3 สัปดาห์ต่อมา
ณ บ้านฉิม
หลังจากที่เกมขนของของฉิมเข้าบ้านเสร็จเรียบร้อย เกมเดินไปหยิบขันดอกไม้และธูปเทียนในรถออกมา แล้วเดินมานั่งคุกเข่าที่ด้านหน้าของแม่ฉิม โดยมีฉินนั่งเก้าอี้อยู่ใกล้ ๆ
แม่มองดูเกม น้ำตาค่อย ๆ เริ่มคลอเบ้า
เกมก้มลงกราบเท้าแม่ของฉิม แล้วยื่นขันดอกไม้และธูปเทียน
“ผมเอาน้องมาคืนครับแม่” เกมพยายามกลั้นน้ำตา แต่มันยากที่จะกลั้นไว้ได้
“เดี๋ยวแม่ดูแลน้องต่อเอง ขอบใจเกมมากนะลูก” แม่พูดทั้งน้ำตา ฉิมร้องไห้ตาม
.
.
ณ ห้องของอั๋น
เวลา 12:20 น.
อั๋นนั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะเพื่อสอบเข้ามหาลัย เพราะเหลือไม่กี่เดือนเขาก็เรียนจบชั้น มอหกแล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
อั๋นหันไปมองเสียงเคาะประตู “ครับพ่อ แป๊บนึงนะ”
อั๋นรีบลุกไปเปิดประตูให้ผู้เป็พ่อ เพราะพ่อน่าจะขึ้นมาตามกินข้าวเที่ยง
แอ๊ด…..
แต่พอเปิดมาแล้วเจอว่าคนตรงหน้าไม่ใช่พ่อ อั๋นถึงกับชะงัก
“…”
“…”
“พี่เข้ามาบ้านผมได้ไง!!”
“ก็เปิดประตูเข้ามาไง” เกมทำหน้ากวน ๆ
“ไม่ตลก!!!พี่ออกไปได้แล้ว” น้ำเสียงและสีหน้าของอั๋นดูไม่ตลกด้วย
“ไม่ไป!ไหนกำลังทำอะไรอยู่?” เกมถือวิสาสะเดินแทรกเข้ามาในห้องนอนของอั๋น
“เฮ้ยพี่!!!ทำไมพี่แม่งหน้าด้านจังวะ!!!” อั๋นเริ่มทนไม่ไหว
เกมหันมามองหน้าอั๋น แล้วปรับสีหน้าดูจริงจัง “พี่เลิกกับฉิมแล้ว”
“…”
“พี่ขอโอกาสจากอั๋นได้ไหม”
ผลัวะ!!
หน้าของเกมหันไปตามแรงหมัดของอั๋น
“พี่โคตรเห็นแก่ตัวเลยว่ะ”
เกมเอามือจับที่มุมปากของตัวเอง มีเืซึมออกมา แล้วหันมามองหน้าอั๋นที่ดูผิดหวังในตัวเขามาก
“พี่ทิ้งลูกเมีย เพื่อมาหาคนอื่นเนี่ยนะ!!!พี่ยังเป็ลูกผู้ชายอยู่มั้ย!!!” อั๋นรู้สึกโกรธมาก
“แต่เด็กไม่ใช่ลูกพี่ไง!!”
ผลัวะ!!
ใบหน้าของเกมถูกต่อยอีกรอบ
“ไร้ความรับผิดชอบว่ะ!!” เสียงของอั๋นเริ่มสั่น เขาเกลียดคนแบบนี้ที่สุด
“อั๋นจะด่าพี่ยังไงก็ได้ แต่พี่มีอะไรกับฉิมล่าสุดวันสงกรานต์ พี่สวมถุงยางทุกครั้ง แล้วนี่มันผ่านมา 5 เดือนแล้ว ฉิมเพิ่งท้องได้ 3 เดือน คิดว่าเด็กในท้องยังใช่ลูกพี่อยู่มั้ย?”
“…”
“พี่รู้ว่าอั๋นเกลียดคนนอกใจ”
“…”
“พี่ผิดเองที่ไม่กล้าพอจะตัดความสัมพันธ์กับฉิม แต่ยังมายุ่งกับอั๋นอีก แต่ตอนนี้พี่จัดการเรียบร้อยแล้วนะ”
“พี่กลับไปเถอะ”
“ทำไมอะอั๋น?” เกมคว้ามืออั๋นขึ้นมาจับ แต่อั๋นบิดมือออก
“ถ้าวันนึงพี่เจอคนใหม่ พี่ก็จะเลิกกับผมอยู่ดี ถ้างั้น เราก็ไม่ต้องเริ่มมันั้แ่แรกจะดีกว่า”
“ไม่อะอั๋น พี่สัญญาว่าพี่จะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด”
“แต่พี่ก็ผิดสัญญากับพี่ฉิมหนิ”
“…”
“เราเป็พี่น้องแบบเดิมนั่นแหละ มันดีต่อเราทั้งคู่ที่สุดแล้ว” อั๋นพูดทั้งน้ำตา
เกมก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว แล้วตอบ “อื้ม…ได้…ถ้ามันเป็สิ่งที่อั๋น้า” แล้วเดินออกจากห้องของอั๋นไป
อั๋นอยากจะรั้งพี่เขาไว้ แต่กลัวว่าใจตัวเองจะเจ็บอีกครั้ง เสียใจมันเสียั้แ่ตอนนี้จะดีกว่า
เกมเดินกลับเข้าบ้านตัวเอง ปิดประตูแล้วทิ้งตัวลงไปกับพื้นอย่างหมดแรง
“ช้าไป…ช้าไปทุกอย่าง..”
