่อหาที่ที่ปลอดภัยกว่านี้..."
'หรือไม่ก็...ละทิ้งการตามหาแต้ม แล้วกลับไปที่โกดังร้างของพวกเรา... ไม่...มาขนาดนี้แล้ว อย่าเพิ่งยอมแพ้'
อคินคิดในใจพลางเดินไปข้างหน้า
พวกเขาเดินทางเลียบชายฝั่งในระยะที่ปลอดภัย...
แต่สองข้างทางมีเพียงบ้านพักตากอากาศ, พูลวิลล่า, และอาคารเตี้ยๆ ที่พร้อมจะพังทลาย...
ไม่มีที่ไหนที่เหมาะจะเป็ป้อมปราการสำหรับนักรบและคู่หูเลย
จนกระทั่งภูมิประเทศเริ่มเปลี่ยน... ชายหาดค่อยๆ กลายเป็ดินเลน และป่าโกงกางที่หนาทึบเริ่มปรากฏ
บ้านแถวนี้เป็บ้านชาวบ้านไม้เก่าๆ และมีบ่อกุ้งร้างที่ส่งกลิ่นคาวคลุ้ง
และที่นี่... มันเงียบ...
อคินหยุดเดิน... โบ้ก็หยุดตาม ชันคอขึ้น ดมกลิ่นในอากาศ
ความเงียบมันหนักอึ้งจนน่าประหลาด พอพ้นเขตบ้านพักตากอากาศ
กลิ่นเค็มของทะเลก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นดินเลนชื้นๆ และรากไม้... ที่นี่ไม่มีเสียงกรีดร้องของซอมบี้
ไม่มีแม้แต่เสียงลม... มีเพียงเสียงย่ำเท้าของเขากับโบ้ที่ดัง แฉะ... แฉะ... แหวกความเงียบจนน่าอึดอัด...
เหมือนทุกสิ่งในป่าโกงกางนี้กำลังกลั้นหายใจ
'ที่ไหนมีอสูร ที่นั่นต้องมีซอมบี้... '
อคินคิด กุมขวานแน่นขึ้น
'...แล้วทำไมที่นี่ไม่มี?'
โฮ่ง! โฮ่ง!
เสียงเห่าที่ดังลั่นอย่างกะทันหันทำให้อคินสะดุ้งสุดตัว!
เขาหมุนตัว คว้าขวานขึ้นมาตั้งท่าป้องกันโดยสัญชาตญาณ
"ใครน่ะ!"
โบ้แยกเขี้ยว คำรามเสียงต่ำในลำคอ
จ้องเขม็งเข้าไปในดงป่าชายเลนที่มืดทึบ... แต่หางของมันไม่ได้ตั้งชันด้วยความก้าวร้าว... มันส่ายเล็กน้อย... อย่างลังเล
...ร่างสองร่างก้าวออกมาจากเงาของรากไม้...
...หมาจร...
พวกมันมีกันสองตัว... ตัวหนึ่งเป็พันธุ์ไทยหลังอานสีเข้มสง่างาม รูปร่างปราดเปรียว
แม้จะผอมจนเห็นซี่โครง แต่ท่วงท่ากลับดูองอาจ อีกตัวเป็หมาพันธุ์ผสมตัวใหญ่ ขนสีขาวยุ่งเหยิง
ทั้งคู่ผอมไม่ต่างกัน แต่แววตากลับฉายแววฉลาดเฉลียวอย่างน่าประหลาด
พวกมันไม่ดุร้าย... ไม่ได้แยกเขี้ยว... พวกมันแค่เห่า...
แฮ่ง!
แล้วหมาหลังอานก็หันหลัง... วิ่งเหยาะๆ หายเข้าไปในความมืด...
ก่อนจะโผล่ออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอคินยังไม่ตามไป... แล้วก็เห่าอีกครั้ง ชัดเจนว่าเป็การเรียก
อคินขมวดคิ้ว
"พวกมัน... เรียกเราเหรอ?"
ตึ๊ง!
เสียงระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว พร้อมหน้าต่างสีฟ้าปรากฏขึ้น
[พวกมันบอกให้ตามมาไป... พวกมันมีที่ปลอดภัย...]
อคินกะพริบตาถี่ๆ
"เมื่อกี้... อะไรน่ะ?"
เขาหันไปมองโบ้
"ระบบ... ระบบแปลภาษาสุนัขได้ด้วยเหรอ?"
[ฉันเข้าใจภาษามนุษย์ และภาษาสัตว์]
อคินเบิกตากว้าง
"เฮ้ย!"
เขาร้องออกมาเบาๆ
'ถ้าสะดวกแบบนี้...ทำไมไม่บอกแต่แรกนะ'
เขารู้สึกทึ่งปนประหลาดใจ...
