ภายในห้างสรรพสินค้าชื่อกึ่งกลางใจเมืองมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งบนเก้าอี้สีน้ำตาลในร้านอาหารมองผู้คนเดินไปมาด้วยความสุขก้มลงมองนาฬิกาเลยเวลานัดพบเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจแต่อย่างใจออกจะกังวลถึงคนที่รอกลัวว่าจะเกิดเื่อะไรขึ้น ระหว่างที่กังวลสลับดูนาฬิกาที่ข้อมูลกับทางเข้าร้านไปมาหลายรอบแล้วในที่สุดก็เห็นหญิงสาวเดินกึ่งวิ่งแล้วหยุดชะงักสอดส่องสายตามองไปรอบๆ
“น้องฝ้ายทางนี้ค่ะ” ชายหนุ่มเรียกทันทีที่เห็นว่าหญิงสาวที่ตนนัดไว้มาถึงแล้วด้วยความดีใจแกมโล่งอกที่อีกฝ่ายมาด้วยร่างกายที่ไม่บุบสลาย
“ฝ้ายขอโทษด้วยนะคะที่มาช้า พอดีที่บ้านฝ้ายมีปัญหานิดหน่อยค่ะ” หญิงสาวรีบขอโทษทันทีที่เห็นว่าชายหนุ่มมารอก่อนแล้ว จริงๆ ถ้าพี่เมย์ลูกพี่ลูกน้องของหล่อนไม่ใช้ให้ไปเอาเสื้อที่ตัดไว้ หล่อนก็คงมาถึงนานแล้ว
“ไม่เป็ไรค่ะ พี่พึ่งมาถึงเอง” รีบพูดปดทันทีที่เห็นว่าหญิงสาวทำหน้ารู้สึกผิด เขาไม่ชอบจริงๆ ที่ต้องเห็นหญิงสาวทำหน้าอย่างนั้น
“พี่ว่าเรามาสั่งอาหารกันดีกว่า หลังจากนั้นพี่จะพาฝ้ายไปดูหนัง” ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเื่ทันทีทำให้หญิงสาวมีสีหน้าดีขึ้น
“แล้วแต่พี่วินเถอะค่ะ วันนี้ฝ้ายจะยอมตามใจพี่วินทุกอย่าง เพื่อเป็การไถ่โทษที่ฝ้ายมาสาย” เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มไม่ถือสา จึงพยายามเอาใจด้วยการยอมตามใจเขาวันหนึ่ง
“ฝ้ายพูดจริงๆ นะคะ ห้ามขืนคำเด็ดขาด” ถามทันทีที่ได้ยินหญิงสาวบอกแบบไหน
“เอ่อ ค่ะ” หล่อนละอยากเปลี่ยนคำพูดจริงๆ ที่ได้เห็นสีหน้าของชายหนุ่มตรงหน้า เพราะมันดูเ้าเล่ห์อย่างไงอย่างนั้น
“งั้นฝ้ายอยากทานอะไรคะ สั่งเลยวันนี้พี่เลี้ยง” บอกออกไปอย่างใจดี
“พี่วิน ไม่ต้องหรอกค่ะ ฝ้ายว่าเรารีบไปกันเถอะ ไปกินก๋วยเตี๋ยวเหมือนวันนั้นก็ได้” หญิงสาวปฏิเสธทันที เนื่องจากรู้ว่าชายหนุ่มไม่ค่อยสะดวกเท่าไรเื่เงินๆ ทองๆ เท่าไรยิ่งมาที่ร้านอย่างนี้แล้ว อาหารมันก็ต้องแพงเป็เื่ธรรมดา
“ไม่เป็ไรค่ะ วันนี้พี่มีเงินมากพอที่จะพาฝ้ายมากินอาหารในที่แบบนี้ พี่ไม่อยากให้คนที่บ้านฝ้ายมาว่าได้ว่าพี่ไม่มีปัญญาเลี้ยงดูฝ้ายเพราะแค่อาหารก็ต้องทางแต่ขอข้างทาง” เขาไม่ชอบจริงๆ ที่ต้องมาได้ยินคนบ้านนั้นดูถูกที่ฝ้ายมาคบกับเขา ฝ้ายรอก่อนนะคะเมื่อถึงวันนั้นทุกคนจะต้องอิจฉาฝ้าย เขาได้แต่บอกอยู่ในใจเพราะยังไม่อยากบอกหญิงสาวตอนนี้
“ก็ได้คะถ้าอย่างนั้นฝ้ายไม่เกรงใจแล้วนะคะ ถ้าไม่มีเงินจ่ายขึ้นมาฝ้ายไม่รับผิดชอบด้วย” หญิงสาวบอกพร้อมพลิกดูเมนู
“สำหรับฝ้ายพี่มีจ่ายอยู่แล้ว ต่อให้ต้องเลี้ยงไปตลอดชีวิตพี่ยังไหวเลย” เขาพูดจริงๆ เพราะเขาจะไม่ยอมให้คนที่รักต้องลำบากเด็ดขาด แล้วก็ช่วยหญิงสาวสั่งอาหารเพราะดูท่าว่าหญิงสาวจะไม่ยอมสั่งอะไรนอกจากอาหารอย่างเดียว
หลังจากที่กินอาหารกันเสร็จแล้ว เขาก็พาหญิงสาวไปดูหนังต่อก่อนจะพากันกลับบ้านโดยที่เขาขับรถไปด้วยมองดูหญิงสาวไปด้วยที่ตอนนี้นอนหลับไปแล้ว เขาชอบจริงๆ ที่มีหญิงสาวอยู่ด้วย อยากให้ถึงวันนั้นจริงๆ เขาจะได้อยู่กับหญิงสาวทุกๆ วันเมื่อถึงสถานที่ที่ชายหนุ่มพามาหญิงสาวก็ตื่นทันที