.
.
ณ บ้านต้าร์
แชต
จ. เวลา 22:10 น.
ต้าร์ :นอนยัง ?
ต้าร์ : ยุ่งอยู่หรอ?
ต้าร์ : งั้นฝันดีนะ ฝันถึงกูด้วย
อ. เวลา 22:20 น.
ต้าร์ : คิดถึง อยากไปนอนด้วยแล้ว
ต้าร์ : ทำไมไม่อ่านแชตกูเลย กูงอนนะ
ต้าร์ : ไม่ง้อหน่อยหรอ ?
ต้าร์ : หายเองก็ได้
ต้าร์ : อ่านแล้วไม่ตอบ งั้นฝันดีนะ ฝันถึงกูด้วย
พ. เวลา 20:12 น.
ต้าร์ : ไม่ว่างตอบกูเลยหรอ
ต้าร์ : งานเร่งขนาดนั้นเลย?
ต้าร์ : อุตส่าห์ทักมาไว ก็ยังไม่ตอบ
ต้าร์ : งั้นฝันดีนะ ฝันถึงกูด้วย
พฤ. เวลา 21:56 น.
ต้าร์ : มึงเป็ไร ไม่ตอบแชตกูเลย
ต้าร์ : โกรธกูเื่อะไร ก็ตอบดิ
ต้าร์ : ปฏิทิน ตอบกูหน่อย
ต้าร์ : งั้นฝันดีนะ ฝันถึงกูด้วย
ต้าร์ : พรุ่งนี้เจอกัน
วันนี้ เวลา 18:20 น.
ต้าร์ :เพิ่งเลิกงาน ขอเปลี่ยนชุดแป๊บ
ต้าร์ : กูมีของขวัญวันเกิดให้มึงด้วย
.
.
ณ บ้านปฏิทิน
เวลา 20:35 น.
โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าบ้านถูกจัดวางด้วยเครื่องดื่มมึนเมาและน้ำอัดลม พร้อมกับแกล้ม เนื่องจากวันนี้เป็วันเกิดของปฏิทินที่ย่างเข้าสู่วัย 26 ปี เพื่อนสนิทอย่างต้าร์และเกมไม่พลาดที่จะมาร่วมฉลองงานวันเกิดด้วย แต่วันนี้พ่อและแม่ปฏิทินไปนอนไร่ เพราะไปเฝ้าข้าวที่ดำไว้จึงไม่ได้อยู่ร่วมฉลอง และปฏิทินไม่ลืมที่จะชวนรุ่นน้องข้างบ้านมาด้วย
ทุกคนนั่งเก้าอี้คนละฝั่ง เกมนั่งใกล้กับอั๋น ต้าร์นั่งใกล้กับปฏิทิน
“…” ทุกคนดื่ม และกิน ทั้งที่เป็งานฉลองแท้ ๆ แต่บรรยากาศดูซึม ๆ ยังไงไม่รู้
“เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” เกมพูดขึ้น เพราะดื่มเยอะ จนปวดฉี่
“อื้อ” ปฏิทินและต้าร์พยักหน้าตอบ
เกมลุกไปเข้าห้องน้ำในบ้านของปฏิทิน อั๋นมองตาม
“พี่ว่าไก่อบเริ่มหมดแล้ว เดี๋ยวไปอบก่อนนะ” ปฏิทินบอกอั๋น
“ครับ” อั๋นพยักหน้าตอบ
ปฏิทินลุกเดินเข้าบ้านแล้วไปในครัวซึ่งอยู่ใกล้กับห้องน้ำ แต่มีห้องเก็บของคั่นกลางไว้อยู่
“เดี๋ยวพี่ไปช่วยไอ้ปฏิทินก่อนนะ” ต้าร์หันมาบอกรุ่นน้อง เพื่อจะขอคุยกับปฏิทิน เพราะ่นี้ปฏิทินเริ่มทำตัวห่างเหินกับเขา
“ครับ”
ทั้งโต๊ะเหลือแค่อั๋นเพียงคนเดียว อั๋นนั่งตัดสินใจสักพัก ก่อนจะหยิบฝาชีมาปิดอาหาร แล้วเดินตามเข้าบ้านอีกคน
แอ๊ด…
เกมเปิดประตูห้องน้ำออกมา มีสดุ้งใเล็กน้อย ที่จู่ ๆ อั๋นก็มายืนนิ่ง ๆ ที่หน้าห้องน้ำ
“มาเข้าห้องน้ำหรอ?” เกมตัดสินใจทัก
“…อื้ม”
เกมฝืนยิ้ม แล้วหลีกทางให้อั๋นเข้าห้องน้ำ แต่…
ฟรึบ!!!
