ณ วัดแห่งหนึ่งแถบชานเมือง เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวดูผิดจากชาวบ้านทั่วไปแถวนั้น ถือชุดอาหาร ดอกไม้ ธูป เทียน เดินเข้ามาในวัดเพื่อประกอบพิธีทางศาสนา ให้กับพ่อและแม่ที่ล่วงลับ
-ใจร้ายมากเลยนะครับ ทิ้งให้เด็ก 17 ปีอยู่ตามลำพัง ส่วนพ่อกับแม่กลับไปอยู่์กัน 2 คน ทำไมไม่มารับผมไปอยู่ด้วยละครับ-
ใบหน้าที่เรียบเฉยแฝงไปด้วยความทุกข์ใจอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่แดงก่ำขณะฟังพระสวดจนเ้าอาวาสสังเกตเห็นอดไม่ได้ที่จะเวทนา เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว
"โยม มีเื่ทุกข์ใจอะไร"
เจมส์ รีบปาดน้ำตาแล้วประนมมือคุยกับหลวงตาเ้าอาวาส
"ครับ" มีเสียงสะอื้นเล็กน้อยออกจากปากของเจมส์
"มาทำบุญให้พ่อกับแม่หรือโยม"
"ครับ หลวงตา"
"เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็เื่ของธรรมชาติ เราฝืนไม่ได้หรอกโยม แต่ในเมื่อทุกอย่างได้เกิดขึ้นแล้ว จงเอาใจออกมามองตัวเองที่อยู่ตอนนี้ให้ดี ดูตัวเองให้เหมือนกับว่าโยมกำลังดูคนคนหนึ่ง รับรู้ว่าตอนนี้เราเสียใจ แต่อีกไม่นาน ความรู้สึกมันจะค่อยๆ ทุเลาลงนะโยม"
"ครับ" เสียงสะอื้นดังขึ้นมาเป็ครั้งที่ 2
"ดวงของโยมเป็คนที่โชคดี อีกไม่นานจะมีคนดีๆ เข้ามา แล้วทำให้โยมมีความสุขอีกครั้ง"
เจมส์ก้มลงกราบหลวงพ่อ ในใจตอนนั้น ไม่ได้คาดคิดถึงสิ่งใดตามที่หลวงพ่อพูด แต่หารู้ไม่ว่าสิ่งที่หลวงตาได้พูดจะเกิดขึ้นจริง
"ลุงครับ ผมจัดการตัวเองได้ ลุงไม่ต้องลำบากก็ได้นะครับ"
"ลำบากอะไรกันล่ะ ลุงกับพ่อของหลานเราสนิทกันยิ่งกว่าพี่น้อง เดี๋ยวพรุ่งนี้ลุงมารับแล้วพาไปสมัครเข้าโรงเรียนใหม่ จริงๆ เราก็เคยเรียนโรงเรียนนี้มา่หนึ่งก่อนที่ครอบครัวหลานจะย้ายที่ทางไป ไม่รู้เจมส์จะพอจำได้ไหม"
"พอจำได้ครับ ขอบคุณนะครับ"
"แล้วโรงเรียนนี้เ้ากายลูกชายของลุงก็เรียนอยู่ที่นี่ด้วย ไว้ว่างๆ ลุงจะพาไปกินข้าวด้วยกัน เด็กรุ่นเดียวกัน น่าจะสนิทกันได้ไม่ยาก"
"ครับ"
เจมส์ที่เป็เด็กพูดน้อยเป็ทุนเดิม เมื่อมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นรวมถึงต้องอยู่กับลุงที่นานๆ จะเจอกันสักครั้งยิ่งทำให้เจมส์แทบไม่ปริปากพูดอะไรเลยยกเว้นอีกฝ่ายจะเริ่มถามก่อน
"แพรว ได้จดรายชื่อคนไม่ส่งงานมาครบหรือยัง"
"จดมาแล้วค่ะครู"
"ไหนใครบ้าง"
"กาย ไงคะ หนึ่งเดียวในห้อง"
"นี่มันจะค้างงานเอาโล่เกียรติยศหรือไง แล้วทำไมแพรวไม่ช่วยเขาเล่า"
"ก็..."
