ข้างหัวใจ_End

        ในตอนเช้ากฤษกรโอบประคับประคองชมพูนิกข์ลงบันได ไปยังห้องรับประทานอาหาร ซึ่งขณะนี้ภายในห้องรับประทานอาหาร ก็มีญาตาวีนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

        “อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่กร, นิกข์”

        ญาตาวีกล่าวทักทาย พร้อมกับฉีกยิ้มหวานส่งให้บุคคลทั้งสองทันที ที่พาเดินผ่านประตูเข้ามา ภายในห้องรับประทานอาหาร

        “อรุณสวัสดิ์น้องสาวสุดที่รักของพี่”

        กฤษกรกล่าวทักทายตอบ ด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม ที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ขณะที่พาชมพูนิกข์เดินเข้ามานั่งลงที่โต๊ะรับประทานอาหาร

        “อรุณสวัสดิ์จ๊ะกุ้ง”

        ชมพูนิกข์ก็กล่าวทักทายเพื่อนด้วยรอยยิ้มบางๆ แกมเขินอายเมื่อเห็นสายตากรุ้มกริ่มขี้เล่นของญาตาวีมองมา

        “แหม!! ทีเมื่อก่อนนะทำท่าจะเกลียดซะให้ได้ แต่ทำไมตอนนี้พี่ชายเราถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ก็ไม่รู้สินะ”

        ญาตาวีกล่าวกระแหนะกระแหนพี่ชายสุดที่รัก ที่แทบจะอุ้มชมพูนิกข์เลยก็ว่าได้

        “แหม!! แขวะพี่แต่เช้าเลยนะเรา ก็เมียกับลูกพี่นี่นะ จะไม่ให้พี่หวงและห่วงได้ยังไงกันล่ะ เราก็นะ!!”

        กฤษกรต่อว่าผู้เป็นน้องสาวอย่างไม่จริงจังนัก ขณะที่เดินมานั่งลงที่เก้าอี้ที่ตั้งวางอยู่หัวโต๊ะรับประทานอาหาร ซึ่งเป็นที่นั่งประจำของเขา โดยที่ชมพูนิกข์นั่งอยู่ฝั่งซ้ายมือ และญาตาวีก็นั่งอยู่ที่ฝั่งขวามือของกฤษกร

        “อุต๊ะ!! เรียกเมียซะเต็มปากเต็มคำเลยนะคะพี่ชาย เอ้!!.... นี้เขาเรียกว่าหลงเมียหรือเปล่าคะเนี้ย ฮ่าฮ่าฮ่า!!!!....”

        ญาตาวีพูดหยอกเย้าผู้เป็นพี่ชายอย่างชอบอกชอบใจ จึงถูกชมพูนิกข์ส่งสายตาค้อนมาให้อีกหนึ่งวงใหญ่ เพราะตอนนี้ชมพูนิกข์อายจนหน้าแดงจนไม่รู้จะวางมือเรียวเล็กไว้ที่ตรงไหนแล้ว

        “กุ้ง!!.... หลงเหลิงอะไรก็ไม่รู้ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เธอก็พูดเกินไปแล้ว”

        ชมพูนิกข์พูดแก้แทนผู้ชายคนเดียวที่นั่งอยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหาร

        “โห!! มีออกตัวแทนกันด้วยอ่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า!!!! ....”

        ญาตาวียังไม่เลิกแซวคนทั้งสองเล่น ก็มันสนุกดีนี่นะ ที่ได้เห็นเพื่อนอายจนหน้าแดงแปร๊ดอย่างนี้

        “ยัยกุ้ง!! พอได้แล้ว เมียพี่อายจนจะแดงทั้งตัวหมดแล้วเนี้ย เลิกเล่นเลิกแกล้งได้แล้ว กินข้าวกันดีกว่า จะได้ออกไปสำนักงานเขตกัน”

        กฤษกรปรามน้องสาวสุดที่รัก เมื่อเห็นว่าชมพูนิกข์อายแล้วอายอีกจนหน้าแดงลามไปถึงใบหูเลยตอนนี้

        “แน้!! มีหวงกับน้องนะคะพี่ชาย เดี๋ยวเถอะ! เดี๋ยวน้องจะงอนให้งอสักสามวันเจ็ดวันเลย”

        ญาตาวีแกล้งทำแก้มป่อง เหมือนว่ากำลังจะงอนเข้าให้แล้ว

        “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่บอกให้ไอ้ลูสมันมาง้อ”

        กฤษกรกล่าวหน้าตาย และทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ซึ่งผู้เป็นน้องสาวได้ยินอย่างนั้นก็หุบยิ้มร่าลงไปในทันที

        “พี่กรอ่ะ!! นี่น้องนะ อย่ามาพูดอย่างนี้นะ” ญาตาวีทำหน้าหงิกหน้างอจริงๆ ไม่ได้ล้อเล่นแล้วทีนี้

        “เอาล่ะคะเธอ, พี่กร เลิกพูดกันได้แล้วค่ะ กินข้าวกันดีกว่านะคะ”

        ชมพูนิกข์กลัวว่าเรื่องจะบานปลาย จนญาตาวีโกรธพี่ชายสุดที่รักของเธอขึ้นมาจริงๆ จึงได้พูดห้ามทัพเอาไว้ก่อน

        กฤษกรจึงถูกญาตาวีย่นจมูกส่งให้

        “เห็นแก่พี่สะใภ้และหลานในท้องหรอกนะคะเนี้ย ไม่งั้นกุ้งจะงอนพี่กรจริงๆ ด้วย”

        ญาตาวียื่นปากไปว่าให้พี่ชายสุดที่รัก จึงถูกพี่ชายสุดที่รักยื่นมือใหญ่ไปจับศีรษะเล็กๆ ทุยๆ โยกไปมาเบาๆ อย่างมันเขี้ยว ชมพูนิกข์ที่มองดูสองพี่น้องเล่นหยอกล้อกัน ก็ให้รู้สึกมีความสุขไปด้วย

        “เอาล่ะ!! กินข้าว กินข้าวกันได้แล้ว เจ้าตัวเล็กหิวแย่แล้วนี่”

        กฤษกรกล่าวตัดบท ผละมือใหญ่ออกจากศีรษะน้องสาวสุดที่รัก ยื่นไปตักอาหารมาใส่ที่จานข้าวของชมพูนิกข์ แล้วค่อยกลับไปตักอาหารมาใส่จานข้าวของญาตาวีอีกคน

        “ขอบคุณค่ะ” ซึ่งทั้งสองสาวต่างพูดขอบคุณกฤษกรเกือบจะพร้อมๆ กัน

๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗๑๗