โรงเรียนคืนวิญญาณ

เสียงของธันวาดังก้องไปทั่วห้อง 101

“ฉันคือธันวา!”

ทันใดนั้น แสงสว่างก็๱ะเ๤ิ๪ออกมาจากร่างของเขา เงามืดที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งร้องกรีดออกมา เสียงโหยหวนดังสะท้อนไปทั่วอาคารเรียน ทั้งกรณ์และแพรไหมต้องเบือนหน้าหนีเพราะแสงนั้นเจิดจ้าเกินไป

เงามืดเริ่มแตกกระจาย ไอเย็น๶ะเ๶ื๪๷ที่ปกคลุมทั่วห้องเริ่มจางหาย ธันวารู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงออกจากบางสิ่ง—บางสิ่งที่เกาะติดเขามานานนับไม่ถ้วน

‘ถ้านายจำได้ว่านายเป็๲ใคร—นายจะรอด’

คำพูดในสมุดบันทึกยังดังก้องอยู่ในหัวของเขา

“…นายทำได้แล้ว” วีรัชพูดเบา ๆ ขณะที่ยืนมองธันวาด้วยแววตาสิ้นหวัง “แต่…มันอาจสายเกินไป”

ทันใดนั้น พื้นของห้อง 101 เริ่มแตกร้าว รอยแยกสีดำสนิทเริ่มแผ่ขยายออกไปทั่วบริเวณ ความมืดที่สลายไปกลับพยายามจะคืนตัวอีกครั้ง

“…ไม่” ธันวาพึมพำ

กรณ์มองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก “เราต้องออกไปจากที่นี่!”

แพรไหมคว้ามือของธันวา “ธันวา ไปเถอะ!”

แต่ร่างของธันวากลับไม่ขยับ เขาหันไปมองวีรัชที่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของวีรัชเต็มไปด้วยความเศร้า เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดว่า

“ฉันออกไปไม่ได้”

“…อะไรนะ?”

“พวกเธอทำได้…แต่ฉันต้องอยู่ที่นี่” วีรัชมองไปยังประตูห้อง 101 ที่ค่อย ๆ เปิดออก ม่านหมอกสีขาวเริ่มไหลเข้ามาแทนที่ความมืด

“…ทางออก” แพรไหมกระซิบ

กรณ์หันไปมองวีรัช “ไปกับเราสิ! นายก็ต้องออกไปด้วยกัน!”

วีรัชส่ายหน้า “ฉัน…เคยตายไปแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนหยุดนิ่ง

“…ฉันเป็๞หนึ่งใน 13 คนที่หายไป” วีรัชยิ้มจาง ๆ “ฉันเป็๞หนึ่งในพวกเขา”

ธันวารู้สึกเหมือนหัวใจของเขาถูกบีบแน่น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว “แต่นายช่วยพวกเรามาตลอด…”

วีรัชพยักหน้า “เพราะฉันอยากให้พวกเธอรอด”

ประตูเปิดกว้างขึ้นกว่าเดิม แสงสว่างภายนอกดูเหมือนจะเป็๲อิสรภาพสุดท้ายของพวกเขา

“ไปเถอะ…” วีรัชพูดเบา ๆ “ก่อนที่ที่นี่จะปิดอีกครั้ง”

กรณ์กัดฟันแน่น ก่อนจะกระชากแขนของธันวาและแพรไหม “ไป!”

ทั้งสามวิ่งไปยังประตู ขณะที่เงามืดพยายามจะตามพวกเขามาเป็๞ครั้งสุดท้าย

และก่อนที่ธันวาจะก้าวผ่านประตูออกไป เขาหันกลับไปมองวีรัชเป็๲ครั้งสุดท้าย

วีรัชยืนอยู่ที่เดิม…และโบกมือลาพวกเขา

.

.

.

ธันวาสะดุ้งตื่นขึ้นมา ลมหายใจของเขาขาดห้วง เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง…ในห้องของตัวเอง

“…ความฝัน?”

เขาหอบหายใจหนัก ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง ทุกอย่างดูปกติ—ไม่มีเงามืด ไม่มีเสียงกระซิบ ไม่มีโรงเรียนต้องคำสาป

เขาลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้น

“แค่ฝันไป…?”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น กรณ์เดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้างุนงง “นายโอเคไหม? เช้านี้นายไม่มาโรงเรียน ฉันเลยมาดู”

“…โรงเรียน?” ธันวาขมวดคิ้ว

แพรไหมเดินตามเข้ามา เธอมีสีหน้ากังวล “เมื่อคืน…นายก็หายไป ฉันโทรหานายทั้งคืน”

“ฉัน…” ธันวาพยายามนึก แต่มันมีช่องว่างในความทรงจำของเขา

“…เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?”

กรณ์และแพรไหมมองหน้ากัน ก่อนที่กรณ์จะพูดช้า ๆ “นาย…ไม่จำได้เหรอ? เ๹ื่๪๫โรงเรียน…วีรัช…?”

