So Bad รักร้ายของนายสารเลว

So Bad....รักร้ายของนายสารเลวChapter...............................18
หลายอาทิตย์ต่อมา
หลังจากที่เรื่องทุกอย่างเข้าสู่สภาวะปกติ ฉันกับปุยนุ่นก็ย้ายของทั้งหมดมาอยู่ที่คอนโดของป๊ะป๋า ปุยนุ่นดีใจมาก ส่วนห้องนอนข้างๆ เขาก็รื้อเฟอร์นิเจอร์ออกทั้งหมดและซื้อของตกแต่งที่ปุยนุ่นชอบมาใส่และจัดเรียงใหม่ ห้องนอนแสนน่ารักของเด็กอ้วนเสร็จเรียบร้อย ปุยนุ่นชอบมากกระโดดหอมแก้มป๊ะป๋าฟอดใหญ่ ตอนนี้ปุยนุ่นเข้าเรียนได้อาทิตย์กว่าแล้ว ทุกเช้าฉันจะต้องตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารและเสื้อผ้าให้กับสองพ่อลูก ตอนนี้ฉันเป็นแม่บ้านเต็มตัว ดูแลป๊ะป๋าและลูกสาวตัวอ้วน วันนี้ก็เช่นกัน ถึงเวลาที่ทุกคนจะต้องนั่งทานอาหารเช้าพร้อมกันแล้ว
"ไปโรงเรียนสนุกมั้ยคะ "
"สนุกค่ะ มีเพื่อนเยอะแยะเลย แม่อุ่นไม่ไปรับปุยนุ่นที่โรงเรียนบ้างเลย" เด็กน้อยหน้าง้ำในทันที เพราะหน้าที่ไปรับไปส่งมันเป็นของป๊า ฉันมีหน้าที่แค่ดูแลบ้านและทำอาหารไว้รอ ฉันเคยจะไปรับปุยนุ่นหลายครั้งแล้ว แต่ป๊าก็บอกว่าไม่ต้องเพราะกลัวฉันจะเดินทางลำบาก
"ไม่งอนสิคะ ทำไมป๊ะป๋าไปรับไม่ดีหรอฮื้ม"
"ก็ป๊ะป๋าชอบคุยอยู่กับคุณครูคนสวยนาน ปุยนุ่นไม่อยากกลับบ้านช้า " อะไรนะ คุณครูคนสวยงั้นหรอ เพราะแบบนี้ใช่มั้ยที่เขาไม่ยอมให้ฉันไปรับลูก
"ปุยนุ่นครับ ป๊ะป๋าไม่ได้คุยสักหน่อย"
"จริงๆค่ะแม่อุ่น คุณครูคนสวยเป็นเพื่อนกับป๊ะป๋า ชอบคุยกันนานๆ " ปุยนุ่นไม่ใช่เด็กโกหก ฉันเชื่อลูกฉันเพราะฉันเลี้ยงปุยนุ่นมากับมือ ตอนนี้คนที่โดนกล่าวหาเริ่มแสดงสีหน้ากังวล เพื่อนงั้นหรอ เขาไม่เห็นเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังบ้างเลยว่าเพื่อนของเขาเป็นคุณครูที่โรงเรียนปุยนุ่น
"ปุยนุ่นกินเร็วๆลูกเดี๋ยววันนี้แม่จะไปส่ง" หึ ที่อาสาไปส่งลูกที่โรงเรียนทุกวันก็เพราะแบบนี้สินะ ไอ้เรื่องกลัวว่าฉันจะลำบากเนี่ยคงจะเป็นข้ออ้างซะมากกว่า
"จริงๆนะคะ แม่อุ่น"
"จริงลูก ตอนเย็นเดี๋ยวแม่ไปรับเอง ปุยนุ่นจะได้ไม่ต้องรอนาน ดีมั้ยคะ"
"อุ่นมันไม่มีอะไรจริงๆเชื่อป๊านะ " เขาพยายามแก้ตัวว่ามันไม่มีอะไร แล้วไหนหล่ะคำอธิบาย จะบอกว่าปุยนุ่นโกหกงั้นหรอ ผู้ชายมันก็แบบนี้ใช่มั้ย เฮ้อ ยังไม่ทันไรก็เริ่มแล้วหรอ
"ปุยนุ่นพร้อมรึยังคะ" ฉันไม่ได้สนใจอะไรกับคำพูดของเขาทั้งนั้น ฉันปล่อยผ่านเหมือนไม่ได้ยินอะไร
"พร้อมค่ะ"
"จะไปกันยังไง ให้ป๊าไปส่งนะ อุ่นไปกับป๊าด้วยก็ได้" ทีแบบนี้มาชวนไปด้วย
"ไม่เป็นไรค่ะ เราสองคนนั่งรถเมล์ไปได้ ไปลูก" ลำบากกว่านี้ก็เคยมาแล้ว ในเมื่อสบายแล้วมันทุกข์ใจ ก็ขอกลับไปเป็นแบบเดิมดีกว่า ................................................