“ที่นี่ที่ไหนเหรอคะ ทำไมพี่วินไม่พาฝ้ายกลับบ้านละคะ” หญิงสาวถามทันทีเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มพาไกลมาถึงหัวหิน
“ก็ไหนฝ้ายว่าวันนี้จะตามใจพี่วันหนึ่งไงคะ” ชายหนุ่มถามไปหลังจากได้ยินหญิงสาวถามอย่างนั้น
“ค่ะ ฝ้ายบอก แต่พี่วินน่าจะบอกฝ้ายก่อนว่าจะพาไปไหนฝ้ายจะได้โทรบอกที่บ้านว่าวันนี้ไม่กลับ คนที่นั่นจะได้ไม่เป็ห่วงกัน” บอกไปก้มหน้าไป เพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะหาว่าตน้ากลืนคำพูด
“ฝ้ายไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ พี่โทรบอกนมจันทร์ไว้แล้ว ว่าฝ้ายต้องมาสมนาที่ต่างจังหวัดสามวันสองคืน” เนื่องจากหญิงสาวกำลังฝึกงานอยู่ จึงไม่มีใครสงสัยอะไร
“สามวันสองคืนเหรอคะ แล้วที่บริษัทที่ฝ้ายกำลังฝึกงานอยู่จะว่าอย่างไงที่ฝ้ายไม่ไปทำงานตั้งสองวัน” จริงอยู่ที่ชายหนุ่มโทรบอกที่บ้าน แต่ที่บริษัทละ แล้วอย่างนี้หล่อนจะฝึกงานผ่านเหรอ
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ พี่ให้พี่นกพี่ที่บริษัทฝ้าย ทำใบลาให้แล้ว” รีบบอกทันทีก่อนที่หญิงสาวจะถามซึ่งพี่นกเป็พี่เลี้ยงของหญิงสาว
“ไม่ต้องถามแล้วเขาอนุญาตให้ฝ้ายลาได้ เพราะั้แ่ฝึกงานมาก็ไม่เคยลาเลย” ได้ยินดังนั้นฝ้ายลดาก็ไม่แย้งอะไรเพราะพี่นกกับนาวินรู้จักกันประมาณหนึ่งแถมนาวินยังชอบฝากฝังตนกับพี่เขาเลยไม่ติดใจอะไร
หลังจากกินข้าวเสร็จเรียบร้อยนาวินก็พาหญิงสาวไปช้อปปิ้งเสื้อผ้าตอนแรกหญิงสาวปฏิเสธไม่เอาแต่อีกฝ่ายอีกร้องพร้อมให้เหตุผลว่าเราไม่ได้มาเที่ยวด้วยกันบ่อยแถมนี้ก็เป็ครั้งแรกที่ตนซื้อให้ เมื่อเดินซื้อของกันเสร็จพวกเขาก็ออกเดินทางทันทีโดยจุดหมายปลายทางคือหัวหิน
บรรยากาศที่สวยงามท้องฟ้าสดใสมีเมฆสะอาดตา ทะเลสีฟ้าสวยงามหาดทรายสีขาวที่มองเห็นผ่านหน้าต่างรถที่กำลังแล่นบนท้องถนนเพื่อไปยังที่พักพลอยทำให้หญิงสาวที่นั่งข้างๆ คนขับมองด้วยสายตาประกายเผยรอยยิ้มหวานมีความสุขออกมาทำให้คนที่มองอยู่นั้นอดยิ้มตามไม่ได้เพราะเธอน่ารัก น่าเอ็นดูแบบนี้ไงทำให้เขาหลงรักครั้งแล้วครั้งเล่า เขารีบชะลอรถให้ช้าลงเพื่อให้เธอดื่มด่ำกับบรรยากาศตรงหน้าและเชื่อว่าพอไปถึงที่พักเธอต้องชอบมากกว่านี้แน่นอนเขาตัดสินใจถูกจริงๆ ที่เลือกพาเธอมา สถานที่แห่งนี้
"ฝ้ายชอบทะเลเหรอคะ" ถามออกไปด้วยสีหน้ายิ้มมีความสุข
"ใช่ค่ะ และนี่ก็เป็ครั้งแรกที่ได้มา" ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงแห่งความสุขไม่มีความเศร้าใดๆ อย่างดีใจที่ตัดสินใจยอมมา
"หลังจากนี้ฝ้ายจะได้มองเห็นมันทุกวัน แล้วถ้าอยากเล่นก็ได้เล่นทุกครั้งที่้า" เขาบอกออกไปเพราะคิดว่าทันทีที่เธอจะขอแต่งงานและพาไปอยู่ที่ภูเก็ตทันทีซึ่งเวลานั้นก็ใกล้เข้ามาแล้วเพราะเธอเหลือฝึกงานอีก 2 เดือนเท่านั้นเขาคิดในใจ
"อือ ได้ไงคะ ฝ้ายไม่ได้มีบ้านที่นี่และคงไม่มาทำงานที่นี่หรอกค่ะ" เธอบอกออกไปเมื่อคิดว่าเขาคงหมายถึงว่าเธอจะหางานที่นี่
"เอาไว้ถึงตอนนั้น ฝ้ายจะรู้เองว่าที่พี่พูดคือเื่จริง" เขาตอบยิ้มๆ ส่วนหญิงสาวก็ไม่ได้สนใจมากนักบวกกับรถเข้าไปจอดหน้าที่พักพอดี
567
