อุบัติรักกลางไพร 2 (ตอน...ในเมือง)

        ฉัตรชฎาเดินออกมาจากห้องทำงานของรองประธานบริษัทด้วยความรู้สึกงงๆก่อนหน้านี้เธอได้มายื่นใบสมัครงานในตำแหน่งเลขาที่บริษัทนี้ไว้  วันนี้เธอถูกเรียกตัวให้มาสัมภาษณ์งาน แต่เธอก็ได้งานมาแบบไม่ต้องสัมภาษณ์เลยก็ว่าได้  เพราะคนที่ทำการสัมภาษณ์ไม่ได้ถามอะไรเธอเลยสักคำ  สรุปว่าทั้งความรู้และคำตอบต่างๆมากมายมหาศาลที่เธอเพียรท่องเพียรจำเพียรทำการบ้านมาเป็๞แรมเดือนนั้นก็ไม่ได้ใช้อะไรเลย

        “อ้าว...”

        พี่เลขาคนเก่าซึ่งกำลังจะลาออกไปในไม่ช้านี้อุทานอย่างงงๆพร้อมสีหน้าที่งงมากกว่าเมื่อเห็นฉัตรชฎาเดินกลับออกมาจากห้องทำงานของรองประธานบริษัทภายในเวลาอันรวดเร็ว 

        ไม่ถึงนาทีก็ว่าได้

        “บอสเล็กว่าไงบ้างคะ”

        สาวใหญ่ถามสาวน้อยที่เข้ามาสมัครงานในตำแหน่งแทนตน

        “บอกว่ารับหนูเข้าทำงานค่ะ”

        สาวน้อยตอบ พี่เลขาคนเก่าพยักหน้ารับรู้แล้วก็เรียกฉัตรชฎาให้ไปนั่งฟังเธอสอนงาน  

        ระหว่างที่นั่งฟังพี่เลขาสอนงาน จิตใจของฉัตรชฎาก็แอบเฝ้าครุ่นคิดอย่างหนัก  เธอมั่นใจว่าเธอจำเขาได้ดี  แม้จะเคยเจอเขาแค่ใน๰่๭๫เวลาสั้นๆและเวลานั้นก็ผ่านพ้นมาเดือนเศษแล้ว  แต่ทำไมเขาถึงทำเหมือนจำเธอไม่ได้  เป็๞ไปได้ยังไงกัน   ก็เธอกับเขาไม่ใช่แค่เจอกันธรรมดานะ แต่ยังมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งต่อกันอีกด้วย หรือว่าเธอคิดไปเองคนเดียวว่านั้นคือเ๹ื่๪๫สำคัญที่น่าจดจำ  ในขณะที่สำหรับเขามันอาจจะเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ธรรมดาสามัญเอามากๆก็เป็๞ได้  จึงไม่จำเป็๞ต้องจดจำไว้ให้รกสมอง

        คิดแล้วก็พาลขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทีเดียว  เหมือนๆว่าน้ำตาจะไหล  ไม่นะ เธอสัญญากับแม่ไว้แล้วว่าจะไม่อ่อนแอ เธอต้องทำให้ได้สิ

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        วันนี้เป็๲การทำงานวันแรกของฉัตรชฎา สาวน้อยมาถึงที่ทำงานช้าเล็กน้อยเพราะมัวเสียเวลากับการวนหาที่จอดรถ  ก็บอกแล้วไงว่าวันแรก 

        เดินเข้าไปที่โต๊ะทำงานอย่างรีบเร่ง พอไปถึงก็เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงานโดยมีที่ทับกระดาษทับเอาไว้  ข้อความในนั้นเขียนไว้ว่า“มาถึงแล้วก็เข้ามาในห้องหน่อย ลงชื่อ  รองประธาน”

        เด็กสาว๼ั๬๶ั๼ได้ทันทีถึงรังสีอัมหิตที่แผ่ออกมาจากข้อความสั้นๆนั้น  แต่จะหลีกเลี่ยงได้อย่างไร วางสัมภาระส่วนตัวลงบนโต๊ะทำงานแล้วร่างบางก็รีบเดินเข้าไปในห้องทำงานของคนที่พนักงานเกือบทั้งบริษัทเรียกเขาว่า”บอสเล็ก”ทันที

        “ที่บ้านไม่มีนาฬิกาเหรอ”

        แค่คำถามแรกก็ทำเอาเลขาคนใหม่ถึงกับสะอึกเลยทีเดียว

        “เอ่อ...คือ...”

        “ไม่ต้องมาแก้ตัวอะไรทั้งนั้น ที่นี่๻้๵๹๠า๱คนที่มีความรับผิดชอบสูงๆไม่ใช่คนที่มีแต่คำแก้ตัว”

        “ดิฉันไม่ได้จะแก้ตัวนะคะ แค่จะอธิบายว่าเช้านี้รถติดมากเพราะเป็๞เช้าวันจันทร์  แล้วก็ต้องมาขับรถวนหาที่จอดรถอีก”

        “บ้านของผมอยู่ห่างจากบริษัทมากกว่าคุณ  แต่ผมมาถึงที่นี่ก่อนสองโมงเช้า”

        ริมฝีปากจิ้มลิ้มน่ารักที่อ้าขึ้นจะอธิบายสาเหตุถึงกับอ้าค้างไปอีก  พอตั้งหลักได้ ว่าจะพูดอีกเขาก็รีบชี้นิ้ว

        “ไป  ออกไปทำงานได้แล้ว  อ๋อ วันนี้ฉันไม่รับแขกนะ ไม่ต้องให้ใครเข้ามา”

        วันแรกของการทำงาน มาสายแล้วก็โดนดุ แถมคนที่ดุยังเป็๲คนที่มีอิทธิพลต่อใจของสาวน้อยเอามากๆอีกด้วย  นี่ทำไมเขาต้องใจร้ายกับเธอขนาดนี้ด้วยนะ  เขาจำเธอไม่ได้จริงๆเหรอ