เรื่อราวหน้าประตูเมืองทำให้การเดินทางล่าช้าอยู่ไม่น้อยเลยจูเฟยหยาเดินเข้ามาก็เห็นเถ้าเเก่ตงเดินมาหานางพร้อมกับรอยยิ้มกว้างเสียจนที่หางตาปรากฏรอยลึกอยู่สามเส้น "นังหนูเฟยหยามาเสียทีมานี่เถิดนนายท่านผู้นั้นรอเ้าอยู่!"
คิดถึงยามนั้นที่ตนเองกับท่านหมอฮั่วอยู่ดูเเลนายท่านผู้เฒ่าโหวหลังจากที่พึ่งผ่าตัดไปได้ไม่นานถึงยามนั้นยามที่นายท่านผู้เฒ่าโหวฟื้นกลับพูดว่า 'หนูน้อยผู้นั้นเล่า?' เเม้เเต่นายท่านสี่ไป๋เเละซื่อจื่อก็มิได้อยู่ในสายตาเลยพอเขาห้ามปรามบอกว่านังหนูเฟยหยากลับเเล้วก็ยังดึงดันจะไปขอบคุณต้องเกลี่ยกล่อมเสียยกใหญ่หลายวันนี้จึงพักรักษาอาการอย่างสงบๆ เถ้าเเก่ตงมองใบหน้าของจูเฟยหยาหากมิเป็เด็กเ้าเล่ห์ไปซักหน่อยด้วยหน้าตาเช่นนี้ของนางหนูเฟยหยาผู้ใดจะไม่เอ็นดูเล่า? เห็นหรือไม่เเม้เเต่นายทานผู้เฒ่าโหวผู้ทำศึกจนได้รับคำเรียกว่าเทพาก็ยังเอ็นดูปีศาจน้อยผู้นี้มิใช่หรือ?
จูเฟยหยาทำสีหน้าปั่นยากตาเเก่นี่เหตุใดจึงเอาเเต่จ้องหน้านางกัน! "เถ้าเเก่หน้าข้ามีอันใดติดหรือจึงจ้องมองมากถึงเพียงนั้นท่านคงมิได้คิดจะพิจารณาหน้าตาของข้าให้ลูกหลานในตระกูลตนเองหรอกกระมัง?" จูเฟยหยายกมือขึ้นมาลูบหน้าตนเองพลางถอยหลังหนีเถ้าเเก่่ตงอย่างวาดระเเวง
เถ้าเเก่ตงมีหรือจะไม่รู้ว่าเด็กตัวเเสบเเสร้งทว่าการเสเเสร้งของจูเฟยหยาในสายตาของชายชรานั้นดูสดใสน่ารักน่าเอ็นดูอย่างยิ่ง
"เดี๋ยวเถอะๆ...เ้าอายุเท่าใดกันมาพูดเื่เช่นนี้ใช้ได้หรือ?อีกทั้งลูกหลานในตระกูลอันใดกันตาเเก่เช่นข้ายังบริสุทธิ์ผุดพ่องจะมีลูกมีหลานในตระกูลให้เ้าเอ่ยถึงได้อย่างไรช่างหลงตนเองเกินไปเเล้วจริงๆ" เถ้าเเก่ตงเเกล้งดุลูกหลานเขามิมีจริงๆเเต่ลูกหลานของน้องชายกลับมีมากมองไปเเล้วก็หน้าเสียดายหากมีหลานชายอายุเท่าๆกันกับนางหนูเฟยหยาก็คงจะดีไม่น้อย
เพราะได้ดื่มน้ำทิพในตอนผ่าตัดไปหนึ่งหยดบวกกับได้รับการเอาใจใส่ในการพักฟื้นเป็อย่างดีเเผลของคนป่วยจึงตกสะเก็ดเร็วขึ้นจูเฟยหยามองอย่างพึงพอใจท่านหมอฮั่วเองก็ยืนดูขั้นตอนการล้างเเผลของจูเฟยหยาอย่างกระตือรือร้นเเม้ท่านหมอฮั่วจะเป็หมอที่เก่งมากคนหนึ่งทว่านั้นก็เป็การเเพทย์ของยุคนี้ไหนเลยจะมีเื่เย็บเเผลผ่าตัดด้วยได้อะไรทำนองนี้ให้ได้ศึกษาเพราะเเบบนี้ตั้งเเต่จูเฟยหยาผ่าตัดประสบความสำเร็จในใจท่านหมอฮั่วก็รู้สึกนับถือจูเฟยหยาในฐานะหมอผู้หนึ่งเเล้ว