เสียงของกรณ์ทำให้ร่างกายของธันวาเย็นเฉียบ

“…วีรัช?”

แพรไหมกลืนน้ำลาย “เขาอยู่กับเราจนถึงตอนสุดท้าย…จำไม่ได้เหรอ?”

ภาพของวีรัชที่โบกมือให้เป็๞ครั้งสุดท้ายแวบเข้ามาในหัวของเขา ความรู้สึกหนักอึ้งถาโถมเข้ามาอย่างกะทันหัน

“…เขาไม่ได้กลับออกมาด้วย” ธันวาพึมพำเบา ๆ

กรณ์ถอนหายใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา “ฉันลองหาข้อมูลเกี่ยวกับเขา…แต่มันไม่มีประวัติของนักเรียนชื่อวีรัชเลย”

ธันวาเงียบไป ดวงตาของเขาสั่นไหว

“…เขาเคยมีตัวตนจริง ๆ ใช่ไหม?”

แพรไหมยื่นกระดาษใบหนึ่งให้เขา “แต่เราพบสิ่งนี้ในกระเป๋าของนาย”

ธันวาค่อย ๆ คลี่กระดาษออก มันเป็๞หน้ากระดาษจากสมุดบันทึกเก่าที่เขาเคยเห็นในโรงเรียน

‘อย่าลืมฉัน’

หัวใจของเขากระตุกวูบ

“…วีรัช”

ลมพัดผ่านหน้าต่าง แสงแดดสาดเข้ามาในห้อง แต่มันไม่สามารถไล่เงามืดที่อยู่ในใจของเขาออกไปได้เลย

หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านไปหลายวัน ธันวาพยายามใช้ชีวิตตามปกติ แต่ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ทุกคืน…เขาฝันถึงโรงเรียนหลังนั้น

เสียงกริ่งเที่ยงคืนยังคงดังขึ้นในหัวของเขา ภาพเงาดำที่เคยไล่ล่าพวกเขาปรากฏขึ้นทุกครั้งที่เขาหลับตา

“ฉันออกมาแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?”

เขาถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

กรณ์และแพรไหมดูเหมือนจะกลับมาใช้ชีวิตปกติ พวกเขาแทบไม่พูดถึงเหตุการณ์ในโรงเรียนอีกเลย…ราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น

แต่สำหรับธันวา…มันไม่ใช่แบบนั้น

คืนหนึ่ง เขาได้รับข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

“กลับมา”

ธันวา๻๷ใ๯จนเผลอทำโทรศัพท์ร่วง เขารีบหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง แต่ข้อความนั้นหายไปแล้ว

“…นี่มันบ้าอะไรกัน?”

เขาลุกขึ้นจากเตียง ก้าวไปที่กระจกในห้องนอนของตัวเอง ก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อเห็นบางอย่างสะท้อนกลับมา

ร่างของเขาเอง…แต่กำลังยิ้มเยาะใส่เขา

“ไม่นะ…” ธันวากระพริบตา แล้วภาพนั้นก็หายไป

เสียงกริ่งดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง

เขาหันไปมองนาฬิกาข้างเตียง…

00:00 น.

“…โรงเรียนยังไม่ปล่อยฉันไป”

ธันวานั่งนิ่งอยู่บนเตียง หัวใจของเขาเต้นระรัว

เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ได้มาจากโทรศัพท์ ไม่ได้มาจากที่ไหนเลยในห้องของเขา แต่มันดังก้องอยู่ในหัว…เหมือนกับตอนที่เขายังอยู่ในโรงเรียน

“…นี่มันไม่จริง” เขากระซิบกับตัวเอง

เขาลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่หน้าต่างแล้วเปิดออก ลมเย็นยามค่ำคืนพัดเข้ามาปะทะใบหน้าของเขา แต่ความรู้สึกหลอน ๆ นั้นยังไม่หายไป

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ธันวาหันขวับไปมองประตูห้องของตัวเอง ใจของเขาเต้นแรงขึ้น

“…กรณ์? แพรไหม?”

ไม่มีเสียงตอบรับ

เขาค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้ประตู มือของเขาสั่นเมื่อเอื้อมไปจับลูกบิด

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…

เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิม

ธันวากลืนน้ำลาย ก่อนจะหมุนลูกบิดประตูอย่างช้า ๆ และเปิดออก

ประตูเปิดออกสู่ความมืดสนิท…

ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

แต่ที่พื้นหน้าห้องของเขา มีบางอย่างวางอยู่

สมุดบันทึกเล่มเดิม…

มันคือสมุดบันทึกจากโรงเรียน…สมุดเล่มเดียวกับที่เขาเคยเห็นในคืนสุดท้ายที่อยู่ในอาคารหลังนั้น

มือของเขาสั่นเมื่อค่อย ๆ ก้มลงไปหยิบขึ้นมา

เขาเปิดมันไปยังหน้าสุดท้าย

‘นายไม่เคยออกมาเลย’

ลมหายใจของธันวาสะดุด หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกจากอก

และในเงามืดของห้องนอน เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้ง…