////////////////Part ปืน/////////////////
หลังจากที่ป้อนข้าวป้อนยาไอ้เตี้ยเสร็จผมก็เตรียมเช็ดตัวให้มัน น้าเดือนเอากะละมังใส่น้ำพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กมาให้
“ให้น้าเช็ดให้ดีกว่า ปืนเช็ดเป็เหรอ”
“…ก็แค่เช็ดตัวมันจะยากอะไร”
“จะดีเหรอ…ปืนจะไม่ทำ…”
“ผมจะทำอะไร เอามาผมเช็ดเอง แล้วน้าเดือนก็ออกไปทำกับข้าวได้แล้วมั้ง เดี๋ยวพ่อก็จะกลับมาแล้วนี่”
“ไล่กันเหรอ แล้วอย่าแอบทำอะไรน้องนะ น้าไปนะน้องมีน ระวังตัวด้วยล่ะ”
“…อย่าไปฟังน้าเดือน กูจะไปทำอะไรมึง ป่วยเป็ผักขนาดนี้”
“…พี่แล้วพี่น้าเดือนนี่ใครอ่ะ”
“…พี่น้าเดือนอะไรของมึง ถอดเสื้อเร็ว กูเช็ดตัวให้”
“หนังกูจะหลุดออกมาด้วยมั้ย”
“…ถ้ามึงยังชักช้าก็ไม่แน่ เร็วๆถอดกางเกงด้วย”
“…ไม่เอา ไม่ถอดกางเกง”
“…กูบอกแล้วถ้ามึงไม่พร้อมกูจะไม่ทำอะไร แล้วมึงป่วยขนาดนี้ใครจะไปทำลง เห็นกูเป็คนยังไงเนี่ย”
“…กูอายอ่ะ”
“ไม่ต้องอายแล้ว เมื่อคืนกูเห็นหมดแล้ว ไอ้มินิคอกเทลของมึงอ่ะ”
“…ของกูไม่เล็กขนาดนั้น”
“… เออ ใหญ่มากเศษหนึ่งส่วนสี่ของกูได้ เร็วๆสิ”
“สัด”
หลังจากปล้ำเช็ดตัวให้ไอ้เตี้ยเสร็จ ผมก็มานั่งพิงขอบเตียงลูบหัวกล่อมไอ้เตี้ยมันนอน ลูบไปลูบมาก็แอบจุ๊บเหม่งมันไปทีนึง
“อ๊ะ ไอ้พี่ปืน…”
“แค่จูบนิดเดียวเอง”
“พี่ยังไม่ตอบกูเลย พี่น้าเดือนเป็ใครอ่ะ เป็อะไรกับพี่เหรอ”
ประโยคหลังเสียงไอ้เตี้ยมันเบาลงมาก ผมแทบไม่ได้ยินแต่ก็ยังจับใจความได้
“อืม…เป็อะไรดีล่ะ เป็…ทุกอย่างของกูเลย”
“…”
ไอ้เตี้ยมันเบะหน้า เตรียมจะร้องอีกแล้ว ที่ผมรู้ว่ามันร้องหนักเมื่อคืนเพราะตามันปูดมาก เหมือนปลาทองแก้มป่อง แต่เป็ปลาทองแก้มป่องที่น่ารักโคตรๆ
“ฟังกูก่อน”
ผมลูบหัวมันเบาๆแล้วแอบจูบที่แก้มมันอีกรอบ ลดความหื่นลงไม่ได้จริงๆเลยผม
‘จุ๊บ’
“พี่แม่งเอาอีกแล้วนะ”
ไอ้เตี้ยมันเอามือปีดแก้มตัวเองไปมา ไม่มีน้ำลายกูติดหรอก ไม่ต้องถูขนาดนั้นก็ได้
“ที่บอกว่าเป็ทุกอย่างของกู น้าเดือนเป็อย่างนั้นจริงๆนะ”