อั๋นดึงตัวของเกมเข้ามาในห้องน้ำ
“เฮ้ย!!” เกมหน้าเหวอทันที
กึก!!
อั๋นล็อกประตูห้องน้ำ
เกมไม่เข้าใจ “อั๋น..อุ๊บ!!”
“…” เกมดวงตาเบิกกว้าง ที่จู่ ๆ อั๋นก็เข้ามาประกบปากกับเขา
อั๋นเริ่มขยับริมฝีปาก เกมดึงสติกลับมาได้ จึงดันตัวของรุ่นน้องออก
“…”
“พี่ว่าอั๋นเมามากแล้ว” เกมพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องน้ำ
ฟรึบ!!!
อั๋นคว้าข้อมือของเกมไว้
“…”
“พี่ก็รู้ว่าผมดื่มไปแค่แก้วเดียว”
“แต่พี่น้องเขาไม่จูบกันหรอกนะ” เกมพูดโดยไม่หันมามองรุ่นน้องอย่างอั๋น
“งั้นพี่ก็มาจีบผมดิ!”
“…” เกมหันกลับมามองหน้าอั๋น ว่าเมื่อกี้อีกฝ่ายพูดว่าอะไรนะ
“เมื่อกี้อั๋นพูดว่าไรนะ?”
“ถ้าพี่น้องจูบกันไม่ได้ งั้นพี่ก็จีบผมดิ!”
เกมน้ำตาเริ่มคลอ มันดีใจจนเอ่อล้นไปหมด “อั๋นพูดจริง ๆ ใช่มั้ย?” เกมอยากถามให้แน่ใจ
“อุ๊บ..” เกมถูกดึงเข้ามาจูบอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ถอนจูบออก
“…” เกมมองหน้าอั๋น
“แบบนี้ล่ะ เชื่อยัง”
“อื้ม ๆ เชื่อแล้ว ขอบคุณนะ” เกมรีบพยักหน้ารับ แล้วดึงอั๋นเข้ามากอด
.
ณ ห้องครัวบ้านปฏิทิน
ปฏิทินหยิบไก่ออกมาจากตู้เย็น เพื่อมาเข้าหม้ออบลมร้อน
ต้าร์เดินเข้ามา แล้วไปยืนข้าง ๆ ปฏิทิน
ปฏิทินหันมามอง “มึงไปนั่งรอกินที่โต๊ะนู่นไป เดี๋ยวกูทำออกไปให้”
“่นี้มึงเป็ไร” ต้าร์เริ่มถามเพราะค้างคาใจมานาน เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้
“เป็ไร? กูไม่ได้เป็ไรหนิ” ปฏิทินพยายาม เลี่ยง
“เป็ดิ!แชตกู มึงก็ไม่อ่าน แถมล็อกห้องไม่ให้กูเข้าไปนอนด้วยอีก”
“กูเป็อินโทรเวิร์ท มึงก็รู้หนิ”
“แต่ปกติ อย่างน้อย มึงต้องตอบแชตกูด้วยไง!”
“กูก็อยากมีเวลาส่วนตัวป้ะ!!!” ปฏิทินเริ่มมีอารมณ์ เพราะอีกฝ่ายเริ่มเซ้าซี้เขามากเกินไปแล้ว
“แค่สักนาที มึงก็ไม่ว่างเลยรึไง!!” ต้าร์เริ่มมีอารมณ์เหมือนกัน
ปฏิทินพยายามระงับอารมณ์ ก่อนจะพูดออกไปด้วยเสียงเรียบนิ่ง “หยุดเถอะ”
“หยุดอะไร?” ต้าร์ไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด
“หยุดทำแบบนี้กับกูสักที กูรำคาญ!!” ในที่สุดความอดทนของปฏิทินก็หมดลง
“…” ต้าร์ยืนนิ่ง
“มึงเก็บไปใช้กับคนที่มึงชอบนู้น!! ไม่ใช่มาใช้กับกู!!” ปฏิทินตะคอกต่อ
“ก็กูชอบมึง!!”
“อย่ามาพูดเล่น กูไม่ตลก!!”
“กูพูดจริง!!คนที่กูอยากข้ามเส้นคำว่าเพื่อนมาตลอด ก็คือมึง!!!”
“…”
“ปฏิทิน”
ทั้งคู่หันไปมองตามเสียง “แม่!!”
219
