ทะลุเวลา มาหาท่านแม่ทัพ

ผ่านมาเกือบ สองอาทิตย์แล้ว ที่รุ่ยซีแต่งเข้าจวนเจิ่งในฐานะฮูหยินของแม่ทัพเจิ่งเทียนฉี แต่คงจะเป็นแค่ในนามเท่านั้นเพราะตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ตั้งแต่คืนเข้าหอจวบจนวันนี้ไม่เห็นเขาในจวนเลยสักวัน ลืมบอกไปว่าได้แยกจวนจากจวนใหญ่ของตระกูลเจิ่ง มาเป็นจวนของแม่ทัพเองที่มีความใหญ่โตโอ่อ่า แต่ใช่ว่าจะมีความสุข...."เห้อ~เบื่อเสียจริงชิงชิง"รุ่ยซีที่ตอนนี้นั่งเกยคางมองออกนอกหน้าต่างมาเกือบชั่วโมง "คุณหนูท่านนั่งตากลมนานแล้วเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้นะเจ้าคะ""ไม่เป็นอะไรหรอก " "ท่านอยากดื่มหรืออยากจะทานอะไรรึป่าว ชิงชิงจะไปหามาให้เจ้าคะ""ข้ายังไม่หิว ""ช่วงนี้ ท่านไม่ค่อยกินอาหารเสียเลย ให้ชิงชิงไปตามหมอให้ดีรึไม่""ไม่ต้อง แค่รู้สึกเบื่อๆเท่านั้น ขอบใจนะที่เป็นห่วง" ถ้าเป็นโลกปัจจุบันคงจะไปเดินห้างตากแอร์ฉ่ำๆ หรือไปเดินเลือกซื้อหนังสือนิยายสักสองสามเล่ม แต่ที่นี่นอกจากตลาดแล้ว แทบไม่มีที่ให้ไปเลย และยิ่งตอนนี้แล้วเธอได้แต่งเข้ามาเป็นฮูหยินของแม่ทัพเทียนฉีแล้ว จะต้องทำตัวให้ดูน่าเชื่อถือของพวกบ่าวในจวนอีกตึกๆ ตึกๆ เสียงฝีเท้าที่วิ่งมาจากด้านหน้าประตูของพ่อบ้านหลีก็ต้องทำให้รุ่ยซีพูดทักขึ้นมา "ใครมารึพ่อบ้านหลี""ฮูหยินขอรับ ท่านหวินโม่เจียงมาขอเข้าพบท่าน ตอนนี้ได้มารอที่เรือนรับรองแล้ว""งั้นท่านไปเตรียมชุดน้ำชามาให้เขาด้วยละกัน""ขอรับ"หวินโม่เจียงงั้นหรอ? รุ่ยซีเดินตรงไปยังเรือนรับรองทันที เพื่อไปเจอแขกที่มาถึงเมื่อสักครู่ "ท่านหวินโม่เจียงใช่รึไม่?"" อ่อ ฮูหยินเจิ่ง ข้าคงไม่ได้มารบกวนท่านมากเกินไป?""ไม่รบกวน เรียกข้าว่าไป๋เอ่อร์เถอะ ""ข้าแนะนำตัวก่อน ข้าชื่อหวินโม่เจียง เรียกข้าโม่เจียงก็ได้ ""โม่เจียงท่านมาหาข้าถึงจวนมีเรื่องอะไรรึป่าว"รุ่ยซีทักถามโม่เจียงที่นั่งตรงข้ามโต๊ะทันทีเพื่อคลายความสงสัย"พอดีข้าผ่านมาแถวจวนท่านพอดี เลยแวะมาทักทายท่านเท่านั้น เพราะท่านอาจจะเบื่อแย่ เพราะสหายของข้าอย่างเทียนฉี ทิ้งเจ้าสาวแล้วหนีเข้าค่ายทหารไปอย่างนั้น""ท่านเป็นสหายของเขางั้นรึ""ข้าเป็นรองแม่ทัพ เป็นสหายของเทียนฉีมานานตั้งแต่ฝึกฝนการศึกด้วยกัน ท่านอย่าใส่ใจเทียนฉีเลย เขาก็เป็นเช่นนี้ เห็นภายนอกเขาดูเย็นชา แต่ลึกๆด้านในเขาอ่อนโยนมาก และที่เขาจะต้องรีบขนาดนั้นเพราะเทียนฉีจะต้องไปจัดการเรื่องที่ค่ายด่วน""เรื่องนั้นข้าไม่นำมาเก็บใส่ใจแล้ว ท่านนำไปบอกเขาเถอะ เรื่องหน้าที่ต้องมาก่อน ไม่ต้องกังวล " รุ่ยซียกกาน้ำชารินชาใส่ในแก้วชาตรงหน้าของโม่เจียง "เมื่อสักครู่ ข้าผ่านตลาดมาคนในตลาดพูดว่าวันนี้เป็นเทศกาลปล่อยโคม