“กูไม่อยากฟังแล้ว”
เวลาไอ้เตี้ยมันงอนนี่น่ารักจริงๆ อยากฟัดมันมากๆขอบอก
“หึ เออๆกูพูดแล้ว ก็น้าเดือนอ่ะเป็ทั้งพี่เลี้ยง เป็ครู เป็ผู้ช่วย เป็เลขาของกูเลย”
ผมหยุดพูดแล้วมองหน้ามัน เบะเข้าไปใหญ่แล้ว อยากหยิกแก้มแรงๆแต่กลัวน้องเจ็บ
“แล้วก็เป็…แม่”
“แม่ทูลหัวอ่ะเหรอ”
“มึงจะฟังกูป่ะเนี่ย”
“…พูดต่อๆ”
“เป็เหมือนแม่กูนี่แหละ วันแม่ก็ไปเป็แม่ให้กูไหว้ที่โรงเรียน ตอนกูตีกับเพื่อนก็ไปเป็ผู้ปกครองให้ ขอโทษคู่กรณีแทนกู แล้วอีกสองเดือนก็จะแต่งงานกับพ่อกูแล้วด้วย”
“…หรือว่าพี่แอบชอบแม่เลี้ยงตัวเอง?”
“…”
กูล่ะอยากจะเขกหัวมึงจริงๆ ไอ้เตี้ยยย มึงคิดไปถึงไหน หรือว่ามันเป็ความผิดของผมที่ไม่บอกมันตรงๆ?
“เฮ้อออ”
“อะไรอีก จริงเหรอ พี่มึงแอบชอบแม่เลี้ยงตัวเองจริงเหรอ”
ไอ้เตี้ยมันทำหน้าเหมือนหมาหงอยเลย ทำไมมึงโง่ขนาดนี้
“น้าเดือนอ่ะ เป็น้ากู”
“อืม…ห๊ะ! พี่ว่าไงนะ”
“เป็น้องแม่กูอ่ะ เรียกน้ามั้ยล่ะ ไม่ได้ชื่อ ‘น้าเดือน’อย่างที่มึงเข้าใจ”
“อ่อ”
“พอแม่กูตาย น้าเดือนก็เลี้ยงกูมาตลอด”
“อืมๆ พอเข้าใจ”
ไอ้เตี้ยมันยิ้มตาหยี น่ารักจริงๆ ของหยิกแก้มหน่อยเหอะ
“โอ้ย พี่กูเจ็บ ตอนนี้กูป่วยอยู่นะ”
“เออๆ มากูเป่าให้หายเจ็บ”
แล้วก็หลอกลาวนลามมันอีก ผมจูบที่หน้าผากมันเบาๆแล้วเลื่อนมาจูบที่แก้มทั้งสองข้างของมัน แล้วก็ไม่ลืมจูบที่ปากซีดๆของมันปิดท้าย
“ไอ้ปี่ปืน! ไม่กลัวติดไข้รึไง”
ไอ้เตี้ยมันเขินหน้าแดง หรือมันแดงเพราะฤทธิ์ไข้ผมก็ชักไม่แน่ใจ
“ที่นี้มึงเลิกหึงกูรึยัง”
“กูไม่ได้หึง…ซักหน่อย”
“อืม กูจะเชื่อ แล้วก็ขอโทษที่ทำให้มึงเข้าใจผิด นอนพักเถอะจะได้หายเร็ว”
“อืม…”
“กูจะได้…”
แล้วก็จูบที่ปากไอ้เตี้ยมันอีกรอบ
“พี่แม่ง กูนอนแล้ว แล้วอย่าแอบลักหลับกูนะ”
“ฮ่าๆ นอนเถอะ”
แล้วผมก็กล่อมไอ้เตี้ยนอน หลังจากมันหลับได้ซักพักผมก็ลงมาข้างล่าง บ้านผมเป็บ้านสองชั้น มีบริเวณกว้างพอสมควรตอนนี้พ่ออยู่กับน้าเดือน นานๆทีผมจะกลับมานอนบ้านบ้าง แต่่นี้งานค่อนข้างเยอะ เลยกลับมาบ้านบ่อยๆ ผมอยู่บ้านนี้มาตลอด จนเข้ามหาวิทยาลัยเลยไปอยู่คอนโดที่พ่อซื้อไว้นานแล้ว