'นี่มันฟีเจอร์ใหม่ชัดๆ!'
"นายว่าไง... โบ้?"
อคินถามคู่หู
"มัน... บอกให้เราตามไป นายรู้สึกไหม?"
โบ้เอียงคอ... มันดมกลิ่นในอากาศ... แล้วมันก็ค่อยๆ เดินตามหมาสองตัวนั้นไป
"เฮ้! รอด้วยสิ!"
อคินตัดสินใจเสี่ยง... เขากระชับขวานในมือ แล้ววิ่งตามพวกมันเข้าไป
ทันทีที่เขาก้าวเท้าวิ่ง...
ตึ๊ง!
คราวนี้หน้าต่างระบบสีฟ้าเด้งขึ้นมาอีกครั้ง
[สุนัขหลังอาน ร้องขอเข้าร่วมปาร์ตี้]
[สุนัขสีขาว ร้องขอเข้าร่วมปาร์ตี้]
[คุณ้าอนุมัติหรือไม่?]
[ตกลง] [ปฏิเสธ]
[ระบบดำเนินการอนุมัติ]
อคินเกือบจะสะดุดรากไม้
"เดี๋ยวนะ... รับหมาแปลกเข้าปาร์ตี้?"
เขาร้องออกมาเบาๆ ขณะวิ่ง
"เฮ้! ฉันเป็หัวหน้าปาร์ตี้นะ! ยังไม่ทันจะ..."
ยังไม่ทันที่เขาจะตัดสินใจ ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้น ทับของเดิม
[พวกเขานำทางได้ และพวกเขาสามารถไว้ใจได้]
อคินชะงัก เขารู้สึกขัดใจเล็กน้อย... แต่แล้วก็พยักหน้ากับตัวเอง
"เออ... ก็ได้! อนุมัติ! ฉันกำลังจะอนุมัติอยู่แล้ว!"
'...ก็ดีเหมือนกัน...มีพวกเพิ่มก็มีกองกำลังเพิ่ม'
เขาคิดขณะวิ่งตามฝูงหมาสามตัว
'...ระบบคงรู้ว่าฉัน้าอะไร...มันแค่ช่วยประหยัดเวลา'
ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกพิเศษขึ้นมาอีกครั้ง
อคินวิ่งตามหมาทั้งสามตัว ลึกเข้าไปในป่าโกงกางที่ซับซ้อน...
จนกระทั่งพวกมันพาเขาฝ่าแนวกอไม้ที่หนาทึบ... ออกสู่ลานคอนกรีตขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่
เบื้องหน้าเขาคือกลุ่มอาคารขนาดใหญ่...
ป้ายที่ซีดจางและมีเถาวัลย์ปกคลุมเขียนว่า 'ศูนย์ฝึกอบรมและเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ'
มันเป็อาคารปูนที่ดูแข็งแรงทนทาน รั้วรอบขอบชิด... และ... ไม่มีซอมบี้แม้แต่ตัวเดียว
"ฐาน... นี่มันป้อมปราการชัดๆ"
อคินพึมพำอย่างตื่นเต้น
หมาสองตัวนำเขาเข้าไปในอาคาร... ผ่านโถงต้อนรับที่ถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย... เข้าไปใน 'ที่ซ่อน' ของพวกมัน
มันเป็ห้องปฏิบัติการเก่า... โต๊ะสเตนเลสคว่ำระเนนระนาด แต่สภาพอาคารยังดีเยี่ยม ไม่มีรอยร้าวขนาดใหญ่
หมาทั้งสองตัวพาเขามาหยุดที่หน้าห้องเก็บของห้องหนึ่ง
ประตูเหล็กของมันดูแข็งแรง และมีกลอนล็อกที่ดูแ่า... สามารถล็อกได้จากข้างใน
โฮ่ง!
โบ้เห่าเบาๆ ที่หน้าประตูบานนั้น มันเงยหน้ามองอคิน
"อะไรนะโบ้?"
อคินขมวดคิ้ว เขาลองบิดลูกบิด... มันล็อก
"นายเจ็บเหรอ? หรือหิว?"
โบ้ส่ายหัวเบาๆ แล้วเห่าอีกครั้ง... แฮ่ง!
อคินถอนหายใจ
"ฉันไม่เข้าใจ... ฉันอยากเข้าใจนายจริงๆ นะ"
"ระบบ... ขออีกครั้งสิ... ไอ้ฟีเจอร์ใหม่เมื่อกี้น่ะ..."
เขาเอ่ยขึ้น
ตึ๊ง!
