ยังไม่ทันที่อาจารย์สอนดนตรีจะกล่าวบทนำจบ ดันเต้ก็เดินอาดๆ ไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเวทีแบบไม่สนใคร เขานั่งเท้าคางพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางราวกับเป็กรรมการผู้ทรงเกียรติที่มาตัดสินผลงาน แต่สิ่งที่ทำให้เหล่านักเรียนปีศาจในคณะประสานเสียงปีศาจรู้สึกจี๊ดที่สุดก็คือความยโสโอหังของเขา เพราะพี่แกดันหันเก้าอี้กลับด้านแล้วนั่งหันหลังให้พวกเขาทั้งคณะเสียอย่างนั้น!
อาจารย์สอนดนตรี ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำออกมาว่า
“งั้นก็เริ่มกันเลยแล้วกัน”
ในเมื่อนักเรียนคนนี้ทำตัวจองหอง ถึงขนาดที่ไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาอธิบายกฎ เขาก็ไม่จำเป็ต้องแนะนำอะไรให้เสียเวลา ในใจของเขาคิดเพียงว่าถ้าเ้าเด็กนี่ไปกระตุ้นเงื่อนไขการสังหารเข้าเมื่อไหร่ เขาก็แค่จัดการตามกฎให้จบๆ ไปเท่านั้น
อาจารย์สอนดนตรีแสยะยิ้มเ็าพลางหันไปทางคณะประสานเสียงแล้วเริ่มบรรเลงเครื่องดนตรีขนาดใหญ่ตรงหน้า เ้าเครื่องนี้ดูเผินๆ แล้วเหมือนกับเปียโน และเสียงของมันก็ใกล้กันอย่างเคียงมาก ดันเต้เลยเหมาเอาเองว่ามันคือเปียโน ถึงโทนเสียงจะดูแปลกๆ ไปสักนิด แต่สำหรับดันเต้แล้ว เื่เสียงน่ะไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก เขาสนใจแค่โครงสร้างของมันมากกว่า...เพราะมันดูเหมาะมากที่จะเอาไปดัดแปลงเป็เตาบาร์บีคิวตั้งไว้ข้างสระว่ายน้ำในห้องผู้อำนวยการ
ท่ามกลางเสียงบรรเลง คณะประสานเสียงปีศาจก็เริ่มขับร้องออกมาพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง บทเพลงที่พวกเขาร้องนั้นมีท่วงทำนองที่ดูวุ่นวายแต่กลับน่าหลงใหลอย่างประหลาด มันเหมือนกับเสียงกระซิบของผู้ที่ตกลงสู่บาป ดั่งเสียงทอดถอนใจของผู้พิพากษา มันแฝงไปด้วยท่วงทำนองที่ยากจะบรรยาย ที่พยายามจะดึงดูดให้คนฟังจมดิ่งลงและหลงใหลจนสูญเสียตัวตนอยู่ในนั้น
เวลาผ่านไปไม่ถึง 5 นาที การร้องรอบแรกก็จบลง แต่ดันเต้กลับนั่งนิ่งไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ไม่แม้แต่จะคิดที่จะปรบมือให้ เขากลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงผิดหวังว่า
“น่าเสียดายจัง ผมคงหมุนเก้าอี้ตัวนี้กลับไปหาพวกคุณไม่ได้จริงๆ (ไม่กดปุ่มให้ผ่าน)”
ดันเต้ถอนหายใจพลางลุกขึ้นยืนแล้วพูดต่อว่า
“เพลงน่ะเขาต้องร้องแบบนี้ ผมจะสอนให้ดูแค่ครั้งเดียวนะ ตั้งใจฟังให้ดีล่ะ”
คำพูดนั้นทำเอาอาจารย์และเหล่านักเรียนปีศาจโกรธจนหน้าสั่น พวกเขาไม่เคยเจอใครที่กล้าทำท่าวางอำนาจและจองหองขนาดนี้มาก่อนเลย! แค่นั่งหันหลังให้ก็นับว่าหยามกันมากพอแล้ว แต่นี่ถึงขั้นบอกว่าไม่คู่ควรให้เขาหันกลับไปหา แถมยังจะมาสอนพวกเขาร้องเพลงอีก? นี่มันวิธีการดูิ่รูปแบบไหนกัน?!