“ได้ยินว่าพาแฟนมาบ้าน”
“อืม มันไม่ค่อยสบาย แล้วงานเป็ไงบ้าง”
“ให้ลูกน้องดูอยู่”
“แล้วน้องเป็ไง”
“ตัวยังร้อนอยู่ แต่ให้กินยานอนแล้ว”
“อืม”
ผมเล่าเื่ไอ้เตี้ยให้พ่อกับน้าเดือนฟังนานแล้ว พ่อกับน้าเดือนก็อยากเจอมัน ผมเลยลองชวนไอ้เตี้ยมาบ้าน แต่ถูกมันปฏิเสธเลยงอนกันพักใหญ่ พ่อผมไม่ได้ว่าอะไร บอกแค่ว่าผมโตแล้ว ดูแลตัวเองได้แล้วจะคิดจะทำอะไรมันก็แล้วแต่ผม แต่ขอให้ผมเป็คนดีก็พอ
“ไปค่ะสองพ่อลูกไปกินข้าวกัน”
น้าเดือนมาเรียกให้ผมกับพ่อไปกินข้าวกลางวัน หลังจากกินข้าวเสร็จผมคงไปนอนเฝ้าไอ้เตี้ยต่อ ไม่รู้ว่าไข้ลดบ้างรึยัง สงสารมันจริงๆ
////////////////End ปืน/////////////////
อืม…รู้สึกหัวโล่งๆดีจัง ผมลืมตางัวเงียมองซ้ายมองขวาก็เจอไอ้พี่ปืนนอนอยู่ข้างๆ ขอบตามันคล้ำหน่อยๆ แต่ยังหล่อเหมือนเดิม ไม่ปลุกมันดีกว่าปล่อยให้มันนอนไป สงสัยเมื่อคืนพี่มันไม่ได้นอน
ตอนเช้าหลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาก็พบว่ามานอนบ้านไอ้พี่ปืนมัน ชุดบอลที่ใส่ก็ของพี่มัน คงเปลี่ยนให้ผมั้แ่เมื่อคืน โดนลักพาตัวมายังไม่พอยังโดนจับแก้ผ้าอีก ตั้งสองรอบแล้ว นึกแล้วก็ยังอายอยู่เลย แต่เจ็บใจนิดหน่อย หาว่าของกูเป็มินิคอกเทลไปได้ แล้วมาหาว่าของมันใหญ่กว่าผมสี่เท่า จัญไรไม่มีใครเกินพี่มันจริงๆ
“มองอะไร”
ห่า! พี่มึงลืมตากะทันหันขนาดนั้นเกิดกูช็อคตายทำไง
“เปล๊า”
“กูอนุญาตให้มองได้ ลูบคลำได้ หอมได้จูบได้ มึงสนใจมั้ย”
“อ่า…ไม่แหละ เกรงใจ”
โอ้ยๆพี่มึง จะให้กูเขินจนะเิตัวเองตายเลยรึไงกัน
“ทำไมอ่ะ ไม่อยากจูบกูบ้างเหรอ ทีกูยังอยากจูบมึงจะตาย”
“ม…ไม่อ่ะ กูยังไม่หายดี”
“ไหนดูดิ ตัวหายร้อนยัง อืม…ไม่ค่อยร้อนแล้ว”
พี่มันเอามือแตะหน้าผากผมเพื่อวัดไข้ แล้วพาลยกหัวผมไปซุกที่หน้าอกพี่มันแล้วกอดผมไว้ทั้งตัวเลย
หาเื่หลอกลูบคลำกูตลอด