"ทะเลาะกันอีกแล้วสิ เอาน่าเที่ยวนี้ช่วยครูหน่อย ครูี้เีจะตามงานแล้วครูอยากพัก มีเรานั่นแหละพอจะคุยกับเขาได้ ช่วยไปตามให้มาทำงานหน่อยนะ"
"ไม่เอาล่ะ ครู"
"200 พอไหม"
"ขนาด KFC จุใจ ถังละ 299 บาท แล้วนะครู"
"โหดสมชื่อจริงๆ เด็กคนนี้ ถ้าทำให้กายมันลุกมาทำงานค้างได้ เดี๋ยวครูพาไปกินครูสัญญา"
รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นที่ใบหน้าสาวน้อยที่ดูแล้วชีวิตนี้เธอจะไม่เคยทุกข์ใจเลยสักครั้ง ทำเอาคนที่ยืนอยู่ห่างๆ ถึงแม้จะไม่รู้จักก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้
-น่ารักชะมัด-
"เจมส์ ตามลุงมาสิลูก มัวแต่สนใจอะไรอยู่"
"ครับ ขอโทษครับ"
"นี่เรา ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ ลุงก็เหมือนญาติผู้ใหญ่เรานั่นแหละ"
แล้วคุณลุงก็พาเจมส์เข้าไปสมัครเรียน โดยโรงเรียนนี้ ขึ้นชื่อเื่จ่ายเงินก็เข้ามาเรียนได้เลย ดังนั้นโปรไฟล์ดีแบบเจมส์แถมผู้อุปถัมภ์รายใหญ่ของโรงเรียนเป็คนพามาสมัครเองกับตัวยิ่งทำให้ดูน่าเชื่อถือไปกันใหญ่
"เดี๋ยวก็จะถึงเวลาเคารพธงชาติแล้ว เจมส์รอครูอยู่แถวนี้หรือจะไปซื้อขนมเดินเล่นก่อนก็ได้นะ พอใกล้เวลาก็มาพบครูที่นี่ แล้วครูจะพาไปแนะนำตัวในห้องเรียนอีกครั้ง"
"ไม่เป็ไรครับ ผมว่าผมเดินสำรวจ และไปเข้าแถว เข้าห้องเรียนเองได้ครับ"
เจมส์พูดด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยไม่เหมือนกับภาพรอยยิ้มของเจมส์เมื่อสักครู่ที่ยืนดูเด็กสาวคนนั้นคุยเล่นกับครู
-ผมจะไปหาเธอ เธอน่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่ง เวลา 45 นาทีก่อนเคารพธงชาติผมน่าจะหาเธอเจอ-
ผ่านไปแล้วร่วม 15 นาที หายากเอา เื่โรงเรียนนี้เปลี่ยนไปมากจนจำเกือบไม่ได้มีแต่่ตึกเก่าหลังโรงเรียนเท่านั้นที่พอจะนึกได้บ้าง ไม่รู้ว่าปกติเด็ก ม.ปลาย เขานั่งพัก่เช้ากันที่ไหนนะ
"ขอโทษครับ ผมพึ่งมาวันแรก อยู่ห้อง ม.5 ปกติเขานั่งกันที่ไหน"
"เด็กใหม่เหรอวะ ม.5 เหรอ งั้นก็รุ่นเดียวกับกูล่ะสิ"
"เฮ้ย ห้องเรามีเด็กใหม่เว้ย โคตรหล่อ มึงโทรบอกอีฟ้าเลยให้มันมาตะครุบเหยื่อเดี๋ยวนี้"
เจมส์ยืนฟังแบบ มึนงง ทั้งที่ใช้ภาษาไทยแต่ทำไมไม่เห็นเข้าใจอะไรเลยสักอย่าง ขณะนั้นเองก็ได้ยินเสียงดังสดใสมาแต่ไกล เป็ผู้หญิงตัวไม่สูงมากตามมาตรฐานหญิงไทย วิ่งมาอย่างรวดเร็ว หรือนี่เองที่กลุ่มผู้ชายพวกนั้นเรียกมาให้มาตะครุบเหยื่อ ซึ่งเหยื่อนั้นก็คงเป็ ....
