ระบบล็อกอินสร้างอวตารในโลกอันเตอร์

บทที่ 8

บทฝึกสอนที่ 2 

[ สำเร็จบทฝึกสอนแรก ]

[ บทฝึกสอนที่ 2 จะเริ่มต้นในอีกครึ่งชั่วโมง ]

“ เอาล่ะได้เวลาบทฝึกสอนที่ 2 จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ”

“ บทฝึกสอนแรกซอมบี้จำนวนมากออกมาส่วนบกฝึกสอนที่ 2 ใช้เวลา 3 วันเท่ากันแต่ว่ามันจะแตกต่างออกไปจากสถานการณ์ธรรมดาสักหน่อย ”  

“ มันไม่ได้มีพวกสัตว์ร้ายหรือว่าซอมบี้ออกมาแต่ว่าบทฝึกสอนที่ 2 มันเป็๲สิ่งที่เรียกว่าความอดอยาก ”

[ บทฝึกสอนที่ 2 เริ่มต้น ]

[ เอาชีวิตรอดจากบทฝึกสอนที่สองเป็๲เวลา 3 วัน ]

[ นับเวลาถอยหลัง  ]

“ เริ่มแล้วบทฝึกสอนที่ 2 ผู้คนส่วนใหญ่พากันคิดว่ามันเป็๲สิ่งที่ง่ายดายที่สุด ”

“ ภายในบทฝึกสอนนี้ไม่จำเป็๲จะต้องต่อสู้กับใคร เพียงแค่เอาชีวิตรอดให้ได้เป็๲เวลา 3 วันก็พอ ”

“ แต่ว่าผู้ใดจะคาดคิดเป็๲ตัวปัญหามากที่สุดเพราะว่า 3 วันแรกที่เกิดภัยพิบัติขึ้นมามันทำให้เสบียงอาหารจำนวนมากถูกใช้ไปอย่างสิ้นเปลืองแถมยังไม่ถูกผลิตขึ้นมาใหม่ ”

“ บางอย่างเองก็เน่าเสียเกิดจากภัยพิบัติ ” 

“ เพราะแบบนั้นบทฝึกสอนที่ 2 มันเป็๲สิ่งที่จะทำขึ้นมาเพื่อที่ให้เหล่าผู้คนได้รับความอดอยาก ”

“ มันไม่ใช่เพียงแค่ความอดอยากเท่านั้นที่มันจะปรากฏขึ้นมา แต่ว่ามันจะเกิดการต่อสู้แย่งชิงอาหารขึ้นมาสำหรับเหล่าผู้คน ”

“ เพราะแบบนั้นจึงกล่าวได้ว่าบทฝึกสอนที่ 2 เป็๲การที่ให้ผู้คนมากมายแย่งชิงอาหารกัน”

“ นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมบทฝึกสอนนี้มันถึงไม่มีพวกมอนสเตอร์ปรากฏกายออกมา ” 

“ ที่ตัวของเราจำได้รู้สึกว่าบทฝึกสอนที่ 2 ในก่อนที่เรานั้นจะย้อนกลับมา มันมีมนุษย์ที่ตายจากบทฝึกสอนที่ 2 ไปถึงประมาณสิบล้านคนทั่วโลก  ”

“ เทียนแล้วได้บทฝึกสอนทั้ง 3 บทบทฝึกสอนนี้มันเป็๲สิ่งที่ทำให้ผู้คนมากมายล้มตายมากที่สุด”

“ แต่ว่าตัวของฉันจะเอาไงนี่สิในตอนนี้เสบียงอาหารก็กักตุนเอาไว้เป็๲จำนวนมาก”

“ อย่าว่าแต่ 3 วันเลยให้ทนอีกสัก 10 วันอาหารพวกนี้เองก็สามารถอยู่ภายในห้องนี้ได้สบายๆ ” 

“ มันเป็๲เพราะว่าตัวของเรารู้เกี่ยวกับสิ่งที่มันกำลังจะเกิดขึ้นเลยสามารถรับมือกับปัญหาได้อย่างรวดเร็ว ”

“ ถ้าเป็๲ภายในชีวิตก่อนแล้วก็คงจะไม่เป็๲แบบนี้ คงจะอดอยากหรือไม่ก็นอนหิวอยู่ที่ไหนสักแห่ง ”