“ไอ้พี่ปืน กูหายใจไม่ออก”
“ดี เอาให้ตายคาอกกูนี่แหละ”
ไม่ได้ กูไม่อยากตายคาอกผู้ชายนะ
“…”
“ลุกไหวรึเปล่า เดี๋ยวลงไปกินข้าวเย็นข้างล่างกัน”
“อะ…อืมไหว”
แล้วเราก็นอนกอดกันกลมไปได้ซักพักพี่ปืนมันก็ลากผมลงบรรไดมา ชั้นล่างของตัวบ้านเป็พื้นที่โล่งๆ ประดับตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา ลืมไปว่าพี่มันรวย ต่างจากบ้านกูฉิบหาย พี่มันพาเดินมาในห้องอาหาร ต้องเรียกว่าห้องอาหารจริงๆนะ เพราะมีไว้กินข้าวอย่างเดียวจริงๆ คือมีโต๊ะ เก้าอี้ทานอาหาร เคาน์เตอร์ห้องครัว ไฮโซหรูหรามาเห่ามักๆ
แล้วก็มีผู้ชายวัยกลางคนคนนึงดูรัศมีแล้วบ่งบอกว่าเป็พ่อพี่มันแน่ๆ ลักษณะหน้าตาคล้ายๆกับไอ้พี่ปืนอีก 20 ปีข้างหน้า หล่อแบบผู้ใหญ่ๆ แล้วก็มีน้าไอ้พี่ปืนมันที่ชื่อเดือนไม่ได้ชื่อ ’พี่เดือน’นั่งอยู่
“นั่งก่อนเด็กๆ เดี๋ยวน้าตักข้าวให้น้า”
แล้วน้าเดือนคนสวยก็จัดแจงลุกขึ้นยืนเตรียมตักขาวแจก
ผมยังยืนบื้อๆอยู่ไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี เลยหันไปมองไอ้พี่ปืน มันก็มองตอบแล้วหันไปทางพ่อพี่มัน
“พ่อ…นี่แฟนผมชื่อมีนอยู่ปีหนึ่ง”
“…ส…สวัสดีครับ”
พี่มึงพูดออกไปโต้งๆขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วจะกินข้าวกันลงมั้ยเนี่ย ผมกลืนน้ำลายอึก ฉิบหาย พ่อพี่มันจ้องมองมาที่ผม แกจะวิ่งไปเอามีดทำครัวมาแทงผมมั้ยวะ
“อืม…สวัสดี นังก่อนสิ”
“ค…ครับ”
แล้วพี่ปืนมันกับขยับเก้าอี้ให้ผมก็นั่งข้างๆพี่มัน โดยที่พี่มันนั่งตรงข้ามพ่อพี่มัน พ่อพี่มันยังมองผมอยู่เลยอ่ะ
“อืม…หน้าตา…น่ารักกว่าที่คิด”
“ผมหล่อหรอกใครว่าน่ารัก”
ฉิบหาย ! ลืมตัว ความปากไวของผมก็ช่างไม่เลือกสถานการณ์หรือสถานที่เลย ใครว่าน่ารักไม่ได้ ต้องรีบแก้ตัวทันที กรณีนี้ก็ไม่ยกเว้น
“ฮ่าๆ เหรอ เอาๆ เอาอย่างนั้นก็ได้”
“…ครับ ขอโทษครับผมปากไวไปหน่อย”
“ก็บอกพ่อแล้วว่าน่ารัก”
“เออ เอ้ากินข้าวๆ น้าเดือนทำกับข้าวอร่อยนะ น้องมีนลองกินดู”
