ตอนที่ 1บทนำ
เสียงฝนที่โปรยปรายลงมากระทบกับหลังคาของศาลากลางทะเลสาบในพระราชวังที่เงียบสงัดปราศจากแสงไฟและไร้ซึ่งผู้คนเด็กสาวตัวน้อยนั่งกอดเข่าสะอื้นไห้ด้วยความเสียใจอยู่บนพื้นที่เย็นเฉียบของศาลากลางทะเลสาบแห่งนั้นมือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยาแบวมแดงจากเศษกระจกบาด
แม้าแที่มือจะเจ็บทว่าเด็กสาวกลับกำมือเล็กๆที่เต็มไปด้วยาแไว้แน่นเพื่อข่มความเ็ปภายในจิตใจ
‘โรเซล เอเวลีน เดอ วาเรนดอร์’ องค์หญิงน้อยผู้มีเรือนผมสีทองยาวสลวยหยักเล็กน้อยประดุจสายไหมที่ละลายในปากดวงตากลมโตสีเขียวมรกตเป็ประกายเหมือนกับอัญมณีหายาก
“ฮึก ฮึก ฮือ ฮ...”เสียงสะอื้นของเด็กสาวดังเล็ดลอดออกมาจากศาลากลางทะเลสาบท่ามกลางความมืดมิดในยามค่ำคืน
เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนแอ่งน้ำและเสียงหยดฝนที่ตกกระทบลงบนร่มเด็กหนุ่มเ้าของเสียงฝีเท้าได้หยุดอยู่ตรงหน้าศาลาแห่งนั้น
เด็กสาวแหงนหน้ามองเ้าของฝีเท้าด้วยดวงตาแดงก่ำเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาปนเสียงสะอื้นปรากฎร่างเด็กหนุ่มรูปงามที่สะท้อนจากั์ตากลมโตสีมรกตของเด็กสาวผู้นั้น
‘เอเดรียน ไอรอนฮาร์ต’ เด็กหนุ่มผู้สุขุมรูปงามเรือนผมสีเงินเป็ประกายในั์ตาสีฟ้าครามสดใสกำลังจ้องมองเธออย่างไม่วางตาด้วยสายตาที่เรียบเฉยราวกับไม่สนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแต่กลับซ่อนความเป็ห่วงไว้ในส่วนลึกของความนิ่งเฉยนั้น
เด็กหนุ่มวางร่มลงตรงหน้าศาลาพร้อมกับเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของเด็กสาวตัวน้อยย่อตัวลงก่อนที่จะยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับเด็กสาวใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยหยดน้ำที่ไหลออกมาจากดวงตาอาบสองแก้มที่เหมือนกับซาลาเปา
มือที่เคยกำแน่นของเด็กสาวตัวน้อยกำลังค่อยค่อยคลายออกจากกันเธอรับผ้าเช็ดหน้าจากเขาไป ใบหน้าเล็กๆที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาก่อนหน้านี้กำลังค่อยๆถูกเช็ดออกอย่าแ่เบาหยดน้ำที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตากลมโตค่อยๆแห้งเหือดและหายไปพร้อมกับเสียงสะอื้น
“เ้าเป็ใครกัน มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”เด็กสาวตัวน้อยเอ่ยถามเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆตน
“กระหม่อมเอเดรียนไอรอนฮาร์ตพะย่ะค่ะ”เด็กหนุ่มกล่าวด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยน้ำเสียงที่ราบเรียบดวงตาจับจ้องไปที่ทะเลสาบอันมืดมิด
เด็กสาวนั่งก้มหน้านิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยระบายถึงความคับแค้นใจของตน
“ข้าไม่ชอบท่านพ่อ ทั้งที่ตัวข้าเองก็าเ็เหมือนกันกระทั่งสายตาและน้ำเสียงคล้ายจะโทษว่าข้ากระทำความผิด ข้าเอง...ก็เจ็บเป็นะ”เด็กสาวพูดไปพลางมือเล็กๆก็สั่นไปพลาง
