เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        เนกไทที่เธอผูกอยู่นั้นเป็นเนกไทที่เธอซื้อให้ลู่เป๋าเหยียน

        จะว่าไปเขาเอามันออกมาใช้บ่อยเหมือนกันนะ

        หลังลู่เป๋าเหยียนสั่งงานเสร็จเขาก็วางสายและพบว่าซูเจี่ยนอันกำลังทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่พลางจ้องเนกไทของตนมือของเธอชะงักค้างไม่ขยับไปไหน เขาเลยดีดหน้าผากเธอเบาๆ

        “ผูกเนกไทยังเหม่อได้อีกเหรอ”

        ซูเจี่ยนอันคลึงหน้าผากตัวเองก่อนถาม

        “ลู่เป๋าเหยียนนายชอบเนกไทเส้นนี้มากเลยเหรอช่วงนี้เห็นนายผูกบ่อยจัง”

        “มันวางอยู่นอกสุดฉันหยิบง่ายก็เลยเอาออกมาใช้บ่อยๆ” เขาตอบก่อนจะทำหน้าเหมือนเพิ่งคิดอะไรออก “เนกไทเส้นนี้ที่เธอให้ฉัน?”

        ซูเจี่ยนอันนึกว่าที่เขาผูกมันบ่อยๆเพราะเธอเป็นคนให้ เพราะมันมีความหมายต่อเขาเสียอีก

        แต่เท่าที่ได้ยินเหมือนเขาจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเธอเป็นคนให้นั่นสินะ เขามีเนกไทตั้งเยอะตั้งแยะ จะจำได้อย่างไรว่าใครให้เส้นไหนมาบ้าง

        ถึงอย่างนั้นเธอก็อดเคืองไม่ได้ว่าแล้วจึงดึงเนกไทอย่างแรงจนมันรัดคอของเขาเมื่อเห็นสีหน้าเขาเริ่มไม่ดีก็ปล่อยมือออกแล้วเดินไปกินข้าว

        ลู่เป๋าเหยียนเดินไปนั่งตรงข้ามเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไร

        “ซูเจี่ยนอันเธอวางแผนจะฆ่าฉันหรือไง”

        ซูเจี่ยนอันมองเนกไทที่ถูกผูกแน่นเกินไปจนเบี้ยวไปอีกทางก่อนตอบ

        “เปล่านะฉันไม่คิดจะเป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาวหรอก ก็แค่พลั้งมือ”

        เฮ้อ โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม...เนกไทเบี้ยวขนาดนี้แต่ทำไมเขายังดูหล่อเหมือนเดิมเลยล่ะ

        คิดแล้วซูเจี่ยนอันก็ยิ้มมุมปากพลางทำหน้าตาใสซื่อ

        “ที่รักโกรธงั้นเหรอคะ”

        “...”

        ลู่เป๋าเหยียนหรี่ตามองหน้าเธอไม่พูดไม่จาจนเธออันชักกลัวว่าเขาจะโกรธแล้วจริงๆ ผอ.เครือลู่ผู้ยิ่งใหญ่อย่างลู่เป๋าเหยียนคงไม่เคยมีใครมาทำกับเขาแบบนี้สินะ

        “เฮ้อ!”

        ซูเจี่ยนอันลุกขึ้นก่อนจะเดินไปจัดเนกไทของเขาให้เข้าที่

        “อ่ะ พอใจหรือยัง”

        ลู่เป๋าเหยียนยังคงทำหน้าบึ้งซูเจี่ยนอันขี้เกียจเอาใจเขาแล้วจึงเตรียมหันหลังกลับ ทว่าจู่ๆ เธอก็โดนรั้งเอวเอาไว้จะล้มลงไปนั่งบนตักของเขา

        “...”ซูเจี่ยนอันอ้าปากค้างพลางจ้องหน้าลู่เป๋าเหยียนดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