วุ้ย พ่อพี่ปืนน่ารัก เรียกผมว่าน้องมีนด้วยอ่ะ น่ารักเหมือนน้าเดือนเลย
“กินข้าว ไอ้เตี้ย อย่ามัวแต่อึ้งอยู่”
“…”
ผมหันไปมองพี่มันแล้วเบะปากใส่ ทำไมไม่เอาอย่างพ่อกับน้าเดือนเรียกน้องมีนเพราะๆบ้างห๊ะ! เรียกแต่ไอ้เตี้ยๆอยู่นั่นแหละ
“ยังมาเบะปากอีก ก็มึงเตี้ยจริง”
“เออ ย้ำจริงไอ้คำว่าเตี้ยนะ กูยังอายุไม่ถึง 20 ยังสูงได้อีกเหอะ”
“…กูว่าน่าจะไม่สูงแล้วนะ คงได้แค่นี้แหละ”
“…พี่แม่ง”
“เ้าปืน แกอย่าไปแหย่น้อง ให้น้องกินข้าวก่อน”
ฉิบหาย ความเคยชินเื่ต่อปากต่อคำกับพี่มัน ไอ้พี่ปืนก็ยั่วโมโหกูอยู่ได้
“เอ่อขอโทษครับ ผมพูดไม่เพราะกับพี่เขา”
“ไม่เป็ไรหรอก อย่างปืนมันต้องอย่างนี้แหละ ถึงจะดี”
“ทั้งพ่อกับน้าเดือนเข้าข้างไอ้เตี้ยมันหมดเลยเหรอ”
“ก็แกไม่น่ารักเหมือนน้องเขานี่”
“ใช่ ปืนไม่ได้ตัวเล็กๆปากแดงๆน่ารักๆเหมือนน้องมีน น้าก็ไม่เข้าข้างหรอก”
เออครับ คำก็น่ารัก สองคำก็น่ารัก เอาเลย ผมยอมเป็น้องมีนที่น่ารักให้วันนึงเลย
หลังจากนั้น ไอ้พี่ปืนก็เอายาแก้ไข้มาให้ผมกิน ผมไม่อยากกินยาแล้วอ่ะ แต่โดนไอ้พี่ปืนใจโฉดจับกรอกยาไปเรียบร้อย แล้วพี่มันก็พาไปเช็ดตัวแล้วกล่อมเข้านอน ตอนนี้ผมเลิกอายแล้วนะ เพราะถึงจะขัดขืนพี่มัน ก็ไม่ใช่ว่าจะรอด ถูกพี่มันจับถลกหนังแก้ผ้า เช็ดตัวแล้วเปลี่ยนชุดใหม่ให้เรียบร้อยเลย
“นอนซะ เดี๋ยวกูจะไปช่วยงานพ่อก่อน เดี๋ยวมานอนด้วย”
“กูไม่อยากนอนแล้วอ่ะ”
“ไม่ได้ ถ้าพรุ่งนี้มึงหาย มึงอยากได้อะไรกูให้หมดทุกอย่างเลย”
พี่มันยิ้มอย่างอ่อนโยนอ่ะ นานๆจะได้เห็นซักที แถมมีข้อเสนอที่น่าสนใจอีก
“ฝันดีครับ”
หลอกจุ๊บเหม่งกูเป็รอบที่เท่าไรแล้วเนี่ย เผลอไม่ได้เลย
เช้านี้ผมตานขึ้นมาอย่างสดชื่นขึ้น คิดว่าเกือบหายดีแล้วนะ เนื่องจากไม่ปวดหัวแล้ว แต่ยังเจ็บคอนิดหน่อย คงเพราะได้คนดูแลดี บางทีไอ้พี่ปืนมันก็มีมุมอ่อนโยนเหมือนกัน ถ้าไม่นับการเช็ดตัวที่เหมือนเอาผ้าขนหนูมาขูดๆผิวกูอ่ะนะ แต่ก็เกินคาดที่พี่มันดูแลผมอย่างดี