เด็กหนุ่มทำได้เพียงนั่งอยู่ข้างกายเป็เพื่อนให้เด็กสาวได้ระบายความในใจออกมาตัวเขาไม่แม้แต่จะเอื้อนเอ่ยคำปลอบใจหรือแสดงความคิดเห็นออกมาเลยการกระทำของเขาคล้ายจะเป็การแสดงความเ็าไม่แยแสคนข้างๆแต่มันกลับทำให้เธอสบายใจที่ได้เล่าเื่ราวแห่งความคับแค้นใจออกมายิ่งนักอาจเป็เพราะเขาคือความเงียบที่สบายใจที่สุดของเธอก็เป็ได้
เมื่อสายฝนที่กระหน่ำหยุดลงเด็กหนุ่มร่างกายสูงโปร่งลุกขึ้นยืนมือเรียวยาวถูกยื่นไปทางเด็กสาวตัวน้อย
“กระหม่อมจะคุ้มกันกลับตำหนักเองพะย่ะค่ะ” เขาเอ่ยออกมานิ่งๆ
เด็กสาวยื่นมือออกไปตอบรับมือเรียวยาวของเขานั้นระหว่างทางกลับทั้งคู่มิได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมามีเพียงเสียงฝีเท้าที่เหยียบบนลงน้ำเขากุมมือเล็กๆของเธออย่างทะนุถนอมพร้อมกับก้าวเดินอย่างช้าๆเพื่อให้คนข้างๆตามทันด้วยความใส่ใจ
เด็กสาววัยเก้าปีวิ่งตึกตักไม่สำรวมมุ่งหน้าไปที่ห้องทรงงานขององค์จักรพรรดิผู้เป็พ่อ
“โรเซลหยุดวิ่งเสียเดี๋ยวจะหกล้มแล้วาเ็เอาได้”เสียงจักรพรรดิผู้เป็พ่อปรามลูกสาวดังออกมาจากห้องทรงงาน
ประตูห้องทรงงานเปิดออกเผยให้เห็นองค์จักรพรรดิชายหนุ่มวัยกลางคนเรือนผมสีทองคำอ่อนเฉกเช่นเดียวกับเธอนั่งเขียนเอกสารร่วมกับขุนนางมากมายบนเก้าอี้ไม้แกะสลักหรูประดับลวดลายด้วยทองคำภายในห้อง
เธอวิ่งเข้าไปกอดและหอมแก้มผู้เป็พ่อราวกลับเด็กที่้าบางอย่าง
“จะชวนเอเดรียนไปเล่นด้วยอีกแล้วหรือ” องค์จักรพรรดิเอ่ยออกมาอย่างรู้ทันลูบศีรษะลูกสาวไปพลางอ่านเอกสารที่กองพะเนินไปพลาง
เด็กสาวหอมแก้มซ้ายขวาของผู้เป็พ่ออีกรอบพร้อมทำสายตาออดอ้อนให้ผู้เป็พ่อใจอ่อนอย่างที่เคยทำ
เป็ดั่งคาดองค์จักรพรรดิผู้เป็พ่อใจอ่อนต่อการกระทำของลูกสาวจึงส่งผู้ช่วยและผู้ฝึกงานตัวน้อยออกไปเล่นเป็เพื่อนลูกสาวผู้เป็ที่รัก
“วันนี้พระองค์ก็จะทรงเสด็จไปทำสิ่งนั้นหรือพะย่ะค่ะ”เด็กหนุ่มเอ่ยถามขึ้นขณะเดินตามองค์หญิงน้อย
เด็กหนุ่มตัวสูงเดินตามหลังองค์หญิงน้อยที่สูงแค่อกเขาต้อยต้อย
“ใช่แล้ว พี่หญิงรองทำปืนกระบอกใหม่ออกมาถูกใจข้ามากเลยวันนี้ก็ช่วยเก็บเป็ความลับจากท่านพ่อทีนะ”เด็กสาวหันหน้ามาพร้อมชูนิ้วก้อยเพื่อเป็การรักษาสัญญาขณะเดินถอยหลัง
เด็กหนุ่มยื่นนิ้วก้อยออกไปเกี่ยวนิ้วเรียวเล็กขององค์หญิงตัวน้อย
“แต่พระองค์ทรงห้ามาเ็นะพ่ะย่ะค่ะ” เขาพูดออกไปพลางพ่นลมหายใจเล็กๆออกมา
เด็กสาวพยักหน้าและยิ้มแย้มด้วยความดีใจราวกับความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ประสบความสำเร็จ
โรเซลเอเวลีน เดอ วาเรนดอร์ องค์หญิงลำดับที่สามแห่งจักรวรรดิวาเรนดอร์ในวัยเยาว์แอบออกไปลองยิงปืนทุกวันจนพ่อผู้เป็จักพรรดิจับได้นอกจากดุแล้วก็มิได้ลงโทษอะไรแต่กลับกันจักรพรรดินีผู้เป็แม่สั่งเก็บปืนเข้าคลังพระราชวังทั้งหมดองคืหญิงน้อยเสียใจเป็อย่างมากแต่เมื่อเวลาผ่าไปองค์หญิงน้อยเติบโตขึ้นก็ได้รับอนุญาติในการใช้อาวุธปืนด้วยเหตุนี้เธอจึงเป็นักแม่นปืนที่เก่งที่สุดในพระราชวัง
“เพราะข้าได้รับอนุญาติให้ใช้ได้เพียงคนเดียวน่ะสิ หึหึ”
นอกจากจะได้รับอนุญาตในการใช้อาวุธปืนแล้วโรเซลยังสะสมคอลเล็กชันปืนที่องค์หญิงเซเลียองค์หญิงลำดับที่2 เป็คนประดิษฐ์ขึ้นทุกคอลเล็กชัน
2.45M