“หึๆ”
นักเรียนปีศาจหลายคนเริ่มแสดงสีหน้าดุร้าย บางคนถึงกับหัวเราะเยาะออกมา เพราะในสายตาของพวกเขา ดันเต้ก็ไม่ต่างอะไรจากศพไปแล้ว พวกเขาเตรียมจะทำให้ดันเต้ได้รู้จักกับความสิ้นหวังที่แท้จริงก่อนจะถูกฆ่าอย่างทารุณ แม้แต่อาจารย์สอนดนตรีก็ยังแสยะยิ้มอย่างดูแคลน เพราะสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในห้องนี้ไม่ใช่เงื่อนไขการสังหารของระบบ แต่เป็เหล่านักเรียนปีศาจที่มีจิตใจบิดเบี้ยวพวกนี้ต่างหาก ที่จะคอยสรรหาวิธีมากลั่นแกล้งนักเรียนใหม่ให้ถึงตาย
“พร้อมกันหรือยัง?”
อาจารย์สอนดนตรีถามเมื่อเห็นดันเต้เดินขึ้นไปยืนในตำแหน่งของคณะประสานเสียง
“พร้อมแล้ว!”
ดันเต้ะโตอบไปพร้อมๆ กับพวกนักเรียนปีศาจ
อาจารย์สอนดนตรีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มจรดนิ้วลงบนแป้นเปียโน เสียงเปียโนที่หนักหน่วงเริ่มไหลเวียนไปในอากาศราวกับเม็ดฝนที่ร่วงหล่นสะท้อนไปทั่วเวที และในจังหวะที่ดนตรีกำลังจะเข้าสู่่ไคลแมกซ์ และคณะประสานเสียงกำลังจะอ้าปากร้องนั่นเอง...
“Never gonna give you up, Never gonna let you down~” (We were no strangers to love~)
เสียงร้องของดันเต้ดังสนั่น จนอาจารย์สอนดนตรีมือสั่นเกือบจะกดโน้ตผิด นักเรียนปีศาจทุกคนถึงกับหยุดชะงักและอ้าปากค้างมองเขาเป็ตาเดียว ไม่ใช่แค่เสียงเปียโนเท่านั้น แม้แต่เสียงของคณะประสานเสียงทั้งวงก็ยังถูกเสียงของดันเต้กลบจนมิด!
ที่เป็แบบนี้ก็เพราะดันเต้ได้แอบควบคุมระบบห้องกระจายเสียงของโรงเรียนเอาไว้แล้วนั่นเอง! เขาเร่งระดับเสียงลำโพงใน ห้องเรียนดนตรีจนดังสุดขีด และใช้แหวนเวทมนตร์ในมือแทนไมโครโฟนเพื่อแผดเสียงร้องเพลงที่เขาอยากร้องออกมา!
“มองอะไรกัน? พวกนายร้องผิดกันหมดเลยนะ!”
ดันเต้ะโใส่
“???”
เหล่านักเรียนปีศาจทำหน้าเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย พวกเขาไม่เข้าใจว่าเ้าหมอนี่รู้กฎได้ยังไง และที่สำคัญที่สุด...ทำไมมันถึงควบคุมระบบกระจายเสียงของโรงเรียนได้ล่ะเฮ้ย?! เสียงมันดังจนแก้วหูแทบจะแตกขนาดนี้ ใครจะไปร้องแข่งกับมันได้เล่า!
