เวลาผ่านไป ราวกับม้าวิ่ง
ไม่นานสามเดือนก็ผ่านไป
ใน่สามเดือนที่ผ่านมา นิกายปลอดภัยดี
แม้ว่าหวางซานหยันจะได้รับาเ็สาหัส แต่นิกายหลงเซียงก็ไม่ได้ส่งใครมาล้างแค้น
ในประโยคเดียวกัน ผู้าุโจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างลูกศิษย์ เว้นแต่จะเกี่ยวข้องกับประเด็นสำคัญ
เอี๊ยด~
ประตูถูกผลักเปิดออกช้าๆ
ชายหนุ่มในชุดขาวก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ
เมื่อเห็นใบหน้าเหมือนหยก ดวงตาเป็ประกาย
เขาก็คือลู่เสวียน!
ตอนนี้เขาออกจากการปิดด่านแล้ว
เมื่อเทียบกับเมื่อสามเดือนที่แล้ว เขาเปลี่ยนไปอย่างมากในเวลานี้
ดูเหมือนว่าจะมีความคมที่ซ่อนเร้นพุ่งออกมาจากร่างกาย ราวกับดาบคมเล่มหนึ่ง ที่มันสามารถออกจากร่างกายได้ตลอดเวลาและสามารถตัดดวงดาวได้!
"ในที่สุดก็สำเร็จ"
ลู่เสวียนถอนหายใจด้วยความโล่งอกและความสุขก็ปรากฏเป็ประกายอยู่ในดวงตาของเขา
ระดับปฐีขั้นสูงนั้น สมกับเป็ระดับปฐีขั้นสูง และความยากลำบากในการฝึกก็ยากมากจริงๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะความเข้าใจและความฉลาดในตัวทักษะและประเด็นสำคัญของมัน เขาจะต้องใช้เวลานานมากกว่านี้
ทันทีที่เขาคิดถึงเื่นี้ ลู่เสวียนก็มองไปที่ตันเถียนของเขาเอง
เขาได้เห็นิญญาดาบสีทองจางๆ ลอยอยู่เหนือตันเถียน
บางครั้ง เขาก็จะเห็นพลังดาบอยู่รอบๆ ิญญาดาบ
นี่ก็คือปราณดาบเกิงจิน!
แต่มันเพิ่งจะเกิด
ในการสร้างตัวอ่อนดาบ นอกจากจำเป็ต้องเข้าใจทักษะแล้ว ยังต้องมีปราณของเกิงจินให้เพียงพอด้วย
อาณาเต๋า ในฐานะดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ปราณเกิงจินที่อยู่ในอากาศ ย่อมไม่ขาด
แต่สำหรับ ลู่เสวียนมันยังน้อยเกินไป
ไม่อย่างนั้น มันจะเป็เพียงแค่ตัวอ่อน และมันจะพัฒนาช้ามาก
ทักษะการต่อสู้ระดับสูงจำนวนมากในอาณาเต๋าต้องใช้ปราณทั้งห้า ดังนั้นดินแดนที่ที่มีปราณทั้งห้าหนาแน่น จึงถูกโดยสี่นิกายชั้นยอด
นิกายอื่นได้รับสิ่งที่เหลืออยู่อันน้อยนิดเท่านั้น หรือไม่ก็ต้องไปที่สี่นิกายชั้นยอดเพื่อเช่าใช้ และราคาเช่านั้นก็แพงมาก
"ถ้าข้าสามารถฝึกตนในสถานที่ที่ปราณเกิงจินหนาแน่น คาดว่าข้าคงจะสามารถสร้างตัวอ่อนดาบให้สมบูรณ์ได้ภายในครึ่งเดือน"
ลู่เสวียนถอนหายใจ
แต่มันก็เป็ไปไม่ได้
ไม่เพียงนิกายตงหลินเท่านั้น แม้แต่นิกายอื่นๆ ก็ไม่มีดินแดนที่สามารถดูดซับปราณทั้งห้าได้อย่างอิสระ
ลู่เสวียนส่ายหน้าเล็กน้อย หยุดคิด พร้อมกับเปลี่ยนนิ้วให้เป็ปราณดาบ
พลันเห็นริ้วของพลังดาบสีทองแดงค่อยๆ ลอยออกมาจากปลายนิ้วของเขา
และมันมีเป็ร้อย!
ล้อมรอบตัวเองและลานบ้านไว้!
ชี่ ชี่!
พลังอันแหลมคมที่เล็ดลอดออกมาจากปราณดาบเกิงจินโดยตรง ได้ทำให้หินฝึกในลานแตกสลาย!
ใบไม้ร่วงบางส่วนกลายเป็ผงในทันที
ต้องรู้ก่อนนะว่าวัสดุของหินฝึกนั้นแข็งมาก ลู่เสวียนใช้มันฝึกมาหลายปีแล้ว แต่เขาก็ไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนได้แม้แต่น้อย!
แต่ตอนนี้ มันกลับทนไม่ไหวแม้กระทั่งลมหายใจเดียว เมื่อเผชิญหน้ากับปราณดาบเกิงจิน!
