การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        เมื่อเชวียหนิงเชี่ยนถูกชมทันใดนั้นนางจึงไปต่อไม่เป็น!ใบหน้าที่แดงเป็นลูกตำลึงขึ้นมามองไปยังเหยียนหลิ่งอวี๋ผู้สูงศักดิ์ในใจก็เริ่มคิดไปต่างๆ นานา... ถึงจุดความเป็นความตายกลับมีชายรูปงามยื่นมือเข้ามาช่วย เขาอาจจะมีความรู้สึกปฏิพัทธ์ต่อนางก็เป็นได้?

        แต่ก่อนเมื่อเหยียนหลิ่งอวี๋มาที่จวนเชวียหลายต่อหลายครั้งซานอี๋เหนียงมักจะให้นางอยู่ให้ห่างเข้าไว้เพราะชื่อเสียงกิตติศัพท์ในด้านไม่ดีขององค์ชายสามนางจึงได้แต่ชื่นชมไม่กล้าที่จะเดินเข้าไป!

        แต่วันนี้ไม่เป็นเช่นวันวานแล้วเพราะองค์ชายสามผู้สูงส่งกลับจู่โจมเข้ามาหานางก่อน

        ในใจเชวียหนิงเชี่ยนเริ่มคิดวางแผน

        หากนางได้ใจขององค์ชายสามมากลายเป็นภรรยาขององค์ชายสาม เช่นนั้นก็จะมีความรุ่งโรจน์และเกียรติ!นับต่อแต่นี้ไป จะไม่มีใครแบ่งแยกนางกับเชวียหนิงหรานลูกของฮูหยินอีกต่อไป ต่อให้เป็นถึงฮูหยินหรือคุณหนูจวนต้วนเมื่อเห็นนางแล้วก็ต้องก้มหัวลงทำความเคารพ อย่างนั้นนางควรถือโอกาสนี้คิดหาวิธีมัดใจองค์ชายสามให้อยู่ในมือโดยเร็ว

        คิดได้ถึงจุดนี้เชวียหนิงเชี่ยนจึงแอบปรายตามองเขาแวบหนึ่ง และเขาก็หันมามองนางพอดีเช่นกันแววตาคู่นั้นที่งดงามและเป็นที่หมายปองใหลหลงทำให้เด็กสาวตื่นเต้นจนหายใจไม่ทั่วท้อง ลึกลงไปข้างในนางดีใจเป็นลิงกระโดดโลดเต้น

        ดูนั่น! องค์ชายสามกำลังมองมาที่ข้า... ข้าควรทำท่าทำทางเช่นไรดี?

        เพียงครู่เดียวในห้องโถงรับรองก็เงียบสงัดลงได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของผู้อื่น! เมื่อครู่เชวียหย่งเฉียงยังหน้านิ่วคิ้วขมวดไม่ยอมคลาย... เรื่องเป็นอย่างที่เขาพูด เชวียหนิงเชี่ยนเป็นลูกสาวที่รักที่สุดแต่ไหนแต่ไรมานางเชื่อฟังมาโดยตลอด แล้วจะทำเรื่องร้ายกาจเช่นนั้นได้อย่างไร? ไม่แน่ว่านางอาจถูกคนใส่ร้าย!

        องค์ชายสามที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงตำแหน่งสูงสุดของห้องชำเลืองตามองไปที่เชวียหนิงเชี่ยนครั้งหนึ่ง แล้วกวาดสายตามองดูผู้คนโดยรอบเห็นแววตาทั้งความผิดหวัง เงียบสงบ ได้ใจ โกรธแค้น ตระหนก และจนปัญญา

        เขาขยับตัวอย่างเชื่องช้าพลางแอบหัวเราะเยาะในใจ!เขาชอบยกให้คนลอยก่อน เพราะยิ่งลอยสูงขึ้น เวลาร่วงลงมาก็จะยิ่งเจ็บหนักกว่าเดิม!ความเจ็บเจียนตายแบบนั้น จะเห็นสีหน้าที่เจ็บปวดรวดร้าวเป็นที่สุด

        เชวียหนิงเชี่ยน! อันที่จริงนางจะไปทำใครเดือดร้อนก็ได้เขาคงไม่ยุ่งแต่กลับมาทำให้คนที่เขาหมายตาเดือดร้อนรู้หรือไม่ว่าเขาให้ความสำคัญกับจิ้งจอกน้อยตัวนี้เท่าไร? กล้ามากที่ผลักให้จิ้งจอกน้อยตกน้ำจนเกือบจมน้ำตาย

        หึแน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าในใจของเขานั้นมีความรู้สึกที่พิเศษต่อต้วนชิงหมิง และสาเหตุที่เขาโมโหโกรธาก็เพราะว่านางตาย เขาจะไม่มีทางสืบค้นหาของชิ้นนั้นต่อไปได้อีก!

        ใช่แล้ว!เพื่อของชิ้นนั้น ต้องเพื่อของชิ้นนั้นเป็นแน่!