        ลู่เป๋าเหยียนจ้องมองคนตรงหน้าไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องธุรกิจ สิ่งเหล่านั้นค่อยๆ เลือนหายไปจากสมองของเขาวินาทีนี้ในสายตาเขามีเพียงซูเจี่ยนอัน สมองของเขาโดนภาพของเธอเข้าครอบงำจนหมดความปรารถนาบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นเขาก้มหน้าลงไปประทับจุมพิตบนริมฝีปากของเธออย่างเผลอไผล

        ในชั่วพริบตาหัวใจของซูเจี่ยนอันก็เต้นแรงจนแทบระเบิด เธอตกใจจนขยับไปไหนไม่ได้

        แววตาของเขาเหมือนจะสูบวิญญาณเธอเข้าไปอย่างไรอย่างนั้นเมื่อเขาจูบเธอ เธอก็จูบตอบไปโดยอัตโนมัติ รู้ตัวอีกทีมือของเธอก็โอบรอบท้ายทอยเขาจนเธอตกใจในการกระทำของตัวเอง

        ซูเจี่ยนอันกำลังจะเอามือออกแต่เหมือนลู่เป๋าเหยียนจะรู้ใจเธอ เขารัดเอวเธอไว้แน่นกว่าเดิม

        “อื้อ”เธอร้องประท้วงก่อนจะโอบท้ายทอยของเขาแน่นยิ่งขึ้น

        ลู่เป๋าเหยียนยิ้มมุมปากเล็กน้อยพลางจูบเธออย่างลึกซึ้งกว่าเมื่อครู่

        เสื้อเชิ้ตตัวบางที่ขวางกั้นคนทั้งสองทำให้ซูเจี่ยนอันสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของลู่เป๋าเหยียนที่เพิ่มสูงขึ้นส่วนเธอเองก็เริ่มหายใจไม่ทันจนหอบหายใจ

        “ลู่เป๋าเหยียน...”เธอเรียกเขาเสียงแผ่ว

        ขณะที่ใกล้จะหายใจไม่ไหวลู่เป๋าเหยียนก็คืนอิสระให้กับเรียวปากคู่นั้นและจุมพิตเบาๆ ลงไปอีกสองทีก่อนจะปล่อยมือ สายตาที่มองเธอดูลึกซึ้งสื่อความหมาย

        ซูเจี่ยนอันหน้าร้อนจนแทบไหม้เธอไม่กล้าสบตาลู่เป๋าเหยียนตรงๆ จึงเริ่มดิ้นขลุกขลักอยู่บนตักของเขาแต่ลู่เป๋าเหยียนยังคงรั้งเธอไว้พลางกระซิบที่ข้างหู

        “ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนให้”

        รู้? เขารู้อย่างนั้นเหรอ?

        หมายความว่าเมื่อกี้เธอเดาถูกที่เขาใช้เนกไทเส้นนี้ประจำก็เพราะเธอเป็นคนให้ใช่ไหม?

        งั้นที่เขาทำท่าทางไม่พอใจก็แค่เล่นละคร? เขากะจะเอาเปรียบเธอนี่นา!

        ซูเจี่ยนอันผลักลู่เป๋าเหยียนให้ออกห่างก่อนจะลุกขึ้น

        “ลู่เป๋าเหยียนคนหลอกลวง! คนขี้โกง!”

        คนขี้โกงที่ได้ดั่งใจหวังกำลังอารมณ์ดีถึงจะโดนต่อว่าแต่เขาก็ยังยิ้มบางพลางมองตรงมาจนเธอเริ่มทำหน้าไม่ถูกเลยทำได้แต่ก้มหน้าก้มตากินอาหาร

        ไปๆ มาๆ กว่าจะกินข้าวเสร็จก็ปาไปเที่ยงสี่สิบนาทีซูเจี่ยนอันกลัวว่าจะไปทำงานสายจึงออกปากเร่งลู่เป๋าเหยียน

        ลู่เป๋าเหยียนเปลี่ยนรองเท้าอย่างพิถีพิถันพลางเอ่ย

        “จากที่นี่ไปที่สถานีตำรวจใช้เวลาแค่ห้านาทีไม่ต้องรีบขนาดนั้น”

        “เชิญนายไม่รีบไปคนเดียวเถอะ”ซูเจี่ยนอันผลักไหล่เขาเบาๆ “นายโดดงานก็ไม่มีใครมาหักเงินเดือน ไม่มีใครมาว่าแต่ฉันไม่เหมือนกันนะ ฉันมีหัวหน้าตั้งหลายคน นายเร็วๆ หน่อยสิ!”