พอดีมันอาจจะทำให้ท่านคลายเหงาได้บ้าง"เทศกาลปล่อยโคมงั้นรึ น่าสนุก มันคงจะสวยน่าดู เคยเห็นแต่ในละครโทรทัศน์หรือ ภาพในหนังสือเท่านั้น ถ้าเห็นของจริงจะเป็นยังไงกันนะ? "น่าสนใจดี"รุ่ยซีพูดด้วยน้ำเสียงแอบเซงเล็กน้อย "งั้นถ้าไป๋เอ่อร์ไม่รังเกลียด ข้าจะพาท่านไปชม""มันจะเป็นการรบกวนท่านเสียเปล่าๆ""ไม่เลยสักนิด แต่ตอนนี้ข้าจะต้องกลับไปยังค่ายเพื่อไปทำเรื่องสำคัญเสียก่อน ยามค่ำข้าจะส่งคนมารับท่านที่จวน ""งั้นข้ารบกวนท่านแล้วโม่เจียง"(.........)ค่ายทหารชายแดนต้าฮั่นเทียนฉีที่ต้องนี้กำลังนั่งอ่านคำภีร์จะต้องเงยหน้าจากคำภีร์ที่อ่านเมื่อมีเสียงคนกำลังเดินมา"เทียนฉี ท่านทายดูสิข้าไปเจอใครมา" โม่เจียงเดินมาหยุดด้านหน้าของเทียนฉี "เจ้าจะไปเจอใครทำไมข้าต้องรู้ด้วย" "ดูท่านพูดสิ คำพูดชั่งบาดหัวจิตหัวใจเสียจริงๆ อย่างงี้สินะถึงทำให้ไป๋เอ่อร์นั่งรอเก้อ เบื่อเหงาเพียงคนเดียวในจวน สามีนางช่างใจดำเสียจริงๆ""เจ้าไปจวนเจิ่งมารึ"เทียนฉีวางคำภีร์ที่ออกลงกับพื้นโต๊ะแล้วหันมาถามโม่เจียง "ใช่ ข้าไปเยี่ยมฮูหยินเจิ่งมา นางดูผอมซีดไปเยอะ คงจะตรอมใจเรื่องที่ท่านหนีการเข้าหอออกมาเสียก่อน ""เจ้าพูดมากเกินไปนางคงจะไม่คิดเช่นที่เจ้าพูดมาหรอก" "ถึงนางไม่คิด แต่การที่เจ้าบ่าวที่พึ่งแต่งงานด้วยหนีการเข้าหอ นางคงจะอับอายเป็นแน่ ท่านเป็นชายท่านคงไม่คิดในส่วนนี่หรอก" เทียนฉีไม่ได้ตอบโต้แต่อย่างใดได้แต่นั่งฟังอยู่เฉยๆ "ท่านคงไม่ว่าอะไรที่ข้าจะพานางไปดูโคมลอย""นี่เจ้า!!!""อะไรของท่านกันเทียนฉี ข้าเพียงจะพานางไปดูโคมลอยเฉยๆ เห็นว่า นางคงเบื่อและเหงามาก ""ถึงอย่างนั้นก็ตามมันไม่เหมาะสมเพราะนางมีสามีแล้ว ""เทียนฉี ท่านยังเรียกว่าตัวเองเป็นสามีอีกรึ ในเมื่อท่านเลือกที่จะมาหลบที่ค่ายนี่มาเกือบอาทิตย์ ทั้งๆไม่มีภารกิจแต่อย่างใด"........"ว้าวสวยจัง ""คุณหนูระวังด้วยเจ้าค่ะ คนเยอะเหลือเกิน จะชนท่านบาดเจ็บได้"คนของโม่เจียงได้มาส่งบริเวรที่จัดงาน ตลอดเส้นทางตลาดมีร้านค้าขายโคมสวยงามเต็มไปหมดทำให้รุ่ยซีที่เห็นครั้งแรกดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ผู้คนที่เดินพากันสวนทางกันไปมาพากันเขียนคำอธิฐานบนโคมแล้วก็ลอยขึ้นชั้นฟ้า เปรียบเสมือนดวงดาวที่ส่องประกายอยู่เต็มท้องฟ้า"งั้นคุณหนูรอชิงชิงอยู่ตรงนี้เดี๋ยวชิงชิงจะไปซื้อโคมมาให้ท่านอธิฐาน""งั้นเจ้าไปเถอะ "จากนั้นชิงชิงก็เดินลับไปกลับผู้คนจำนวนมากจนหายไปกับตา ไม่นานเสียงฝีเท้าก็มาหยุดอยู่ด้านหลังของรุ่ยซี"ชิงชิงใยเจ้ามาเร็วจัง ซื้อโคมมาแล้วรึ"แต่รุ่ยซีหันกลับไปมอง กลับไม่ใช่สาวใช้ของตน แต่กับเป็นเขาที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี