บทที่ 23 แผนการในอนาคต
ความโกรธลุกโชนขึ้นในใจของกู้ฉิงอัน เขาคิดว่า ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็ฝ่ายสลัดหลิงเหยาทิ้งและเป็ฝ่ายยกเลิกหมั้นก่อน แต่ทำไมตอนนี้เขากลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็ฝ่ายถูกทอดทิ้ง
เขาคว้ามือของหลิงเหยาไว้ทันที
หลิงเหยาใช้ท่าทุ่มข้ามไหล่อย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า ขว้างให้กู้ฉิงอันล้มลงกับพื้นอย่างน่าอับอาย
กู้ฉิงอันถูกทุ่มจนตาลาย เห็นดาวระยิบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความใและความไม่อยากเชื่อ
หลิงเหยาสามารถทุ่มเขาลงพื้นได้อย่างง่ายดาย ทั้งที่เขารู้ดีว่าความสามารถของเขานั้นอยู่ในระดับสูงสุดในกองทัพ นอกจากคนคนนั้น ไม่มีใครสามารถทุ่มเขาลงพื้นได้เลย แต่ตอนนี้เขากลับถูกหลิงเหยาทุ่มลงพื้นได้อย่างง่ายดายเหลือเชื่อ
หลิงเหยาชูนิ้วกลางใส่กู้ฉิงอันอย่างดูถูก "ขยะ!"
หลังจากนั้นเธอก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
กู้ฉิงอันนอนอยู่บนพื้นโคลน ตัวเปียกปอนไปหมด กว่าจะค่อย ๆ ลุกขึ้นมาได้ สายตามีความไม่พอใจเล็กน้อย เขาตระหนักว่าเพิ่งพลาดท่าไป หากมีโอกาสใหม่ คนที่จะถูกโยนลงพื้นคือหลิงเหยา
"พี่กู้ เป็อะไรหรือเปล่า?"
โจวอวี่เห็นกู้ฉิงอันกลับมาในสภาพเละเทะ จึงรีบเดินเข้าไปหาด้วยความเป็ห่วง หลังจากผ่านมาสองวัน รอยช้ำบนใบหน้าของเธอก็จางลงไปมาก อีกไม่กี่วันเธอก็จะออกไปข้างนอกได้ เธอตั้งใจว่าจะไปเอาจี้หยกคืนจากหลิงเหยา นั่นเป็ของของเธอ
กู้ฉิงอันส่ายหน้า "ไม่เป็ไร" อารมณ์ของเขาไม่ค่อยดี
"รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้านะ ระวังจะเป็หวัด"
"อือ" กู้ฉิงอันพยักหน้าเล็กน้อย และเดินเข้าห้อง พรุ่งนี้เขาจะต้องไปหาหลิงเหยาและจะต้องลองดูว่าใครจะล้มใครให้ได้
ตอนกลางคืน หลิงเหยาเข้าสู่มิติพิเศษอีกครั้ง นับั้แ่เข้ามาที่นี่ เธอพบว่าตัวเองดูมีชีวิตชีวาทุกวัน และร่างกายของเธอก็ค่อย ๆ ดีขึ้น โดยเฉพาะผิวพรรณ
เดิมทีผิวของเธอไม่ขาวนักเพราะต้องขึ้นไปเก็บยาบนูเาบ่อย ๆ แต่หลังจากได้รับการบำรุงในมิติพิเศษนี้ ผิวของเธอกลับดูขาวใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