        กว่าจะลงมาที่รถก็เที่ยงสี่สิบห้านาทีแล้วแต่เนื่องจากที่นี่อยู่ใกล้กับสถานีตำรวจจริงๆ อย่างที่เขาบอก แถมรถก็ไม่ติดเธอจึงสบายใจขึ้นหน่อย ซูเจี่ยนอันกดเลือกเพลงที่เธอชอบขึ้นมาฟัง

        ลู่เป๋าเหยียนไม่ชอบฟังเพลงขณะขับรถเมื่อก่อนบนรถเขาจึงไม่มี CD สักแผ่นแต่ตั้งแต่ซูเจี่ยนอันนั่งรถเขากลับบ้านหลังเลิกงานทุกวันบนรถก็เต็มไปด้วย CD เพลงหลากหลายประเภท ลู่เป๋าเหยียนเองก็ไม่ได้ว่าอะไรบางครั้งเขายังถกเถียงกับเธอด้วยซ้ำว่าเพลงของนักร้องคนไหนเพราะกว่ากัน

        เขาไม่ชอบเพลงที่ซูเจี่ยนอันกำลังเปิดอยู่ตอนนี้จึงขมวดคิ้วทำสีหน้าเหมือนจะสั่งให้เธอเปลี่ยน แต่เธอกลับยิ้มก่อนจะบอกว่า

        “ที่จริงฉันร้องเพลงนี้เพราะมากเลยนะ”

        ลู่เป๋าเหยียนเลิกคิ้วสายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

        “ไม่เชื่อเหรอ?” ซูเจี่ยนอันเชิดหน้า“ไว้คราวหน้าฉันจะร้องให้ฟัง!”

        “เธอมั่นใจว่าจะไม่ทำให้ฉันตกใจ?”

        “...” ถ้าลู่เป๋าเหยียนไม่ได้กำลังขับรถอยู่ล่ะก็ซูเจี่ยนอันคงเข้าไปต่อยเขาสักสองหมัด

        ตลอดทางบรรยากาศในรถจึงเต็มไปด้วยความผ่อนคลายเมื่อถึงจุดหมายซูเจี่ยนอันก็รู้สึกว่าเธอกับลู่เป๋าเหยียนในตอนนี้แตกต่างจากสามีภรรยาทั่วไปตรงไหนกันนะ?

        นอกเหนือจากเส้นกั้นสุดท้ายที่ยังไม่ได้ก้าวข้ามนอกเหนือจากการที่พวกเธอตกลงกันไว้ตั้งแต่ก่อนจดทะเบียนสมรสว่าจะหย่าในอีกสองปีเรื่องอื่นๆ เธอกับเขาก็เหมือนคู่สามีภรรยากันจริงๆ ทุกอย่างเพียงแต่เธอไม่รู้ว่าเขากับเธอจะสามารถใช้ชีวิตดั่งสามีภรรยาที่แท้จริงได้ตลอดไปหรือเปล่า

         อีกด้านลู่เป๋าเหยียนก็มาถึงบริษัทแล้ว เมื่อเขาเดินออกจากลิฟต์ก็สัมผัสได้ถึงสายตาแปลกๆ จากทางด้านหลังเขาจึงเผยรอยยิ้มหายากออกมา

        “ฉันเพิ่งเคยโดดงานครั้งแรกในรอบเจ็ดแปดปีนายต้องทำขนาดนี้เลย?”