“ตื่นแล้วเหรอ ไหนดูดิไข้ลดยัง”
โห ลงทุนอ่ะ เอาหน้าผากตัวเองมาวัดไข้ผม เขินเลยอ่ะดิ
“พ…พี่มึงแม่ง วัดไข้ธรรมดาไม่ได้รึไง”
“ไม่ได้…ตอนนี้กูหากำไรอยู่ ได้อะไรเล็กๆน้อยๆกูเอาหมดแหละ รอมึงหาย…มึงเตรียมตัวเตรียมใจไว้เลย…”
“สัด...แม่งหื่นกามแต่เช้าเลย เหมือนที่น้าเดือนว่าไม่ผิด”
“อืม…ก็อาจจะจริงอย่างที่น้าเดือนว่า…แต่แค่กับมึงนะ”
“…”
“กูไม่คิดจะไปหื่นกับใครนอกจากมึงหรอก…ไอ้เตี้ย”
“อือ…ก็…อย่าไปหื่นกับใคร…นอกจากกูหล่ะ”
อร๊ายยย พูดเองก็เขินเอง ชักใจกล้าหน้าด้านใหญ่แล้วกู
“หึ…”
แหมย ยิ้มหน้าบานเท่าจานดาวเทียมที่บ้านกูละ
“ขอบคุณนะ ที่ดูแลกูอย่างดี แต่เช็ดตัวกูให้เบาลงกว่านี้นิดนึงก็ดีนะ กูแสบ”
“หึ…แล้ววันนี้อาบน้ำได้รึเปล่า”
“ได้ดิ กูหายแล้วนะ”
“อืม…หรือจะให้กูอาบให้…กูบริการดีนะ”
“ม…ไม่ต้องเลย เลิกลามกได้แล้ว”
“…ไปอาบน้ำเถอะจะได้ลงไปกินข้าว น้าเดือนคงทำกับข้าวเสร็จแล้วแหล่ะ”
แล้วผมก็รีบตะเกียกตะกายลงจากเตียงพี่มันเพื่อไปอาบน้ำด้วยความเร็วแสง ใจเต้นตึ๊กตั๊กเวลาโดนพี่มันหยอกคำลามกใส่ ใจเหลวเป็น้ำเลยกู เฮ้อ อาการหนักนะกูเวลาชอบใครซักคนเนี่ย
“กินข้าวเยอะๆน้า น้องมีน แล้วตอนนี้เป็ยังไงแล้ว หายรึยังคะ”
“ขอบคุณครับ ดีขึ้นมากแล้วครับ”
ผมหันซ้ายหันขวา ไม่เห็นพ่อพี่ปืน เพราะตอนนี้เรานั่งกินข้าวกันแค่ 3 คน
“อ๋อ คุณพ่อเข้าบริษัทไปแล้วค่ะ เหลือน้าคนเดียว แต่เดี๋ยวน้าก็ต้องเข้าบริษัทหมือนกัน ต้องไปเคลียร์งานกันต่อ”
พี่มันเคยบอกว่าน้าเดือนทำหน้าที่เป็เสมือนเลขาของพ่อพี่ปืนที่บริษัทและบางทีก็ยังเป็เลขาให้ไอ้พี่ปืนด้วย
“อ่อครับ”
“เดี๋ยวกินข้าว แล้วมึงต้องกินยานะ ยังไม่ค่อยหายดีเลย”
“เออ รู้แล้ว พูดเป็ร้อยครั้งแล้วมั้งพี่มึงอ่ะ”
ครับ พี่มันพูดเป็ร้อยครั้งจริงๆครับ ั้แ่ผมอาบน้ำเสร็จพี่มันก็พูด ตอนพี่มันหยิบเสื้อผ้าของพี่มันมาให้ใส่ก็พูด พอใส่สร็จก็พูดอีก ตอนผมเดินลงบรรไดมาพี่มันก็ยังพูด ตอนนี้ในหัวผมมีแต่คำว่า ‘ยา ยา ยา’ เต็มหัวไปหมด ประสาทจะแดก