หลิงเหยามองดูแปลงสมุนไพรที่กว้างใหญ่ไพศาล แล้วความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมา เธอยิ้มน้อย ๆ แล้วเดินเข้าไปในแปลงสมุนไพรเพื่อเก็บสมุนไพร ตอนนี้ร่างกายของเธอค่อนข้างอ้วน เธออยากลดน้ำหนักโดยเร็ว นอกจากการออกกำลังกายแล้ว ยังต้องใช้ยาช่วยเพื่อให้ได้ผลดียิ่งขึ้น
ชาติก่อน เธอเคยศึกษาสูตรลดน้ำหนักสูตรหนึ่ง สูตรนี้ไม่เพียงไร้ผลข้างเคียง แต่ยังได้ผลอย่างดีเยี่ยม หลังจากที่เธอนำสูตรนี้ออกวางตลาด ก็ช่วยเหลือผู้คนที่้าลดน้ำหนักได้มากมาย
นอกจากนี้ อีกไม่กี่วันโรงเรียนก็จะเปิดเทอมแล้ว เธอได้ติดต่อขอความช่วยเหลือแล้ว และตั้งใจจะเรียนซ้ำชั้น คราวนี้เธอจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ ไม่ว่าจะเจอกับอุปสรรคใด ๆ ก็จะไม่เปลี่ยนความคิดของตัวเอง
ชาติก่อน เธอสละความฝันเข้ามหาวิทยาลัยเพราะกู้ฉิงอัน ทุกครั้งที่กู้ฉิงอันกลับมาพักร้อน เธอก็คิดถึงเขาตลอดเวลา หลังจบมัธยมปลายก็ไม่ได้ศึกษาต่อมหาวิทยาลัย มุ่งหวังเพียงแต่จะแต่งงานกับกู้ฉิงอัน แต่กลับได้รับชะตากรรมอันน่าเศร้า จนกระทั่งไม่อาจเห็นหน้าแม่เป็ครั้งสุดท้าย
ชาตินี้ เธอจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง เธอจะเข้ามหาวิทยาลัย จะพยายามหาเงิน และจะทำให้ตัวเองกับแม่มีชีวิตที่ดี
ใกล้รุ่งสาง หลิงเหยาออกมาจากมิติพิเศษ เธอสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่พักอยู่ในมิติพิเศษทั้งคืน ร่างกายจะมีคราบสกปรกสีดำเกาะ และมีกลิ่นเหม็นมาก
เธอตักน้ำจากบ่อข้างนอกหนึ่งถัง แล้วไปหยิบน้ำร้อนจากห้องครัวหนึ่งขวด จากนั้นกลับมาอาบน้ำในห้อง
หลิงเสวี่ยเม่ยเห็นหลิงเหยากำลังเช็ดผมด้วยผ้าขนหนู "เหยาเหยา ทำไมถึงอาบน้ำั้แ่เช้าขนาดนี้ล่ะ?"
แม้ว่าอากาศตอนนี้จะอบอุ่นขึ้นมาก แต่อุณหภูมิตอนเช้ายังคงต่ำ ถ้าไม่ระมัดระวังก็อาจจะเป็หวัดได้
"หนูเหงื่อออกตอนนอนค่ะ" หลิงเหยาบิดผ้าขนหนูอย่างแรงเพื่อซับผมให้แห้ง แต่ผมก็ยังคงเปียกอยู่ ทำให้เธอคิดถึงไดร์เป่าผมขึ้นมา เธอตั้งใจว่าวันหน้าจะไปเมือง แล้วจะแวะดูที่ห้างสรรพสินค้าดูว่ามีไดร์เป่าผมขายหรือไม่
"การอาบน้ำตอนเช้าง่ายต่อการเป็หวัด ต่อไปควรหลีกเลี่ยงการอาบน้ำตอนเช้านะ"
"ค่ะแม่" หลิงเหยาตอบรับอย่างเชื่อฟัง
หลิงเสวี่ยเม่ยสังเกตเห็นว่าผิวของหลิงเหยาขาวและเนียนขึ้นกว่าเดิม จึงเข้าใกล้และมองอย่างละเอียด "ลูก ทาอะไรบนใบหน้าหรือเปล่า?"
