กลิ่นน้ำมันหมูผสมเครื่องเทศเจือจางไปกับเสียงจอแจของ โรงอาหารคณะวิศวะฯ ใน่บ่าย
“ดิน” สอดส่ายสายตาหาใครบางคนอย่างกระตือรือร้น เขาคลึงพวงกุญแจตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวละ 80 บาท ที่เพิ่งซื้อมันมาจากร้านขายของกิฟต์ช็อปท้ายตลาดในมืออย่างตื่นเต้น
วันนี้เขากำลังจะมีข่าวดีบอกเธอ…
"ดิน!"
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ร่างผอมของดินสะดุ้ง เขารีบเงยหน้าขึ้นมอง
"แพร!"
ดินยิ้มกว้าง แพรเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยหมดจดของเธอดูหงุดหงิดผิดปกติ เธอไม่ได้อยู่ในชุดนักศึกษาเหมือนเขา แต่วันนี้แพรมาในชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่ดูแพงกว่าชุดของดินทั้งตัวเสียอีก
"รอนานไหม... คือวันนี้แพรมีเื่จะคุยด้วย"
"ไม่นานๆ"
ดินรีบส่ายหน้า เขาดันจานข้าวเปล่าราคา 15 บาท ที่มีเศษผักติดอยู่ไปข้างๆ เพื่อเคลียร์พื้นที่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ให้เธอ
"เดี๋ยวก่อน! ดูนี่สิ..."
ดินยื่นพวงกุญแจตุ๊กตาหมีให้เธออย่างอวดอ้าง
"วันนี้เงินเดือนพาร์ทไทม์พี่บอยออก ฉันเลยซื้อนี่มาให้เธอ"
แพรมองพวงกุญแจตุ๊กตาหมีด้วยหางตา เธอไม่ได้ยื่นมือมารับ แถมยังทำจมูกย่น
"นี่อะไร? ของขวัญอีกแล้วเหรอ?"
น้ำเสียงของเธอไม่ใช่ความดีใจ แต่เป็ความเบื่อหน่าย
"ใช่สิ! ก็ฉันเห็นเธอชอบพวกของน่ารักๆ" ดินยังคงยิ้มอย่างมีความสุข แต่รอยยิ้มนั้นเริ่มเหือดหายไปเมื่อแพรไม่รับพวงกุญแจนั้นไป
"ดิน... เลิกทำอะไรไร้สาระแบบนี้ซักที!"
แพรพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย จนโต๊ะข้างๆ เริ่มหันมามอง
"นี่คิดว่าแพรมีความสุขกับการที่ดินซื้อของราคาถูกๆ ให้ทุกเดือนเหรอ! ตุ๊กตาหมีนี่มันเหมาะกับเด็กประถมนะ!"
"ไร้สาระ? ฉันตั้งใจซื้อให้..." ดินพูดเสียงแ่ลง ความรู้สึกดีใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็ความงุนงง
แพรถอนหายใจแรงๆ ราวกับพยายามอดกลั้นอารมณ์บางอย่าง
"ใช่! ไร้สาระ! ทั้งตัวนาย, ของที่นายซื้อ, แล้วก็ร้านข้าวแกงเนี่ย! แพรทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!"
ดินหน้าซีดเผือด เขามองไปที่จานข้าวราคาถูก และมองลงมาที่เสื้อยืดเก่าๆ ของตัวเอง
"นายแพร หมายความว่าไง..."
"นายมัน 'ดี' เกินไป ดิน" แพรพูดด้วยน้ำเสียงที่เ็าเกินกว่าที่ดินเคยได้ยิน
"ดี... ดีเกินไป?"
ดินยังคงสับสน
"หมายความว่าไง... ดีเกินไป?"
แพรตวาดเสียงดังขึ้นกว่าเดิม จนคนในโรงอาหารแทบจะหันมามองกันทั้งโรง
"นายไม่เข้าใจเหรอ! 'ดีเกินไป' น่ะ มันเป็คำสุภาพของคำว่า 'จนเกินไป'!"
ราวกับมีค้อนปอนด์ฟาดลงกลางกบาลของดิน เขานั่งแข็งทื่อ แพรยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเหยียดยิ้ม
"แพรอยากกินโอมากาเสะ ไม่ใช่ข้าวแกงในศูนย์อาหาร!"
"แพรอยากได้กระเป๋าแบรนด์เนม ไม่ใช่ตุ๊กตา 80 บาท!"
"แพรอยากไปเที่ยวต่างประเทศ ไม่ใช่เดินตลาดนัดข้างมหา'ลัย!"
คำพูดแต่ละคำของแพรบาดลึกลงไปในหัวใจของดิน เขากำพวงกุญแจตุ๊กตาหมีแน่นจนมือสั่น
"นายให้ในสิ่งที่แพร้าไม่ได้... แต่ 'เจตน์' เขาให้ได้"
ดินเงยหน้าขึ้นมองแพร ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจและความเบื่อหน่าย ไม่มีแม้แต่เงาของความรักที่เขาเคยเชื่อว่ามี แพรปัดพวงกุญแจตุ๊กตาหมีในมือของดินอย่างไม่ใยดี ตุ๊กตาหมีกลิ้งหล่นลงพื้น ก่อนจะหยุดอยู่ข้างๆ ข้าวที่ดินทำหกเลอะเทอะ
"เราเลิกกัน"
คำพูดสุดท้ายของแพรเหมือนคมมีด ดินยังคงนั่งนิ่ง อับอาย และเ็ป เธอลุกขึ้นเดินฝ่าสายตาของนักศึกษาคนอื่นๆ ที่ตอนนี้ไม่ได้แอบมองแล้ว แต่จ้องมาที่ดินอย่างเปิดเผย
แพรเดินออกไปจากโรงอาหาร ตรงไปยังรถ BMW Z4 สีแดงเปิดประทุนที่จอดรออยู่ข้างถนน "เจตน์" นั่งยิ้มอยู่ในรถ เขาหันมามองดินที่ยังนั่งนิ่งอยู่กับพื้นโรงอาหารที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก
เจตน์ยักคิ้วให้ดินหนึ่งทีอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเร่งเครื่องรถ BMW ออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ดินนั่งอยู่ท่ามกลางเสียงซุบซิบและสายตาเวทนาที่มองมา
ดินก้มหน้าลงมองพวงกุญแจตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลที่ตกอยู่บนพื้น มือของเขากำแน่น... แน่นจนเล็บจิกลงไปในเนื้อ...
และเสียงของแพรยังคงก้องอยู่ในหัว...
'จนเกินไป!'
884