        “มู่ซือเจวี๋ยมาตอนนี้อยู่ที่ออฟฟิศนาย”

        เพราะสถานะที่ค่อนข้างละเอียดอ่อนมู่ซือเจวี๋ยจึงไม่เคยมาที่เครือลู่ แต่วันนี้เขากลับมาที่นี่ไหนจะสีหน้าของเสิ่นเยว่ชวนในตอนนี้อีก...

        รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เป๋าเหยียนเลือนหายไปเขาเดินเข้าห้องทำงานไปพร้อมกับเสิ่นเยว่ชวน เมื่อมู่ซือเจวี๋ยเห็นพวกเขาเดินเข้ามาจึงเอ่ยปาก

        “นั่งสิฉันมีอะไรจะคุยกับพวกนาย”

        มู่ซือเจวี๋ยมองหน้าลู่เป๋าเหยียนแววตาของเขาดูซับซ้อนกว่าทุกที

        ลู่เป๋าเหยียนรู้สึกได้ว่าคงไม่ใช่เรื่องเล่นๆเขาเอนพิงโซฟาพลางนั่งไขว่ห้าง

        “ไม่ต้องอ้อมค้อม”

        “ที่จริงฉันได้ข่าวมาตั้งแต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนแต่เพิ่งมามั่นใจว่าข่าวไม่ผิดแน่...เขากลับมาที่เมือง A แล้ว”

        ‘เขา’ ที่ว่าคือใครทั้งสามคนรู้ดี

        หลายปีที่ผ่านมามู่ซือเจวี๋ยอยู่ในที่มืดลู่เป๋าเหยียนอยู่ในที่แจ้งโดยมีเสิ่นเยว่ชวนคอยช่วยเหลือ พวกเขาพยายามขยายฐานอำนาจให้ทั่วทุกพื้นที่ก็เพื่อจัดการกับเขาคนนั้น

        ลู่เป๋าเหยียนรู้อยู่แก่ใจตลอดว่าสักวันเขาคนนั้นคงกลับมากลับมาทวงคืนทุกอย่างที่ควรเป็นของตระกูลคัง กลับมาทวงอำนาจที่เคยมีแต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะกลับมาเร็วขนาดนี้

        “ทำไงดี?” คนที่ยิ้มแย้มอยู่ตลอดไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็ตามอย่างเสิ่นเยว่ชวนถึงกับขมวดคิ้วพลางถามเสียงเครียด

        “พวกเราเตรียมตัวมาหลายปีก็เพราะรู้ดีว่าวันนี้คงมาถึงพวกเราเองก็รอเวลานี้อยู่ไม่ใช่หรือไง”สายตาของลู่เป๋าเหยียนเริ่มดำมืดส่อแววอันตราย “เขากลับมาเร็วเท่าไร เราก็ยิ่งจัดการได้เร็วเท่านั้น”

        เสิ่นเยว่ชวนประสานมือของตัวเองเข้าด้วยกัน

        “คนตระกูลคังกลับมาฉันไม่กลัวสงครามครั้งนี้ฉันรอมานานแล้ว แต่ที่ฉันถามคือ เจี่ยนอันล่ะจะทำยังไง?”

        มู่ซือเจวี๋ยมองหน้าลู่เป๋าเหยียนทันทีที่สิ้นคำ

        ส่วนลู่เป๋าเหยียนนั้นเงียบไป

        เขาหลุบตาลงราวกับเจอคำถามที่ยากสาหัสความสับสนและขัดแย้งฉายชัดในแววตา เขาหลับตาลงก่อนเอ่ย

        “ฉันไม่รู้”

        เสิ่นเยว่ชวนเพิ่งเคยได้ยินคำนี้ออกจากปากลู่เป๋าเหยียน

        ลู่เป๋าเหยียนที่เก่งรอบด้านเด็ดขาดทุกการกระทำ มีวิสัยทัศน์กว้างไกลและไม่เคยแพ้ใครในสายตาของผู้คนเขาไม่ต่างอะไรจากเทพเจ้า