หลิงเหยาพยักหน้าเล็กน้อย ชี้ไปที่ขวดครีมบนโต๊ะ "หนูทาครีมบำรุงผิว แม่ หนูตั้งใจจะลดน้ำหนัก"
หลิงเสวี่ยเม่ยยิ้มและพยักหน้า แล้วแตะจมูกของหลิงเหยาเบา ๆ "การลดน้ำหนักดีนะ แม่สนับสนุนลูก แม่จะหายาช่วยลดน้ำหนักให้ แต่ต้องออกกำลังกายควบคู่กันด้วยนะ"
"รู้แล้วค่ะ" หลิงเหยาหัวเราะคิกโดยมีความซุกซน และทำหน้าตลกใส่หลิงเสวี่ยเม่ย
"เรียบร้อยแล้ว ไปทานอาหารเช้ากันเถอะ" หลิงเสวี่ยเม่ยจูงมือหลิงเหยาด้วยความรักและเดินไปยังครัว
อาหารเช้าวันนี้ค่อนข้างเรียบง่าย มีเพียงข้าวต้มขาวและผักดองเล็กน้อย
ผักดองนี้หลิงเสวี่ยเม่ยดองเอง รสชาติกลมกล่อม เหมาะกับข้าวต้มพอดี
หลิงเหยาตักข้าวต้มใส่ชาม หยิบผักดองใส่ปาก
"ผักดองนี่อร่อยจริง ๆ"
หลิงเหยาน้ำตาคลอ ในชาติก่อน เธอคิดถึงผักดองที่แม่ทำมาโดยตลอด ไม่ว่าจะทำเองหรือซื้อจากข้างนอก รสชาติก็ไม่เหมือนของแม่สักที แต่ตอนนี้ดีแล้ว เธอสามารถกินผักดองของแม่ได้ทุกวัน รวมถึงหมูแดงตุ๋นที่แม่ทำด้วย
"เหยาเหยา เป็อะไรหรือเปล่า ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า แม่จะตรวจดู"
หลิงเสวี่ยเม่ยเห็นน้ำตาของลูกสาวก็เป็ห่วง และยื่นมือมาเพื่อคลำชีพจร
"แม่ หนูไม่เป็อะไรหรอก หนูแค่คิดว่าตัวเองในอดีตโง่มาก ทำให้แม่ต้องเป็ห่วงมาก หนูตัดสินใจจะเรียนซ้ำ และจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย"
หลิงเสวี่ยเม่ยมองมาที่หลิงเหยาด้วยความประหลาดใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีและความไม่อยากเชื่อ "จริงหรือ?"
ก่อนหน้านี้เหยาเหยาบอกว่าจะแต่งงานกับกู้ฉิงอันและตามเขาไปอยู่ในกองทัพ เธอพยายามห้ามมานานแต่ก็ไม่เป็ผล เหยาเหยายังคงยืนกรานในความคิดของตัวเอง และไม่ยอมฟังคำแนะนำใด ๆ
"จริงค่ะ คราวนี้หนูไม่เพียงแต่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น แต่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่ง และในอนาคตจะพาแม่ไปปักกิ่งด้วย"
"ดี แม่เชื่อว่าลูกจะทำได้แน่ แม่จะสนับสนุนลูกเสมอ" หลิงเสวี่ยเม่ยยิ้มอย่างพึงพอใจ
หลิงเหยายิ้มอย่างสดใส ยื่นมือกอดหลิงเสวี่ยเม่ยแล้วพูดอย่างออดอ้อน "แม่ดีจังเลย!"
หลิงเสวี่ยเม่ยมีสายตาซับซ้อนวูบหนึ่ง เธอยิ้มแล้วลูบจมูกหลิงเหยา "พอแล้ว อย่าอ้อนเลย"
ชายคนนั้นอยู่ที่ปักกิ่ง ตอนนี้เขาคงมีครอบครัวของตัวเองแล้ว เขาลืมพวกเธอแม่ลูกไปแล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่มีข่าวคราวมานานขนาดนี้
หลิงเสวี่ยเม่ยรับประทานอาหารเช้าเสร็จ กลับเข้าห้อง หยิบกล่องเหล็กออกจากตู้ เปิดกล่องแล้วหยิบรูปถ่ายสีเหลืองเก่าออกมา
บุคคลในรูปภาพดูสุภาพและหน้าตาดี ใบหน้าราวกับพระจันทร์ในคืนเดือนหงาย สีหน้าดุจดังดอกไม้ในยามเช้าฤดูใบไม้ผลิ เส้นผมเรียบเหมือนถูกตัดแต่งอย่างประนีต คิ้วดุจภาพวาดหมึก ใบหน้าคล้ายกลีบท้อ ดวงตาดุจคลื่นในฤดูใบไม้ร่วง โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ราวกับดวงดาวที่กว้างใหญ่ไพศาล ส่องประกายระยิบระยับ สดใสราวกับลำธารใสสะอาด ดึงดูดใจอย่างน่าหลงใหล
ครั้งนั้น เธอตกหลุมรักเขาก็เพราะดวงตาคู่นี้ ราวกับผีเสื้อบินเข้าหาเปลวไฟ โดยไม่มีทางถอยกลับ
9K