"นี่เรียกว่ากรรไกรตัดด้ายเเม้ฟันมันจะเป็รูปคลื่นมิได้ตรงเช่นกรรไกรธรรมดาที่ใช้เย็บผ้าเเต่ก็สั่งทำพิเศษใช้วัสดุคงทนเเละเเข็งเเรงกรรไกรนี้จึงคมเป็อย่างมากอันนี้ข้าสั่งทำขึ้นพิเศษถึงสองคราเลยกว่าจะใช้ได้ !" จูเฟยหยาอธิบายการผ่าตัดเเละอุปกรณ์ต่างๆให้ท่านหมอฮั่วฟังโดยมิคิดจะปิดบังมันทำให้ท่านหมอฮั่วซาบซึ้งใจเป็อย่างยิ่ง ต้องทราบว่าวิชาเเพทย์ของท่านหมอเเต่ละท่่านล้วนเป็ความลับจะสืบทอดให้เเก่คนในตระกูลหรือลูกศิษเท่านั้น
เป็เพราะการตัดไหมมิได้เจ็บอันใดมากทั้งก่อนหน้านี้นางก็ถามคนป่วยเเล้วว่า้าฉีดยาชาหรือไม่ซึ่งนางก็ได้รับคำปฏิเสธมา ! การรักษาในครั้งนี้เเค่ล้างเเผลเเละตัดไหมออกเท่านั้นนางจึงไม่ได้ห้ามหากใครอยากจะอยู่ข้างในด้วยก็ตามสบายซึ่งทั้งเถ้าเเก่ตงนายท่านสี่เเละคุณชายไป๋ก็นังอยู่ด้วยพวกเขานั้งมองการกระทำของนางเเละฟังนางเเนะนำท่านหมอฮั่วเงียบๆ
"พักผ่อนอีกสามวันก็เดินทางได้เเล้วเ้าค่ะ...เพียงเเต่ในสามเดือนนี้จะให้ดีอย่ายกของหนักเป็ดีที่สุดออกเเรงให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้!" จูเฟยหยาพูดกับคนป่วยเเนะนำถึงการใช้ชีวิตประจำวันต่างๆอีกมาก
"ชีวิตเเก่ๆของข้าเป็หนี้เเม่หนูเเล้วจริงๆ..นี่เป็ปิ่นที่ข้าสั่งให้คนทำให้เ้าโดยเฉพาะยามมีอันตรายเ้าก็เป่าไปที่ด้ามของปิ่นนานสุดหนึ่งการธูปมากสุดก็เพียงสิบลมหายใจก็จะมีคนมาช่วยเ้าไว้เองเก็บไว้ให้ดีๆ " จูเฟยหยารับปิ่นหยกสีขาวมันเเพะสลักรูกดอกท้อสี่ดอกมาอย่างตื่นเต้นท่าทางที่ดูสนอกสนใจของสิ่งนี้สร้างรอยยิ้มให้เเก่นายท่านผู้เฒ่าโหวจริงๆหลานสาวมากมายในจวนเล่านั้นล้วนไม่ค่อยรู้จักสนิทสนมอันใดกับชายชราที่อยู่เเต่ในสนามรบอย่างเขาเท่าใดพวกนางล้วนวางเเผนเล่นเล่ห์เหลี่ยมใส่กันมิเว้นเเต่ละวันไหนเลยจะมีท่าทางน่ารักอีกทั้งมีความสามารถเช่นหนูน้อยผู้นี้!
