สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบสองผู้ชายที่แข็งแกร่งกว่าเธอ

นักดาบสาวผมแดงนั้นเก่งกาจแต่เธอมีจุดอ่อนที่ใหญ่หลวงข้อหนึ่งคือพลังโจมตีของเธอไม่รุนแรงเท่าบาบารัสหรือมีคาถาที่โจมตีพลังชีวิตถึงแก่ความตายโดยตรงอย่างเนโครแมนเชอร์

การบอกว่าเธออ่อนแอเกินไปนั้นไม่ใช่คำดูถูกแต่คือข้อเท็จจริงหากเราพิจารณาว่าโลกนี้มีเทพเจ้าอย่างลูซิเฟอร์ที่มุมสุดขอบของแผนที่

จากการที่ผมเล่นเกมส์มาและอ่านบทสรุปและรายละเอียดหลายครั้งแล้วผมสรุปว่า

เราต้องมีความโกงมากกว่าชาวบ้านไม่อย่างนั้นเราจะไปไม่รอดในโลกแห่งนี้

นักดาบสาวนั้นมีความแข็งแกร่งและทักษะดาบสูงมาก

สามารถจัดการศัตรูฝีมือระดับสูงกว่าตนเองได้ด้วยทักษะการต่อสู้ด้วยดาบชั้นสูง

แต่ปัญหาคือเธอขาดพลังอย่างบาบารัสหรือฮิมเลอร์ที่จะสามารถจัดการศัตรูได้ภายในทีเดียว

ซึ่งจะจัดการผมก็ยากขึ้นไปอีกขั้นเพราะผมมีหลอดพลังชีวิตสามหลอดใหญ่เป็นอย่างต่ำ

และเผื่อหลายคนจะลืม

คนที่เป็นขุนนางมีพลังเวทย์มากกว่าคนทั่วไปหรืออย่างน้อยคือคนที่ท่านบรรพบุรุษมีสายเลือดผู้กล้าที่ก่อตั้งอาณาจักรมาได้และมีการศึกษาที่สูงกว่าคนทั่วไมปาตั้งแต่เด็กทั้งวิชาดาบหรือวิชาเวทย์

ดยุกหมูอ้วนนั้นคือคนที่นั่งกินนอนกินก็เก่งจนเป็นบอสได้แล้วนั่นเองเพราะเขาไม่มีความจำเป็นต้องทำอย่างอื่นอีก

ไม่ได้หมายความว่าคนธรรมดาไม่สามารถจะเก่งเท่าได้อย่างเวเฮเมียร์ที่มีทักษะดาบที่สูงมากๆหรือบาบารัสยอดคนแดนเถื่อน

แต่หากเราจำเป็นต้องเอ่ยชื่อคนระดับนั้นออกมาแสดงว่าคนระดับนั้นมีไม่กี่คนในแผ่นดินนี้หรอกนะ

“เจ้าไม่คิดว่าเจ้าจะผิดคำพูดเองหรอกหรือนี่?ทั้งที่เจ้ามูมักก็เอาชนะเจ้าได้อย่างขาวสะอาดแล้วแท้ๆ”

หากเจอมูมักพุ่งเข้าชาร์จพร้อมกับผมเสริมพลังให้ผมไม่คิดว่าแม้แต่บาบารัสก็ทนการโจมตีได้หรอก

คงทำได้แค่แลกกับการบาดเจ็บทั้งสองฝ่ายเท่านั้นล่ะไม่มีทางเลือกอื่น

“ยอมแล้ว ฮือ”

ด้วยความสามารถในการที่สามารถเอาแส้ฟาดได้แม้แต่เก็นบุจนยอมแพ้

แต่ผมก็ไม่หยุดยั้งการพัฒนาตนเองต่อไป

“เจ้าต้องมาเป็นทาสอุ่นเตียงของข้า”

ปึก

แม้จะพูดว่ายอมแล้วแต่ศอกก็กระทุ้งเข้ามาที่แก้มของผม