หน้าต่างสีฟ้าสว่างวาบขึ้นตรงหน้า
[บอกให้มันพูดอีกครั้งสิ]
"โบ้ ไหนลองพูดอีกครั้ง"
อคินเอ่ยขึ้นพลางก้มลงลูบหัวโบ้
โบ้เงยหน้ามองเขา เอียงคอเล็กน้อยราวกับรอคอย... แล้วมันก็เห่าอีกครั้ง
แฮ่ง!
ทันทีที่เสียงเห่าจบลง หน้าต่างข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นแทนที่อันเดิม... มันคือการ 'แปล' คำพูดของโบ้แบบเรียลไทม์
[ปลอดภัย... นายพัก... ที่นี่... เราเฝ้าเอง... สองตัวนี้ช่วย... โบ้ช่วย...]
อคินอ้าปากค้าง เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า จ้องหน้าโบ้ สลับกับหน้าต่างระบบที่ลอยอยู่
"โบ้... เมื่อกี้... นายพูดว่า..."
โบ้เพียงแค่เอียงคอ... แล้วเดินไปนั่งลงหน้าประตูห้องนั้น...
เคียงข้างกับหมาหลังอานและหมาขนขาวที่นั่งลงอย่างพร้อมเพรียง...
พวกมันทั้งสามหันหน้าออกไปทางโถงทางเดิน... เตรียมพร้อม...
"ยอดเลย..."
อคินหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง
เขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอุ่นๆ แล่นผ่านร่าง...
'นี่มันสุดยอดไปเลย! ในที่สุดฉันก็เข้าใจว่าพวกสัตว์พูดอะไร'
"ระบบ... นี่นาย... ใส่ใจฉันเป็พิเศษจริงๆ ด้วย!"
เขามองหน้า 'ยามสี่ขา' ทั้งสาม... โบ้, เ้าหลังอาน, และเ้าขนขาว...
ความรู้สึกอ้างว้างที่เกาะกุมหัวใจเขามาตลอดหลายวันนี้... ค่อยๆ จางหายไป...
"ฉัน... รู้สึกเหมือนมี 'ครอบครัว' อีกครั้ง"
"ขอบใจนะ... พวกนาย"
อคินพูดเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความขอบคุณ
เขาปลดกระเป๋าเป้... หยิบเนื้อหมาป่าแห้งที่เหลือติดตัวอยู่ เสบียงล้ำค่าจากวันก่อนๆออกมา...
มันเหลือไม่มาก... แต่เขาก็แบ่งมันออกเป็สามส่วนเท่าๆ กัน ยื่นให้พวกมัน
จากนั้น เขาก็ใช้ขวานงัดล็อกประตูห้องเก็บของ ที่ดูเหมือนกุญแจจะหายไปนานแล้ว เขาเข้าไปข้างใน...
มันเป็ห้องเล็กๆ มืดๆ แต่แห้งสนิท และไม่มีหน้าต่างที่ซอมบี้จะปีนเข้ามาได้
เขาปิดประตูเหล็ก... แล้วเลื่อนสลักกลอนเหล็กหนาจากด้านใน...
คลิก
เสียงโลหะกระทบกันนั้น... คือเสียงที่ไพเราะที่สุดในคืนนี้
อคินทิ้งตัวลงพิงผนังคอนกรีตเย็นเฉียบ... วางขวานไว้ข้างกาย...
ข้างนอกประตู... เขายังได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของยามสี่ขาทั้งสาม...
เขามองหน้าต่างระบบที่มุมสายตา
[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:15:21]
เหลืออีกสิบห้านาที... เปลือกตาของเขาเริ่มหนักอึ้ง ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้และการเดินทางถาโถมเข้ามา
เขาเกลียดความรู้สึกนี้... ความรู้สึกก่อนที่ 'การเชื่อมต่อ' จะตัดไป... ความรู้สึกที่จะจมดิ่งลงไปในความมืดที่ไร้ฝันอีกครั้ง
ตึ๊ง!
[วันนี้นายทำได้ดีมาก...พักผ่อนเถอะ... พรุ่งนี้... มาพยายามกันต่อ...]
อคินยิ้มออกมาบางๆ ...ระบบ... อย่างน้อยเขาก็มีระบบที่คอยเอาใจช่วย
...เรามีฐาน... มีพันธมิตร...
'รอฉันก่อนนะ แต้ม...'
เขาคิดเป็ประโยคสุดท้าย
'...ฉันจะไปหานายให้ได้...'
เขารู้สึกถึงแรงดึงที่คุ้นเคย... สติของเขากำลังถูกกระชากออกจากร่าง...
ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงในป้อมปราการแห่งใหม่... โดยมี 'ครอบครัวใหม่' เฝ้าอยู่ข้างนอก
5K