“ เวลาตั้ง 3 วันไม่มีมอสเตอร์ปรากฏออกมาจะทำยังไงดีนั่งเปื่อยอยู่ในห้องอย่างนั้นหรอ ไม่สิคงจำเป็๲จะต้องฝึกฝนร่างกาย ”

“ พวกไอเท็มที่ได้รับมาจากการสังหารบอสบดทดสอบแรกมันจะมีประโยชน์กับการเคลียร์บททดสอบที่ 3 ที่มันจะเริ่มขึ้นหลังจากนี้ ”

“ คงจะต้องฝึกฝนร่างกายเพื่อให้คุณสมบัติของตัวละครเพิ่มขึ้น ” 

“ มันเพิ่มความแข็งแกร่งไม่ได้มีเพียงแค่การสังหารมอนสเตอร์เท่านั้นแต่ว่าการฝึกฝนพลังเวทย์การฝึกฝนคุณสมบัติพื้นฐานเองก็ช่วยได้ ”

“ อย่างเช่นการออกกำลังกายก็ทำให้ร่างกายนั้นแข็งแกร่งขึ้นเช่นเดียวกัน หลังจากที่มนุษย์ทุกคนได้รับการอเวคสิ่งหนึ่งที่มนุษย์นั้นจะแตกต่างไปจากเดิมก็คือ ”

“ ขีดจำกัดของร่างกายของพวกเขานั้นจะเพิ่มขึ้นอย่างก้าว๠๱ะโ๪๪ ก็แบบนั้นการออกกำลังกายมันเลยยิ่งได้ผลมากขึ้นไปอีก ”

“ แต่ว่าตัวของฉันเองก็ต้องฝึกฝนร่างกายเหมือนกัน ”

“ จริงอยู่ว่าเ๽้าพลังในชีวิตนี้มันเป็๲สิ่งที่เยี่ยมยอดไม่จำเป็๲จะต้องเอาตัวไปเสี่ยงอันตราย ”

“ แต่ว่าอันตรายเองก็เข้ามาหาตัวได้ทุกเมื่อ เพราะแบบนั้นถ้าไม่ทำให้ร่างกายแข็งแรงเอาไว้ก็คงจะเป็๲อันตรายเหมือนกัน ” 

หลังจากที่ย้อนกลับมาภายในอดีตและตนเองได้ความสามารถพิเศษ ภพก็ได้เรียนรู้หลายๆอย่าง แม้ว่าระบบนี้มันจะมีระดับพลังที่น่าเหลือเชื่อความสามารถของมันนั้นเป็๲สิ่งที่เขาไม่จำเป็๲จะต้องเข้าไปต่อสู้ด้วยตนเองด้วยซ้ำ

ความสามารถที่สามารถพัฒนาได้อย่างต่อเนื่อง ภพคิดว่าความสามารถนี้น่าจะช่วยให้ตัวของเขานั้นเอาชีวิตรอดได้ 

แต่มันก็มีจุดอ่อนอยู่เช่นเดียวกันตรงที่ว่าเ๽้าความสามารถนี้สิ่งที่แข็งแกร่งขึ้นเป็๲พลังไม่ใช่ร่างกายของเขา 

มันแตกต่างจากการอเวคอย่างอื่นอย่างชัดเจน การอเวคด้วยคุณสมบัติอื่นพวกเขามีความสามารถทางร่างกายที่เพิ่มขึ้น 

แต่ตอนนี้ภพมีความสามารถของร่างกายไม่แตกต่างจากคนธรรมดา เพราะแบบนั้นถ้าไม่พัฒนาร่างกายเพียงแค่โดนโจมตีครั้งเดียวก็คงตายในทันที 

“ เอาล่ะโปรแกรมฝึกฝนมหาโหดกำลังจะเริ่มขึ้น ”

[ ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ ความรวดเร็วของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ พลังมานาเพิ่มขึ้น ]

[ ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ ความรวดเร็วของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ พลังมานาเพิ่มขึ้น ]

[ ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ ความรวดเร็วของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ พลังมานาเพิ่มขึ้น ]

1 วันผ่านไป 

ภพใช้เวลาในการฝึกฝนร่างกายของตนเอง และก็ใช้เวลาในการฝึกฝนตัวละครของตัวเองด้วยเช่นเดียวกัน

เขาสามารถฝึกฝนและเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับทั้งสองได้อย่างพร้อมเพรียง เพราะแบบนั้นใน 3 วันนี้จำเป็๲จะต้องพัฒนาระดับของตนเองให้เพิ่มขึ้นให้รวดเร็วที่สุด

“ ผ่านไปวันนึงแล้วหรอเหนื่อยเกือบตาย ”

“ ก็นะก่อนที่จะเกิดภัยพิบัติตัวของฉันไม่เคยออกกำลังกายเลยนี่ ”

“ เพราะแบบนั้นก็ไม่แปลกหรอกที่จะเหนื่อยแบบนี้ ” ภพนั่งหอบอยู่บนเตียงของตน 

“  แต่ก็ยังโชคดีบริเวณนี้คนส่วนใหญ่อพยพออกไปหมดแล้ว เพราะแบบนั้นมันเลยทำให้ฉันสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างเงียบๆไม่มีใครมากวน ”

“ จะเย็นแล้วอย่างนั้นหรองั้นมื้อนี้ก็บะหมี่ก็แล้วกัน ” ภพเดินไปต้มบะหมี่ในขณะที่กำลังทำอาหารเย็นอยู่นั้น 

อยู่ๆก็ได้ยินเสียงบางอย่างจากด้านนอก เป็๞เสียงของยานพาหนะที่เคลื่อนที่ผ่านบริเวณหอพักมหาลัย 

ภพเดินตรงไปยังหน้าต่างเปิดม่านออกแล้วก็ใช้ดวงตามองไปพบเห็นรถทหารจำนวนมากกำลังวิ่งตรงผ่านถนนเส้นนี้ 

“ รถทหารอย่างนั้นหรอกำลังวิ่งไปไหนกัน ”

“ แต่ว่าในตอนนี้ภายในประเทศคงจะมีมาตรการคุ้มกันเหล่าผู้คนแล้วก็ประชากรไปแล้ว ”

“ ทหารพวกนี้บางทีอาจจะกำลังออกไปหาเสบียงอาหาร รู้สึกว่าค่ายที่อยู่ใกล้ที่สุดก็น่าจะสักสิบกิโล ” 

“ ค่ายอพยพแล้วก็ศูนย์พักพิงยังไงก็คงจะสามารถเอาตัวรอดได้แล้วนะ เพราะว่าตัวของเราในชีวิตก่อนก็อาศัยอยู่ภายในค่ายศูนย์พักพิงเช่นเดียวกัน ”

“ ช่างเถอะไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้ว ” 

“ ในตอนนี้แค่สนใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ก็พอ ” บทเรียนหลายๆอย่างมันทำให้ภพได้เรียนรู้มากมายจากสิ่งที่เกิดขึ้น 

ในตอนนี้เขาเพียงแค่สนใจในสิ่งที่ตนเองนั้นต้องทำเพียงแค่นั้นก็เพียงพอ 

วันที่ 2 

[ ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ ความรวดเร็วของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ พลังมานาเพิ่มขึ้น ]

[ ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ ความรวดเร็วของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ พลังมานาเพิ่มขึ้น ]

[ ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ ความรวดเร็วของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ พลังมานาเพิ่มขึ้น ]

วันที่สามวันสุดท้ายของบททดสอบที่ 2

[ ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ ความรวดเร็วของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ พลังมานาเพิ่มขึ้น ]

[ ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ ความรวดเร็วของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ พลังมานาเพิ่มขึ้น ]

[ ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ ความรวดเร็วของร่างกายเพิ่มขึ้น ]

[ พลังมานาเพิ่มขึ้น ]

“ วันสุดท้ายแล้วสินะ ” 

หลังจากที่เข้าสู่วันสุดท้ายของบททดสอบผู้คนมากมายเริ่มหิวโหย การอดอยากของอาหารเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆในตอนนี้บททดสอบที่ 3 กำลังจะเริ่มขึ้น 

[ บทฝึกสอนที่สาม เขาวงกตแห่งความตาย ]

จบบท

ตอนนี้อาจจะไปบทที่สองเร็วไปนิด แต่ก็ไปบทสามก็เลย!!!