"ว๊ายยย หล่ออะไรปานนี้ หล่อเหมือนภาพวาด หล่อเหมือนไม่มีอยู่จริง"
ว่าแล้วฟ้าก็ะโ กอดเจมส์เอาไว้แน่น จนกลุ่มผู้ชายที่โทรไปตามต้องมาจับแยกออก
"มึงมีแฟนแล้วนะ เกรงใจเพื่อนกูบ้าง"
"ไหน เพื่อนมึง"
"เพื่อนใหม่นี่ไง ไม่ต้องในะมึง อีนี่มันก็หิวแบบนี้กับทุกคนนั่นแหละ สมัยก่อนมึงยังหลงกูเลย มาหากูนี่ มา"
"โอ้ยตอนนั้นกูหลงผิดเฉยๆ " ฟ้ารีบหันไปหาเจมส์ "ชื่ออะ...อ่าว ไปไหนซ่ะล่ะ"
"มึงทำแบบนั้น เขาก็วิ่งเตลิดไปแล้วสิ"
ฮู้ว... นักเรียนพวกนี้อาการหนักเอาเื่ เจมส์เดินตามหาเด็กผู้หญิงคนเมื่อเช้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอโรงอาหารที่มีม้านั่งสีขาววางอยู่อย่างเป็ระเบียบ อาคารใต้ถุนสูงที่มีนักเรียนนั่งทำการบ้าน นั่งคุยกัน หรือกินอาหารเช้า อย่างสงบ เหมาะที่จะเป็ที่นั่งพักของเรา เอ๊ะ! นั่นไง เด็กผู้หญิงคนนั้น คนที่เจอเมื่อเช้า เจมส์ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเด็กผู้หญิงที่กำลังนั่งบิดี้เี เหมือนว่านั่งจดจ่ออยู่กับอะไรบางอย่างมาสักพักจนร่างกายเริ่มอ่อนล้าเต็มที
“ข้อนี้ ต้องใช้โลปิตาลแก้ครับ ไม่งั้นลิมิตที่ได้ก็ยังเป็ศูนย์ส่วนศูนย์อยู่ดี แถมถ้าจะจัดรูปก็ดูจะยากเกินไปเพราะติดลอการิทึมฐานอี ว่าแต่ ม.5 ทำไมสอนเื่นี้แล้วล่ะครับ จริงๆ ต้องเรียนตอน ม.6 นะ”
ดูเหมือนผมจะทำเธอใเสียแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธผม ผมเลยถือวิสาสะนั่งสอนการบ้านข้อยากที่เธอพยายามทำอยู่นานสองนาน
"เกือบลืมแนะนำตัว สวัสดีครับ ผมชื่อเจมส์พึ่งมาวันนี้เป็วันแรก คุณชื่ออะไร"
"ตอนแรกใหมดเลย จู่ๆ ก็เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียง" แล้วอีกฝ่ายก็เงียบไปพร้อมกับส่งสายตาแบบพินิจพิจารณากลับมาแทน
"คุณเอาแต่จ้องหน้าผมมีอะไรหรือครับ คุณยังไม่ตอบผมเลยนะว่าชื่ออะไร"
"อ๋อ... เปล่า... เอ่อ คือ ชื่อแพรว" หน้าของแพรวปรากฏสีแดงระเรื่อ บ่งบอกได้ชัดว่าเขินฝ่ายตรงข้ามอยู่
"ครับ" น่ารักจริงๆ ด้วย ผมอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้เสียแล้ว
4K