ปังงงงง
เสียงปิดประตูเสียงดังของคนเป็นแม่ทำเอาผมสะดุ้งเฮือก หายนะมาเยือนผมแล้ว ท่าทางของเธอบ่งบอกเลยว่าไม่พอใจ และโกรธผมมาก ผมยอมรับว่าผมคุยกับคุณครูที่ปุยนุ่นเอ่ยถึงจริงๆ เธอเป็นเพื่อนผมตอนเรียนมัธยมด้วยกัน ถ้าเธอไม่เข้ามาทักผมก่อนผมก็คงจำไม่ได้ ตามประสาเพื่อนเก่าก็ต้องคุยกันนานเป็นธรรมดา ไม่คิดเลยว่าวันนี้ปุยนุ่นจะพูดออกมา ทำให้เมียผมงอนไปเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้ผมคงห้ามอะไรเธอไม่ได้ สองแม่ลูกพากันขึ้นรถเมล์ไปโรงเรียน เฮ้ออ วันนี้คงจะต้องอธิบายกันยกใหญ่ ดูท่าแล้วปุยนุ่นคงไม่เข้าข้างผมแน่ๆงานนี้.............................
"ไอ้เบสคืนนี้กูจะเข้าไปดูงานที่ผับหน่อย เตรียมเอกสารทุกอย่างไว้ให้ด้วย" ผมโทรสั่งไอ้เบสเรื่องเอกสาร นี่ก็นานมากแล้วที่ผมไม่ได้เข้าไปตรวจเช็คที่ผับเลย มีเพียงการโทรรายงานจากไอ้เบสเท่านั้น เอกสารคงจะวางกองเป็นตั้งแน่ๆ. เฮ้อ ไหนจะเรื่องง้อเมียกับลูกอีก ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ ผมบริสุทธิ์ใจจริงๆ ผมเชื่อแล้วหล่ะว่าปุยนุ่นรักน้ำอุ่นจริงๆ มีอะไรก็บอกแม่ตลอดเลยนะยัยเด็กแสบ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงกับบ้าง ............................."ชิดในเลยครับชิดในเลย น้องๆลุกให้เด็กนั่งด้วยน้อง" ในความแออัด ในความร้อน แต่ก็ยังมีคนใจดีอยู่บ้าง พี่กระเป๋ารถเมล์หาที่นั่งให้กับปุยนุ่น ส่วนฉันก็ยืนอยู่ใกล้ๆลูก เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นตามใบหน้าของเด็กอ้วนเต็มไปหมด บรรยากาศเก่าๆมันเริ่มหวนกลับมา คิดถึงเมื่อก่อนที่เราสองแม่ลูกมักจะนั่งรถเมล์ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ ถึงแม้ว่ามันจะอึดอัด และร้อนมากแค่ไหน ปุยนุ่นก็ไม่เคยบ่นสักคำ
"ร้อนมั้ยลูก มาแม่เช็ดเหงื่อให้" เด็กน้อยยื่นหน้ามาให้ฉันเช็ดเหงื่อให้อย่างว่าง่าย
"แม่อุ่นเมื่อยมั้ยคะ นั่งกับปุยนุ่นก็ได้ค่ะ "
"ไม่เป็นไรลูก แม่ไม่เมื่อย" เราสองคนต่างยิ้มให้กัน กำลังใจดวงน้อยๆของฉัน ความสุขที่หาไม่ได้จากที่ไหนอีกแล้ว ................................หลังจากที่รถเมล์จอดที่ป้ายใกล้ๆกับโรงเรียนฉันก็พาปุยนุ่นลงแล้วเดินต่ออีกหน่อย
"สวัสดีค่ะคุณครู"
"สวัสดีค่ะ ปุยนุ่น วันนี้คุณพ่อไม่มาส่งหรอคะ"