อาจารย์สอนดนตรีหยุดเล่นเปียโน ใบหน้าของเขาดำคล้ำเหมือนก้นหม้อพลางจ้องไปทางคณะประสานเสียง
“พวกเธอทั้ง 20 คน...ร้องผิดหมดเลย”
แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่อาจารย์ก็ต้องประกาศออกมาตามนั้น เพราะกฎของที่นี่คือถ้าคณะประสานเสียงถูกนักเรียนคนอื่นเอาชนะได้ อาจารย์ก็ต้องยอมรับตามระเบียบ หากเขาขัดขืน แล้วผู้อำนวยการมาพบเข้า คนที่จะตายก็คือตัวของอาจารย์เอง นักเรียนปีศาจเริ่มมองดันเต้ด้วยความหวาดกลัว เพราะพวกเขารู้แล้วว่าสถานการณ์กำลังแย่สุดๆ
“เอ้า...เริ่มใหม่”
อาจารย์บอกปัดด้วยความเหนื่อยหน่าย หลังจากปล่อยให้เตรียมตัวสั้นๆ เสียงเปียโนก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้พวกนักเรียนปีศาจพยายามจะชิงร้องก่อนเพื่อให้ดันเต้จังหวะเสีย
แต่ดันเต้อ่านเกมขาด เขาชิงร้องตัดหน้าออกมาด้วยเสียงอันไพเราะว่า
“เปลี่ยนไปแล้ววววว~~”
เขาร้องด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขและหลับตาพริ้มราวกับดื่มด่ำกับบทเพลง แน่นอนว่าทั้งห้องเรียนดนตรีก็ยังคงมีแค่เสียงของเขาคนเดียวเท่านั้นที่ดังกระหึ่ม
“พวกเธอทั้ง 20 คน ผิดครั้งที่สองแล้วนะ”
อาจารย์สอนดนตรีผู้รักตัวกลัวตายประกาศผลออกมาอย่างเืเย็นเป็ครั้งที่สอง เหล่านักเรียนปีศาจหน้าถอดสีทันที ถ้าปล่อยให้เป็แบบนี้ต่อไป พวกเขาต้องตายกันยกวงแน่ๆ! พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้ตายอย่างเดียวเท่านั้น
“ตายซะเถอะ!”
นักเรียนปีศาจคนหนึ่งฟิวส์ขาด พุ่งเข้าใส่ดันเต้หวังจะจัดการดันเต้ให้สิ้นซาก
แต่ดันเต้เพียงแค่ล้วงกระเป๋าแล้วยิ้มเยาะ ก่อนจะเปิดใช้งานการ์ดแทรกแซงจิตใจ
ทันใดนั้น ทิศทางการเคลื่อนที่ของนักเรียนปีศาจคนนั้นก็บิดเบี้ยวไปอย่างแรง เขากลับเหวี่ยงหมัดเข้าใส่เพื่อนนักเรียนปีศาจที่ยืนอยู่ข้างๆ แทนจนอีกฝ่ายล้มคว่ำลงกับพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว
“อาจารย์ครับ! เขาทำร้ายเพื่อนนักเรียนครับ!”
ดันเต้ยกมือขึ้นฟ้องทันควันด้วยท่าทางของนักเรียนดีเด่นที่รักความยุติธรรมเป็ที่สุด
“???”
นักเรียนปีศาจคนที่ลงมือถึงกับงงเป็ไก่ตาแตก เขามองมือของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา ทั้งที่เขาตั้งใจจะฆ่าดันเต้แท้ๆ แต่ทำไมร่างกายของเขา มันถึงไม่รักดีแบบนี้!
ไม่รอให้เขาได้หาคำตอบ อาจารย์สอนดนตรีก็ถอนหายใจยาวๆ ออกมา แล้วพุ่งตัวเป็เงาสีดำวูบผ่านไป เขาคว้าคอของนักเรียนที่ละเมิดกฎคนนั้นแล้วบิดจนหักดัง กร๊อบ อย่างโเี้ จากนั้นอาจารย์ก็เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้เปียโนด้วยสีหน้าเรียบเฉย เตรียมจะเริ่มการบรรเลงครั้งที่สาม
“หึๆ เหล่านักเรียนทั้งหลาย สันติภาพคือสิ่งล้ำค่านะ”
ดันเต้กล่าวพร้อมรอยยิ้มที่มีความหมายแฝง ใบหน้าที่ดูถูกกึ่งเยาะเย้ยของเขาราวกับจะบอกว่า ถ้าพวกแกกล้าลงมืออีก พวกแกนั่นแหละที่จะตายเร็วขึ้น
497