        เหยียนหลิ่งอวี๋ยืดตัวมองสีหน้าท่าทางของทุกคนอย่างพออกพอใจเป็นอย่างมากทว่าเมื่อเขากำลังเตรียมตัวจะพูดออกมา กลับเห็นต้วนชิงหมิงที่อยู่มุมห้องเสหันหน้ามองไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว ราวกับว่านางกำลังฝืนที่จะไม่ให้หัวเราะออกมาทำให้เขาคันปากยิบๆ รู้ดีว่าเจ้าจิ้งจอกน้อยมองแผนการของเขาทะลุปรุโปร่งในเวลานี้สงสัยจะแอบหัวเราะเยาะเป็นแน่

        เหอะ!เจ้าจิ้งจอกน้อยที่จริงก็ไม่ได้มีจิตใจดีอะไร เขากำลังช่วยนางอยู่แต่นางกลับหัวเราะเยาะเขาอย่างเงียบๆค่อยดูต่อไปแล้วกันว่าเขาจะจัดการกับนางอย่างไร!

        ในห้องโถงรับรองที่เงียบสงัดเสียงของเหยียนหลิ่งอวี๋กลับพูดดังขึ้นมา “คุณหนูต้วนทำไมหรือ? หรือว่าเจ้ามีข้อโต้แย้งในคำพูดของข้า?”

        เมื่อได้ยินเขาพูดถึงนางต้วนชิงหมิงจึงทำอะไรไม่ถูก… นางทำอะไรผิดอีกแล้วหรือ? นางยังไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ทำไมเขากลับพูดชี้เป้ามาที่นางเล่า?

        เฮ้อ! ข้านี่มันโชคร้ายอย่างยิ่ง อยู่ดีๆ ก็ซวยขึ้นมาได้!

        ระหว่างที่เงยหน้าขึ้นมาสายตาเหลือบไปเห็นเหยียนหลิ่งอวี๋ใช้สายตาไม่พึงพอใจจ้องมาที่นางเมื่อมองสีหน้าของคนอื่นที่ผิดปกติ  ต้วนชิงหมิงจึงเข้าใจได้ในทันที...อ๋อ ที่แท้สีหน้าของนางนิ่งเฉยอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งไม่เป็นการให้ความร่วมมือต่อเขา

        เมื่อรู้ว่าปัญหามาจากที่ไหนต้วนชิงหมิงที่รู้ว่าตนผิดจึงรีบแก้ไข เหมือนเด็กน้อยที่เชื่อฟัง

        ประเดี๋ยวเดียวสีหน้าของต้วนชิงหมิงก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางกะพริบตาแรงอยู่หลายครั้งเผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง  เหมือนเป็นรอยยิ้มที่ออดอ้อนทว่ากลับเสแสร้งเป็นอย่างยิ่งนางรีบพยักหน้าตอบรับ “ไม่มีแน่นอน… องค์ชายสามปรีชาสามารถชิงหมิงจะกล้ามีข้อโต้แย้งได้อย่างไรเพคะ?”

        ต่อให้มีนางคงไม่เขลาพอจะพูดออกมาตอนนี้ให้คนจับจุดอ่อนได้!

        ทางด้านเชวียหย่งเฉียงใช้สายตากวาดไปทั่วเผยให้เห็นใบหน้าที่แสนโกรธา…ที่แท้ต้วนชิงหมิงจอมเจ้าเล่ห์กลับสมรู้ร่วมคิดกับหนิงหราน มาใส่ร้ายหนิงเชี่ยนเสียดายที่เมื่อครู่เขายังออกปากชมนางว่ามีมารยาทเรียบร้อยดูท่าตอนนี้นางก็แค่เด็กสร้างเรื่องคนหนึ่ง!

        สายตาต้วนชิงหมิงมองไปบรรจบสายตาเชวียหย่งเฉียงในใจนางกระอักกระอ่วนทำตัวไม่ถูก… เฮ้อถูกคนเข้าใจผิดยังดีกว่าถูกองค์ชายสามจำได้ก็แล้วกันแต่ไม่ว่าอย่างไรเชวียหย่งเฉียงก็ไม่ชอบนางเป็นทุนเดิมอยู่แล้วดังนั้นเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เรื่องแรกอาจจะไม่เป็นธรรมกับตัวนางเสียหน่อยแต่เรื่องถัดมากลับเป็นสัญญาณแห่งหายนะมากกว่า!

        ต้วนชิงหมิงเป็นคนปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์นางยอมที่จะไม่ได้รับความเป็นธรรม ดีกว่าจะเจอหายนะมาเยือน!

        ไม่ว่าอย่างไรตั้งแต่ครั้งแรกที่นางได้เจอเขา ก็ไม่เคยได้เจอเรื่องที่ดีอีกเลยดูท่าแล้วอีกหน่อยจะต้องดูฤกษ์ยามเสียหน่อย ถ้ารู้ว่าเขาใช้เส้นทางไหนนางจะได้ใช้อีกทาง!