“ก็มึงดื้อ กว่าจะจับกรอกยาได้ กูอยากจะหาไม้เรียวมาตีมึงจริงๆ”
“…”
“ตลกนะคะเราสองคน เดี๋ยวทานเสร็จ ปืนล้างจานด้วยนะ น้าต้องเขาบริษัท แล้วเวลาไม่มีใครอยู่บ้าน ปืนอย่ารังแกน้องนะ น้าไปล่ะ”
“…ครับน้า…ถ้าไอ้เตี้ยมันไม่เต็มใจอ่ะนะ”
“…ไอ้พี่ปืน”
ผมอยากะโงับหูพี่มันมากอ่ะตอนนี้ ย้ำคำนี้ตลอด ไอ้คำว่า ‘ไม่เต็มใจ’เนี่ย ตอกย้ำจัง มันเหมือนย้ำให้ผมยอมๆมันได้แล้วอย่างนั้นเหรอ กูก็ผู้ชายนะเว้ย กล้าขอกูก็กล้าให้ พี่มึงกล้าป่ะล่ะ
“หึ…กินๆเข้าไป เร็วๆ”
แล้วผมก็ต้องยัดข้าวต้มเข้าปาก กินข้าวต้มมาหลายวันแล้วอ่ะ เริ่มเบื่อๆ
“กูเบื่อข้าวต้มแล้วอ่ะ”
“…กินไปก่อน เดี๋ยวกลางวันอยากกินอะไร กูสั่งให้”
“พี่ไม่ทำให้กูกินอ่อ”
“…กูทำกับข้าวไม่เป็เหอะ แล้วอยากกินอะไร”
“อืม…อยากกินไก่บอนชอน”
“…อืม เดี๋ยวสั่งให้”
ได้เหรอวะ คิดว่าจะให้กูกินพวกอาหารอะไรอ่อนๆซะอีก พี่มันใจดีวุ้ย
กินข้าวเสร็จ ก็ต้องกินยา ผมทำหน้าเบ้พยายามกลืนยาลงคออย่าทุลักทุเล
“ให้กินยาทำหน้าเหมือนถูกกูจับปาดคอ กลืนลงไปเร็วๆ”
“…”
วุ้ย ทีตอนนี้ล่ะบังคับกูจริงๆ
“พี่มึง…คือว่า…ถ้าพี่มึงอยากจะ…”
“อะไรของมึง เป็อะไร”
“เอ่อ…ก็ถ้าพี่มึงอยาก…ทำ…กูก็…ไม่เป็ไร”
“ห๊ะ! พูดอะไรของมึง พูดดีๆ”
“โว้ย! กูบอกว่าถ้าพี่มึงอยากจริงๆกูยอมก็ได้”
ต้องให้กูะโ คิดว่ากูไม่อายเหรอ? อายสิวะ!
“…มึงยอม? เื่? …ไอ้เตี้ย…มึง”
พี่มันตาเหลือกแล้ว ดูมันใมาก ไม่คิดว่ากูจะกล้าพูดล่ะเซ้
“เออ! กูยอม!”
ยืดอกรับเลยกู ยอมให้พี่มัน xxx ได้ ภูมิใจฉิบหาย ความรักนวลสงวนตัวไม่มีเหลือแล้ว ถ้าไอ้พี่ธันรู้กูตายแน่
“…นี่มึงเข้าใจแน่เหรอว่า ว่ามันเป็ยังไง”
เอ๊ายังมาถามกูอีก เห็นหน้าตากูซื่อบื้อแต่กูไม่ได้โง่นะ
“ก็…พี่ออมบอกว่าเจ็บโคตรๆ…แต่ก็แค่ครั้งแรกมั้ยอ่ะ กูทนได้”
“ไอ้เตี้ย…”
พี่มันรีบโผเข้ากอดผมเลย รัดแน่นอีกต่างหาก
“…อะไร”
“…กูรักมึงนะ”
บอกรักกูด้วยตอนกอด แล้วกูจะไม่ยอมได้ไง๊ ถามจริง
6K