นี่แสดงให้เห็นว่าพลังของปราณดาบเกิงจินนั้น น่ากลัวแค่ไหน
ลู่เสวียนประมาณการคร่าวๆ ว่าแม้จะเทียบกับขุมพลังระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นที่สามและสี่ เขาก็ยังสามารถต่อสู้ได้โดยไม่แพ้พ่าย
อาณาจักรสรรค์สร้างคือระดับที่อยู่เหนือกว่าอาณาจักรทะเลิญญา
อาจารย์ของลู่เสวียนอยู่ในระดับอาณาจักรสรรค์ สร้างขั้นที่เก้าและเขาได้ก้าวเข้าสู่ระดับอาณาจักรวังิญญาไปครึ่งก้าวแล้ว
เมื่อปล่อยสองนิ้วของเขา ลู่เสวียนก็นำปราณดาบเกิงจินทั้งหมดกลับเข้าไปในร่างกายของเขา ด้วยความแหลมคมทั้งหมดของเขาที่ถูกยับยั้ง เขาดูเหมือนศิษย์พี่ใหญ่ที่อ่อนโยนและสง่างามอีกครั้ง
"ศิษย์พี่ใหญ่!"
ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากนอกลาน "ข้าคือจ้าวหวู่หยาง ศิษย์ของหอกิจการ"
“หอกิจการ?”
ลู่เสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
หอกิจการเป็สถานที่ที่จัดการเื่ต่างๆ ของนิกาย
โดยปกติแล้ว ภารกิจบางอย่างจะถูกจัดการโดยศิษย์ของนิกาย และเฉพาะเื่สำคัญที่ไม่สามารถจัดการได้เท่านั้นที่จะต้องให้หอกิจการจัดการ
"เข้ามา"
ลู่เสวียนเดาว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น
"ขอรับ"
จ้าวหวู่หยางผลักเปิดประตูและเข้ามา
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเจ็บที่แก้มเล็กน้อย ราวกับว่าเนื้อของเขาจะถูกฉีกเป็ชิ้นๆ
สิ่งนี้ทำให้เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ลู่เสวียนต้องโบกมือขวาของเขา ทำให้สายลมพัด กระจายปราณเกิงจินที่ยังคงเหลืออยู่ในลานบ้าน
จ้าวหวู่หยางเป็เพียงศิษย์ธรรมดา และพื้นฐานการฝึกตนของเขาอยู่ที่ระดับฝึกปราณขั้นที่เก้าเท่านั้น แม้แต่ปราณที่เหลืออยู่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถต้านทานได้
เมื่อเห็นว่าศิษย์พี่ใหญ่เพิ่งโบกมือ ความรู้สึกนั้นก็หายไป จ้าวหวู่หยางต้องแสดงท่าทีตกตะลึงออกมาในทันใด
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ แต่สิ่งเดียวที่เขาสามารถพูดได้อย่างแน่นอนก็คือศิษย์พี่ใหญ่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง
อย่างน้อยเมื่อเขาเห็นศิษย์พี่ใหญ่เมื่อก่อน มันดูไม่น่าเชื่อถือเหมือนตอนนี้!
"เกิดอะไรขึ้น?"
ลู่เสวียนยิ้มเล็กน้อย
"ศิษย์พี่ใหญ่ สี่นิกายชั้นยอดเพิ่งจะส่งคนมา"
จ้าวหวู่หยางกล่าว พลางประสานมือของเขา
“โอ้ว? มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นรึ?”
ลู่เสวียนขมวดคิ้ว
สี่นิกายชั้นยอดนั้นสูงส่ง และพวกเขาจะไม่ส่งคนมายังนิกายระดับต่ำง่ายๆ
“พวกเขาบอกว่าอีกหนึ่งปีจะจัดงานเทศกาลเทียนหยวน ให้พวกเราเลือกศิษย์ล่วงหน้าเพื่อเข้าร่วม”
เทศกาลเทียนหยวน?
รูม่านตาของลู่เสวียนพลันหดแคบลง
เทศกาลเทียนหยวนที่ว่านี้ เป็การประลองที่ยิ่งใหญ่สำหรับคนรุ่นเยาว์ และผู้ชนะคนสุดท้ายจะมีสิทธิ์เป็เต๋าจุนคนใหม่ของอาณาเต๋า อีกร้อยปีข้างหน้า!
ผู้ซึ่งเป็ผู้ปกครองทวีปตะวันออก!
เทศกาลเทียนหยวนจะจัดขึ้นทุกๆ 800 ปี และผู้เข้าร่วมต้องเป็รุ่นเยาว์ที่อายุต่ำกว่า 30 ปี
ด้วยเหตุนี้ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีสิทธิ์เข้าร่วม
ตราบใดที่ได้อันดับหนึ่งของเทศกาลเทียนหยวน อาณาเต๋าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสนับสนุน รวมไปถึงสนับสนุนนิกายที่อยู่เื้ัคนที่ได้อันดับหนึ่งด้วย
ดังนั้นสำหรับนิกายส่วนใหญ่ เทศกาลเทียนหยวนจึงเป็โอกาสหายาก
เป็เพียงว่าอันดับหนึ่งของเทศกาลเทียนหยวนนั้นไม่ง่ายเลยที่จะชนะ มีอัจฉริยะมากมายในอาณาเต๋า โดยเฉพาะอย่างยิ่งอัจริยะทั้งสี่คน ที่มีชื่อเสียงจนผู้คนทั้งหมดรู้จัก
ถ้าอยากได้อันดับหนึ่งของเทศกาลเทียนหยวน มันก็แทบจะเป็การปีนป่ายสู่์
ดังนั้น ใน่หลายพันปีที่ผ่านมา อันดับหนึ่งทั้งหมดของงานเทศกาลเทียนหยวน ล้วนมาจากสี่นิกายชั้นยอดโดยไม่มีข้อยกเว้น
จบบทที่ 9
232
