แอดดดดดดดด
เอวาเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว สายตาหวานทอดมองร่างสูงที่นอนเอามือก่ายหน้าผากหายใจสม่ำเสมออยู่กลางเตียง...
นี่เขาหลับไปแล้วหรอ?
เอวากำลังคิดว่านี่เธออาบน้ำนานไปรึเปล่านะเ้าบ่าวของเธอถึงได้รอจนเผลอหลับไปเช่นนี้ ครั้นจะไปปลุกเขาให้ลุกขึ้นไปอาบน้ำหรือให้ขยับตัวไปนอนดีๆก็ไม่กล้าอีก หญิงสาวรู้ดีว่าวันนี้พี่นนท์ก็เหนื่อยมาทั้งวันและเธอเองก็เช่นกัน...
เอวาหยิบหมอนแล้วเดินตรงไปยังโซฟา ขนาดของมันก็ใหญ่พอให้เธอนอนได้เมื่อคิดได้ดังนั้นหญิงสาวก็เดินไปปิดไฟในห้องแล้วเอนตัวลงนอนราบไปบนโซฟาทันที
สายตาที่เศร้าศร้อยแอบมองร่างสูงที่นอนหลับอยู่เงียบๆท่ามกลางแสงจันทร์ที่เล็ดลอดออกมาผ่านม่านหน้าต่าง ถ้างานแต่งงานที่เกิดขึ้นมันเป็เพราะเขารักเธอบ้างก็คงจะดีไม่น้อย แต่นี่เปล่าเลย...พี่นนท์แค่จีบเธอเล่นๆตามประสาผู้ชายเ้าชู้และเธอก็ดันเชื่อและหลงรักเขาอย่างหมดหัวใจไปแล้ว
เอวารู้ดีว่าพี่นนท์ต้องจำใจยอมแต่งงานกับตัวเองเพราะพลาดทำเธอท้องเท่านั้น ทุกอย่างมันก็เป็แค่ความรับผิดชอบของเขาและการแต่งงานครั้งนี้มันก็มีแค่ความรักของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นเอง...
มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาตัวเองที่ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ หญิงสาวพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้ให้เงียบที่สุดเพื่อไม่ให้เขาตื่นมาได้ยิน...มันนานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ที่เธอแอบร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนกระทั่งนอนหลับไปทั้งน้ำตา
.
.
ชั่วโมงต่อมานนทกรก็รู้สึกตัวขึ้นหลังจากที่หลับไปเพราะความเหนื่อยล้า ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดสนิทเหลือเพียงแสงจันทร์รำไรที่ส่องเข้ามาเท่านั้น
มือหนาเอื้อมไปเปิดโคมไฟหัวเตียงเพื่อตามหาร่างเล็กที่ควรจะนอนอยู่ข้างๆเขาบนเตียงแต่กลับไม่พบเธอและในทันทีที่เปิดไฟหัวเตียงชายหนุ่มจึงได้มองเห็นคนที่กำลังมองหานอนขดตัวด้วยความหนาวอยู่บนโซฟา
ชายหนุ่มกำลังคิดว่าเขาแค่เผลอหลับไปแปบเดียวทำไมเอวาถึงไม่ปลุกล่ะ...เธอจะทรมานตัวเองด้วยการไปทนนอนหนาวอยู่บนโซฟาแคบๆนั่นได้ยังไงกัน เร็วเท่าใจคิดกว่าจะรู้ตัวอีกทีนนทกรก็เดินมาหยุดอยู่ข้างๆหญิงสาวเสียแล้ว
.
.
เช้าวันต่อมา...
เอวารู้สึกตัวขึ้นอีกครั้งเมื่อมีแสงแดดสาดส่องมา หญิงสาวทอดมองทุกอย่างรอบตัวก็พบว่าเธอนอนอยู่บนเตียงนุ่มพร้อมกับผ้าห่มที่คลุมกายไว้อย่างอบอุ่น
นี่เธอมานอนบนเตียงนี้ได้ยังไงกันนะ...หรือว่าพี่นนท์จะเป็คนอุ้มเธอมานอนที่นี่? แล้วตอนนี้เข้าหายไปไหนแล้วล่ะ? หญิงสาวพยายามมองหาสามีโดยชอบตามกฎหมายของเธอแต่ก็ไม่พบเขาจนกระทั่งสายตาของเธอสะดุดเข้ากับนาฬิกา
"ตายจริง นี่เกือบเก้าโมงแล้วหรอ!"
เอวาใมากเพราะเธอไม่เคยตื่นสายแบบนี้เลย นี่เป็ครั้งแรกจริงๆนะ แล้วที่สำคัญเธอก็มาอยู่บ้านนนทกรแล้วด้วย มาอยู่วันแรกก็ตื่นสายซะแล้วหรือนี่!
.
.
.
เอวารีบอาบน้ำและลงมายังด้านล่างก็ไม่พบนนทกร มีเพียงป้าแนบคนใช้เก่าแก่ในบ้านกับน้อยหลานสาวของป้าแนบที่ย้ายมาจากบ้านใหญ่ของครอบครัวนนทกรมาอยู่ที่นี่ ทั้งสองกำลังช่วยกันเช็ดปัดฝุ่นทำความสะอาดในบ้านตามหน้าที่ของตนเอง
"เอ่อ...ขอโทษนะคะ"
"มีใครเห็นพี่นนท์บ้างมั้ยคะ" เอวาถามคนใช้ทั้งสองคน
"อ๋อ คุณนนท์ไปทานข้าวที่เรือนใหญ่ค่ะ" น้อยเอ่ยปากบอกเธอ
"ขอบคุณค่ะ งั้นวาไปที่เรือนใหญ่ก่อนนะคะ" เอวาบอกทุกคนอย่างรีบร้อน
"มาอยู่วันแรกก็นอนตื่นสายซะแล้ว"
ป้าแนบพูดขึ้นเบาๆในระหว่างที่เอวากำลังจะออกไป ซึ่งเอวาก็พอได้ยินอยู่ หญิงสาวชะงักเล็กน้อยมันก็จริงอย่างที่ป้าแนบว่านั่นแหละนะ...มาอยู่วันแรกก็เป็แบบนี้ซะแล้ว
"ป้า! ก็คุณเขาท้องอยู่มันก็ต้องเหนื่อยแล้วก็เพลียแบบนี้แหละ"
น้อยปรามป้าของเธอเพราะเข้าใจเอวาอยู่ แต่คุณหญิงบุหงานี่สิท่านยิ่งไม่ปลื้มสะใภ้ใหญ่อยู่ด้วย เ้านายใหม่ของเธอเจอศึกหนักแน่...นางน้อยคิดในใจ
"โธ่ ฉันมัวแต่วุ่นอยู่ก็เลยลืมบอกคุณเอวาเลยว่าคุณนนท์ให้เอาข้าวเช้ามาให้แล้ว" นางน้อยหันไปทางโต๊ะทานข้าวที่มีโจ๊กร้อนๆของเอวาวางอยู่อย่างเซ็งๆ
,
373