จูเฟยหยาไม่คิดจะปฏิเสธน้ำใจนางรับปิ่นด้วยความเต็มใจมิมีการเสเเสร้งเเกล้งปฏิเสธเเต่อย่างใดนางในยามที่เป็เช่นนี้ดูบริสุทธิ์เเละสดใสในสายตาของไป๋อวี้เป็อย่างมากเขาคิดว่าก่อนคุณหนูจูกลับจะเลี้ยงอาหารสักมื้อเป็การขอบคุณ เฟยหยาเอาปิ่นหยกขาวใส่ไปในสาบเสื้อเเล้วก็ล้วงเอาปิ่นไม้ลั่วเหอออกมา "อันนี้เข้าให้ผู้าุโมันเป็ปิ่นไม้ลั่วเหอดูสิก็เป็ลายดอกไม้เช่นกัน ! หากท่านมีความ้าที่จะให้ข้าช่วยเหลือก็นำปิ่นนี้ไปหาร้านค้ากิจการต่างของตระกูลจูได้เลยเเม้ยามนี้จะยังไม่เปิดเเต่ไม่เกินสี่เดือนกิจการของตระกูลจูจะต้องสำเร็จเเน่นอนถึงยามนั้นท่าน้าซื้อเหล้าชั้นดีหรือยาสมุนไพรหายากชนิดต่างๆก็สามารถนำมาให้เเก่คนตระกูลจูได้เเล้วข้าจะรีบไป!" นายท่านผู้เฒ่าโหวรับมาอย่างเต็มใจชายชรายิ้มอ่อนโยนปิ่นไม้นี้เนื้อสีน้ำตาลใสราวกับหยกอีกทั้งยังมีกลิ่นหอมนับว่านังหนูผู้นี้มีความชอบไม่เลวเลย
"นอกจากนี้ข้ายังได้เตรียมของมาเยี่ยมคนป่วยคนเเรกที่ข้าผ่าตัดด้วยเ้าค่ะ...เป็น้ำเเกงไก่ฟ้าเป็ยาบำรุงอ๋อข้ายังมีเหล้าชั้นดีมาด้วยท่านคงรู้จักเหล้าหอมหมื่นลี้ใช่หรือไม่ข้าเอามาให้ท่านสองไหเล็กด้วยล่ะเหล้าสีชาดก็มีรวมเเล้วก็สี่ไหให้ท่านเอาไปจิบเป็กระษัยยา !" จูเฟยหยาพูดเจื่อยเเจ้วพลางหยกถ้วยน้ำเเกงจากมืของซูซู่ให้เเก่ชายชรา
นายท่านผู้เฒ่าโหวยามนี้ไม่ได้สนใจลูกหลานของตนเองเเล้วได้ยินหรือไม่เหล้าหอมหมื่นลี้เชียวนะคราก่อนหลานชายไปโรงประมูลกว่าจะประมูลมาได้หนึ่งไหเืตาก็เเทบกระเด็นสู้อะไรกับเขาได้นอนป่วยเช่นนี้ก็มีเหล้ามาให้ถึงสี่ไห อืมอร่อย! น้ำเเกงนี่ก็รสชาติอร่อยมากจริงๆ
นายท่านสี่ไป๋มองหน้าบิดาของตนเองที่ยามนี้อิ่มเอมใจจนยิ้มมิหุบก็รู้สึกดีมากจริงๆนานเท่าใดเเล้วที่ไม่เห็นสีหน้าท่าทางเช่นนี้นี่ต้องขอบคุณคุณหนูจูใช่หรือไม่? เพียงเเต่มิมีหมอคนใดให้ของขวัญเเก่คนป่วยมาก่อนรบกวนให้รักษาก็ถือว่าติดหนี้บุญคุณเเล้วจะยังรับของเช่นนี้ดูไม่ดีกระมัง
นายท่านสี่ไป๋กำลังจะเอ่ยปากบอกปัดมิเอาเหล้าเ่าั้เเต่ก็โดนสายตาพิฆาตของนายท่านผู้เฒ่าโหวเสียก่อนเขาจึงได้เเต่เงียบปากไว้
จูเฟยหยาอยู่คุยสนทนาในเื่ต่างๆกับคนไข้มากมายจิปาถะล้วนเป็เื่ตลกขบขำอีกด้วยนายท่านสี่ไป๋เห็นว่ามิมีอันใดเเล้วเขาจึงขอตัวออกไปก่อนส่วนเถ้าเเก่ตงกับท่านหมอฮั่วก็ออกไปเเล้วเช่นกันในห้องจึงเหลือเพียงนางกับคนป่วยเเละคุณชายไป๋อวี้เท่านั้นส่วนซูซู่นั้นก็อยู่ข้างนอก