        เขาไม่เคยพูดคำว่าไม่รู้แต่วันนี้เสิ่นเยว่ชวนเชื่อหมดใจว่าเขาหมายความอย่างที่พูดจริงๆ

        “อย่างแย่ที่สุดก่อนจะแต่งงานกันฉันเคยบอกกับเธอไว้แล้ว” ลู่เป๋าเหยียนเงยหน้าขึ้นก่อนแววตาแปรเปลี่ยนก่อนตัดสินใจ “อย่างแรกที่ต้องทำคือ กำจัดซูหงเยวี่ยน”

        เสิ่นเยว่ชวนเข้าใจทันทีลู่เป๋าเหยียนคิดถึงอนาคตของซูเจี่ยนอัน ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องการให้เธอสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขในภายภาคหน้า

        “คงเพราะฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเรื่องรักๆใคร่ๆ เลยไม่ค่อยเข้าใจวิธีการของนาย” มู่ซือเจวี๋ยถามลู่เป๋าเหยียน“ทำไมนายตั้งปิดบังเธอทุกเรื่องแบบนี้นายเคยคิดบ้างหรือเปล่าว่าเธอเองก็อาจจะอยากรู้เรื่องนี้เหมือนกัน”

        “เธอไม่มีทางอยากรู้และฉันจะไม่มีทางปล่อยให้เธอรู้” ลู่เป๋าเหยียนตอบ“ชีวิตกว่ายี่สิบปีที่ผ่านมาของเธอบริสุทธิ์และเรียบง่ายฉันไม่อยากพาเธอเข้ามาในความมืด อีกอย่าง...เธอเองก็มีคนที่ชอบอยู่แล้ว”

        ใช่แล้วเรื่องที่ซูเจี่ยนอันมีคนที่ชอบอยู่แล้วไม่เคยหายไปจากใจของลู่เป๋าเหยียน

        “จริงด้วย”เสิ่นเยว่ชวนพูดอย่างอดไม่ได้ “ถ้านายไม่พูดฉันคงลืมไปแล้วลั่วเสี่ยวซีบอกเองกับปากว่าเจี่ยนอันมีคนที่ชอบมานานหลายปีแล้วแต่ครึ่งปีที่ผ่านมา เวลาฉันเห็นเธออยู่กับนาย ทำไมถึงลืมเรื่องนี้ไปเลยก็ไม่รู้”

        มู่ซือเจวี๋ยหัวเราะขึ้นมาก่อนจะพูดแทงใจดำ

        “ฉันว่าเพราะทั้งคู่ใจตรงกันไงล่ะ”

        “ใช่เลย!”เสิ่นเยว่ชวนชูนิ้วให้มู่ซือเจวี๋ยอย่างเห็นด้วยก่อนจะมองหน้าลู่เป๋าเหยียนพลางยิ้ม

        “หรือว่าพอแต่งงานกับนายเจี่ยนอันก็ถูกนายขโมยหัวใจไปแล้วแต่นายไม่รู้ตัว?”

        “พวกนายหุบปากซะ”ลู่เป๋าเหยียนกวาดสายตาเย็นเยียบไปทางพวกเขา“ถ้าพวกนายเผลอพูดอะไรออกไปให้เจี่ยนอันได้ยินล่ะก็ชีวิตนี้อย่าหวังว่าจะได้กลับมาเมือง A อีก”

        เสิ่นเยว่ชวนกลัวคำขู่ของลู่เป๋าเหยียนซะที่ไหนเขายังยิ้มก่อนพูดแหย่

        “ดูนายสินายเคยพาฉันไปที่เขมร กล้าเข้าไปในพื้นที่ที่อันตรายที่สุดของประเทศเพื่อคุยธุรกิจแต่ทีเรื่องนี้กลับกลัวเมียรู้ว่านาย...โอ๊ย! ”

        เสิ่นเยว่ชวนยังพูดไม่ทันจบเขาก็ถูกลู่เป๋าเหยียนเตะเข้าให้อย่างจัง