        ทางด้านเหยียนหลิ่งอวี๋พอใจสีหน้าที่ต้วนชิงหมิงแสดงออกมาใหม่เป็นอย่างมาก!เขา“ฮึ” ออกมานิ่งๆแล้วเลิกที่จะกลั่นแกล้งนางต่อ… ข้าวยังต้องกินทีละคำเรื่องก็จะต้องจัดการไปทีละเรื่อง ตอนนี้เป้าหมายของเขาก็คือเชวียหนิงเชี่ยน

        เขายืนมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบที่คางเพื่อมองเชวียหนิงเชี่ยนอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังจะทดสอบอะไรบางอย่างให้ละเอียด!เมื่อนางถูกเขามองจึงทำให้หน้าแดงพลางทำตัวไม่ถูก ตอนนั้นเขาจู่ๆเอ่ยปากพูดอย่างเรียบนิ่ง

        “ข้าขอพูดอะไรกับคุณหนูสามอีกสักหน่อย เจ้ายังไม่ต้องรีบร้อนที่จะขอบคุณข้าหรอกที่ข้าพูดไปว่าแข็งกร้าวเป็นเพราะว่าเจ้าไม่เพียงแต่ไม่ได้เอาลูกสาวภรรยาเอกไว้ในสายตาอีกทั้งลูกสาวภรรยาจวนต้วนก็ด้วยยิ่งไปกว่านั้นยังไม่สนคุณหนูที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงทั้งยังกล้าพูดว่าพวกนางเป็นพวกใช้ไม่ได้… ไหนเจ้าลองพูดให้ข้าฟังสิว่า ถ้าเจ้าไม่ได้แข็งกร้าวอย่างนั้นหมายความว่าอย่างไร?”

        คำพูดที่เอ่ยอย่างเชื่องช้าทว่าฟังดูชัดแจ้งทุกถ้อยคำเหมือนเข็มแห่งความจริงกำลังทิ่มแทงนาง เมื่อเขาพูดออกไปใบหน้าของเชวียหนิงเชี่ยนที่ยิ้มแย้ม กลับหุบลงในทันทีทันใดใบหน้ากลับซีดขาวเผือกไปหมด ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาไม่กล้าปริปากพูดอะไร!

        ด้านเชวียหย่งเฉียงได้ยินสีหน้าปลื้มใจเมื่อครู่กลับพลันมลายหายไปเขาใช้สายตาที่กระอักกระอ่วนมองไปยังเหยียนหลิ่งอวี๋ราวกับว่าไม่อยากให้องค์ชายอย่าเอาเรื่องของหญิงเหล่านี้นำออกมาป่าวประกาศทีละฉากทีละตอน!

        พริบตาเดียวใจของเชวียหย่งเฉียงมีความคิดเดียวผุดขึ้นมา… ซวยแล้วไม่รู้ว่าหนิงเชี่ยนไปล่วงเกินอะไรองค์ชายสามตอนนี้องค์ชายจึงหันมาเล่นงานหนิงเชี่ยน…ถึงตอนนี้ในฐานะพ่อก็ไม่ได้คิดว่าลูกสาวของตนนั้นมีความผิดหรือเป็นเพราะคนอื่นใส่ร้ายและอยากระบายความโกรธ!

        เห็นได้ชัดว่าการมีท่านพ่ออย่างเชวียหย่งเฉียงช่างเป็นความน่าอดสูของเชวียหนิงหรานโดยแท้!

        ต้วนชิงหมิงเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาเมื่อได้ฟังที่องค์ชายสามกล่าวขึ้นมา ทว่านางกลับฝืนเอาไว้…บุรุษผู้สูงศักดิ์ท่านนี้เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น หากรู้ว่านางแอบหัวเราะเขาในใจคนต่อไปที่จะแย่คงจะเป็นนางแล้ว!

        ท่าทางพิลึกของเด็กสาวทำให้เชวียหนิงหรานเกิดความสงสัย…แต่นางรู้ดีว่าวิธีการของต้วนชิงหมิงแยบยลเสมอทั้งยังรู้เป็นอย่างดีว่านางมีนิสัยไม่กลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม

        ดูอย่างครั้งที่แล้วโจวเส่อชนนางจนต้องมีคนมาพากลับจวน ต้วนชิงหมิงผู้นี้เป็นคนที่มีความแค้นต้องชำระ!ทว่าตอนนี้เหตุใดเพียงนางเห็นองค์ชายสามกลับใจฝ่อไม่กล้าขึ้นมาเล่า?

        แต่เรื่องที่นางแปลกใจมายิ่งกว่าคือสายตาที่องค์ชายสามมองต้วนชิงหมิง ดูจะแปลกประหลาดอย่างมากเชวียหนิงหรานกำลังครุ่นคิดอยู่ ประเดี๋ยวจะหาโอกาสคาดคั้นนางเสียหน่อย ทั้งสองคนนี้เหมือนมีเรื่องมีราวและความลับอะไรสักอย่าง!