"ป๊ะป๋ายุ่งค่ะ วันนี้แม่อุ่นเลยมาส่งแทน" ปกติทุกวันป๊ะป๋าของปุยนุ่นจะเป็นคนมาส่ง วันนี้มีเรื่องนิดหน่อย ฉันก็เลยต้องมาส่งลูกเอง คุณครูที่โรงเรียนนี้อัธยาศัยดีมาก เพราะมันเป็นโรงเรียนที่แพงที่สุดที่ป๊ะป๋าปุยนุ่นเลือกให้ ซึ่งฉันก็ขัดอะไรไม่ได้อยู่แล้ว อะไรที่เขาว่าดีฉันก็เออออไปด้วย
"สวัสดีค่ะคุณแม่ คุณแม่ปุยนุ่นนี่ยังสวยอยู่เลยนะคะ" ฉันยิ้มแทนคำตอบไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปเลย รู้สึกเขินเหมือนกันแฮะ
"แม่อุ่นขา ตอนเย็นปุยนุ่นอยากไปหาคุณย่าจังเลยค่ะ "
"อื่มม ก็ดีเหมือนกันนะคะ เราไปนอนค้างบ้านคุณย่าเลยดีมั้ย"
"เย่ๆ ดีค่ะ ปุยนุ่นคิดถึงคุณย่า อยากกอดคุณย่าที่สุด" ที่จริงแล้วฉันก็ไม่อยากกลับไปเจอหน้าคนโกหกด้วยแหละ นอนค้างบ้านคุณแม่สักคืนสองคืนน่าจะดี เบื่อคนโกหก เบื่อคนกะล่อน ไม่รู้ว่าจะหาข้อแก้ตัวอะไรมาอ้างอีก
"แม่อุ่นคะนั่นไงเพื่อนป๊ะป๋า" ในขณะที่ฉันกำลังเดินไปส่งปุยนุ่นข้างในโรงเรียน เด็กอ้วนก็ชี้นิ้วไปทางคุณครูสาวท่านหนึ่ง ก็น่ารักดีนะ ขาว หมวย ตัวเล็กๆ แบบนี้สินะถึงได้คุยกันนาน
"หรอคะ ช่างเขาเถอะลูก ตอนเย็นแม่อุ่นจะมารับนะคะ"
"ค่ะ" จากนั้นปุยนุ่นก็วิ่งเข้าไปหาเพื่อนๆ ฉันได้แต่ยืนมองดูอยู่ไกลๆ แม่พร้อมจะยืนอยู่ข้างหลังเสมอเมื่อลูกมีปัญหา ขอแค่หันมาแล้วเอ่ยปาก แม่พร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือและประคับประคองลูกสาวคนนี้ให้ไปถึงฝั่ง ................................................"คุณย่าขาาาา กอดหน่อย"
"มาเร็วๆเลยยัยตัวแสบ ฟอดดด คิดถึงที่สุดเลย แล้วนี่มากันสองคนหรอลูก"
"ค่ะแม่" ฉันตอบคุณแม่ออกไป หลังจากที่ฉันส่งปุยนุ่นที่โรงเรียนเสร็จฉันก็กลับมาที่คอนโดเก็บเสื้อผ้า และของใช้บางอย่างเพื่อมานอนค้างที่บ้านท่านสักสองสามคืน
"มีอะไรกันรึป่าวลูก ทะเลาะกันหรอ"
"ป๊ะป๋ามีกิ๊กค่ะคุณย่า"
"อะไรนะลูก กิ๊ก " ฉันแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่ ปุยนุ่นไปเอาคำพวกนี้มาจากไหนกัน ทั้งๆที่ฉันไม่คอยสอนเลยสักนิด

................................................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.18 ป๊านอกใจ

นิยายแนะนำ

So Bad รักร้ายของนายสารเลว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.18 ป๊านอกใจ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้