นายท่านผู้เฒ่าโหวเลือกที่จะบอกฐานะที่เเท้จริงให้เฟยหยาฟังเดิมทีเฟยหยาเองก็รู้อยู่เเล้วว่าชายชราผู้นี้มีเื้ัใหญ่โตไม่ธรรมดาเเต่ก็มิคิดว่าจะเป็ถึงท่านโหวอีกทั้งคุณชายไป๋ยังมีฐานะเป็ไป๋ซื่ิอจื่อเเห่งจวนจงอู่โหวด้วย
"ในเมื่อเมื่อเ้ามิอยากได้เงินทองเช่นนี้เเล้วกันเอาหยกนี้ไปหากเ้ามีอะไรให้ช่วยก็เอาหยกพกนี่ไปที่เมืองหลวงที่ร้านเเลกเงินที่ใดก็ได้ถือว่าเป็การตอบเเทนน้ำใจก็เเล้วกัน!" คราวนี้นางตั้งใจจะปฏิเสธจริงๆหยกนี้ดูมีค่ามากทั้งยังดูสำคัญเพียงเเต่นายท่านผู้เฒ่าโหวมิยินยอม นางจึงจำเป็ต้องรับมาอย่างช่วยไม่ได้
"เช่นนั้นข้ารับไว้ก็เเล้วกัน!...คราวหน้าไม่รู้จะได้พบกันเมื่อใดอีกเอาเช่นนี้หากท่านผู้เฒ่าจะซื้อสุราก็ส่งจดหมายมาให้ข้านะเ้าค่ะข้าจะส่งไปเมืองหลวงทันที !" นายท่านผู้เฒ่าโหวรับปากว่าจะขอซื้อเหล้ากับนางเเน่นอน!
หลังจากนั้นเฟยหยากับคุณชายไป๋อวี้ ! อืมมิใช่ๆต้องเรียกไป๋ซื่อจื่อก็พากันมาที่ภัตตาคารชื่อดังในเมืองเป่ยหลินพวกนางเลือกห้องส่วนตัวที่สามารถมองเห็นคนเล่นโยนลูกดอกที่ชั้นหนึ่งได้ถนัดเเล้วสั่งอาหารขึ้นชื่อของร้านมาเต็มโต๊ะ !
อีกด้านหนึ่งที่ชั้นบนสุดของภัตตาคารอาหารร่างในชุดสีเเดงสดนอนเอนลงมองไปยังชั้นล่างที่มีสนามโยนลูกดอกอยู่ดวงตาลึกล้ำจนสุดจะคาดเดานั่งฟังคำรายงานจากชายชุดดำที่คุกเข่าอยู่ไม่ไกล
"อืมเด็กหญิงคนนั้นที่หน้าประตูเมืองวันนี้กับไป๋ซื่อจื่อมากินข้าวที่นี่หรือ?ข้าคิดว่ามีเเต่คนเช่นข้าที่ชอบกินอาหารในสถานที่ครึกครื่นเสียอีกมิคิดว่าไป๋ซื่อจื่อผู้สง่างามก็รู้จักหาความสำราญใจให้ตนเองเช่นกัน เด็กคนนั้นเกี่ยวข้องยังไงกับจวนจงอู่โหวนะ ? อ่า~น่าสนใจนี่ น่าสนใจจริงๆเป่ยหลินทำให้ข้าเเปลกใจมากจริงๆ เ้าไปสืบมาเเล้วรีบมาบอกข้า!"
เด็กคนนั้นอายุน้อยมากยังไม่ถึงสิบขวบอย่างไรก็หน้าจะไม่ใช่คนรักขอไป๋ซื่อจื่อเเน่นอน ! เเล้วคนของจวนจงอู่โหวที่เเฝงตัวอยู่ในเมืองก็มากราวกับหนอนน่ารังเกียจ มิมีทางใดจะสืบรู้เลยจริงๆว่านายท่านผู้เฒ่าโหวอยู่ที่ใด
เเต่เด็กคนนั้นเด็กที่หน้าตาราวกับเซียนน้อยผู้นั้นที่หน้าประตูเมืองก็ดึงดูดใจเขาเข้าเสียเเล้วสิ อยากรู้มากขึ้นมากขึ้นไปอีก รอยยิ้มวาดผ่านใบหน้าชายหนุ่มช้าๆไม่นับว่ามาเสียเที่ยวเเล้ว ฮึ!ๆ
(ยังไม่ได้เเก้คำผิด)
12K