อย่างเทียนฉียืนอยู่"ท่าน!! มาได้อย่างไรกัน แล้วโม่เจียงละ" "สามีเจ้ากำลังยืนอยู่ทั้งคนเจ้ากับมาถามถึงชายอื่นรึ""ก็เขาเป็นคนชวนข้าให้มาไม่ใช่ท่านเสียหน่อย"รุ่ยซีตรอกกลับ "โม่เจียงเขาจะต้องดูแลค่าย เลยมาไม่ได้" เทียนฉีพูด"งั้นรึ""แล้วท่านก็มาแทนโม่เจียงว่างั้นรึ"รุ่ยซีตรอกกลับ ทั้งๆที่ตอนนี้หน้าเขาจะจับข้ากินให้ได้ "ข้าขอโทษเจ้าในวันนั้นด้วย ที่ข้าพูดแรงจนเกินไป""ข้าไม่นำมาใส่ใจให้ปวดหัวหรอก "ตึกๆตึกๆ เสียงวิ่งของเด็กชายเดินมาชนรุ่ยซีจนเกือบตกน้ำแต่ยังดีเทียนฉีคว้าเธอได้ทัน จนเซไปล้มทับที่อกข้างซ้ายของเทียนฉี ที่เสียงดังราวกับตีกลองรัวๆ แบบไม่มีจังหวะ "ใจท่านเต้นแรงเหมือนกันนะเนี่ย""คำพูดนี้ประหลาดอีกแล้ว""ชั่งคำพูดข้าเถอะ ""คุณหนูข้ามาแล้ว!!!!" ชิงชิงที่วิ่งมาพร้อมโคมลอยสองอันต้องหยุดชะงัดเมื่อมาเจอเจ้านายทั้งสองกำลังยืนกอดกัน"ชิงชิง มาแล้วรึ""เจ้าค่ะ นี่เจ้าค่ะโคมลอย"ชิงชิงยื่นโคมลอยให้รุ่ยซีที่ตอนนี้กลับมายืนปกตเช่นเดิม""งั้นชิงชิงขอตัวก่อน""เดี๋ยวสิชิงชิงเจ้าจะไปไหน!!!" ชิงชิงก็วิ่งหายไปกับฝูงชน"จะเขียนอะไรลงไปที่โคมรึ"เทียนฉีถามขึ้นและหันมามองรุ่ยซีที่ขะมักขะเม้นเขียนอะไรบ้างอย่างลงบนตัวโคมเทียนฉีที่จ้องใบหน้ารุ่ยซี แท้ที่จริงแล้วใบหน้าของรุ่ยซีไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมตอนเด็กเลยสักนิด เขาไม่ได้โกรธที่นางเปรียบเทียบใบหน้ากับพี่สาวนางเอง แต่เรื่องของซูหนีว์ก็ยากที่จะลืม เพราะด้วยเราทั้งสามสนิทกันตั้งแต่เด็กๆ และคนที่จะเป็นคู่หมั้นหมายของเทียนฉีตั้งแต่แรกไม่ใช่จ้าวซูหนีว์ แต่เป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลจ้าวอย่างจ้าวไป๋หลัน แต่ด้วยความนางถูกนำตัวให้ไปอยู่ต่างเมืองทำให้มีการเปลี่ยนแปลงขึ้นจวบจนตอนนี้ ได้มาแต่งงานกับนางอีกครั้ง"เป็นความลับ ท่านอธิฐานร่วมกับข้าก็ได้"รุ่ยซีหันโคมที่ถูกจุดมาหาเทียนฉี เขาหลับตาแล้วก็ปล่อยโคมให้ลอยขึ้นสู่ชั้นฟ้าให้ไปร่วมกับโคมอื่นๆจนมันค่อยหายไป.............."แล้วท่านล่ะอธิฐานอะไร""ถ้าบอกก็ไม่ใช่คำอธิฐานสิ " แล้วเขาค่อยๆก้มมาจุมพิษคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา เป็นการจูบที่รุ่ยซีไม่ได้ตั้งตัว ได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่สะบัดออกจากเขาแต่อย่างใดบ้าไปแล้ว ตัวละครหลักอย่างเขา ที่เราชื่นชอบ มาจูบด้วยซะงั้น!!!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 จูบแรก

นิยายแนะนำ

ทะลุเวลา มาหาท่านแม่ทัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 จูบแรก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้