ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 335 ความสุขของคนติดหน้าตา(ฟรี)

ฝั่งของเหลียนเซวียน ไม่นานก็ตามกองยานบินเล็กของโฮ่วกั่งทัน

เธอใช้ระบบตรวจสอบโดยรอบ ในรัศมี 100 กิโลเมตร ไม่พบปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน แต่กลับพบคลังแห่งหนึ่งในชานเมืองที่เต็มไปด้วยอาวุธและจรวด

ดูเหมือนนี่จะเป็นอาวุธที่เหยี่ยนกงนำมาให้เหยี่ยนหลี่

คืนนี้เหยี่ยนหลี่ยังจะส่งคนมารับ แต่ตอนนี้ จะเป็นประโยชน์กับฐานหมิงเยว่แล้ว

เหลียนเซวียนเรียกโฮ่วกั่ง

"พี่โฮ่ว กลับไปมือเปล่าก็เสียทรัพยากรนะ ไป พาไปเอาของดีหน่อย"

ดวงตาของโฮ่วกั่งเป็นประกาย คิดในใจว่าไปกับเสี่ยวเซวียน ไม่มีทางกลับมือเปล่า

ยานบินทั้งหมดออกตัวพร้อมกัน ครู่เดียวก็มาถึงป่าแห่งหนึ่ง

ในป่านี้นอกจากต้นป๋อปลาร์เรียงเป็นแถว แทบมองไม่เห็นอาคารใดๆ เลย แต่ในระบบของเหลียนเซวียน เธอสามารถมองเห็นอาวุธและกระสุนจำนวนมากซ่อนอยู่ใต้ดิน

เธอพาคนเดินวนในป่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็พบทางเข้าที่ถูกซ่อนด้วยกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วง

พอยกกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงออก ก็เห็นทางเข้าคลังใต้ดิน

เหลียนเซวียนโบกมือปลดล็อกประตู โฮ่วกั่งนำทีมเข้าไป มีเสียงปืนสองสามนัด ก็จัดการยามเฝ้าคลังได้อย่างง่ายดาย จากนั้น เหลียนเซวียนก็เห็นทหารขนอาวุธขึ้นมาทีละลังอย่างยินดี

โฮ่วกั่งยิ้มกว้าง

"เสี่ยวเซวียน ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น เหนือชั้นกว่าอาวุธของหมิงเยว่เรามาก"

เหลียนเซวียนยิ้มเหมือนคนโง่

"ฮ่าๆ นี่เพิ่งเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น ข้างหน้ายังมีของดีอีกเยอะ"

ทุกคนอย่างมีความสุขขนอาวุธทั้งหมดขึ้นยานบิน กล่องกินพื้นที่เกินไป จึงทิ้งไป อาวุธเหล่านี้เกือบเต็มยานบินทั้ง 50 ลำแล้ว

กองยานบินทะยานสู่ฟ้าอีกครั้ง ไม่นาน ปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานหลายกระบอกของฐานเมืองหอแดงเข้าสู่สายตาเหลียนเซวียน เธอโจมตีจากระยะไกลทันที ทำลายสิ่งเหล่านั้นอย่างเงียบๆ

โฮ่วกั่ง "พอแล้ว หัวหน้าทีม ผมคิดว่าฐานเมืองหอแดงคงมีแค่นี้แหละ คุณกลับไปเถอะ"

เหลียนเซวียน "ไม่เป็นไร ฉันจะทำลายอาวุธและการสื่อสารของฐานเมืองหอแดงระหว่างทางด้วย เพื่อไม่ให้พวกเขาก่อกวน"

ไม่นาน ฐานเมืองหอแดงเข้าสู่รัศมีการโจมตีของเหลียนเซวียน สองนัดถูกยิงออกไป อาวุธทั้งหมดใช้ไม่ได้ ยานพาหนะและยานบินทั้งหมดเสียหาย อุปกรณ์สื่อสารทั้งหมดถูกทำลาย

อย่างน้อยคืนนี้ ฐานเมืองหอแดงไม่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้เลย

คนในฐานก็ไม่สามารถวิ่งออกไปด้วยขาของตัวเองได้

ในยุคหลังวันสิ้นโลก ไม่มียานพาหนะและยานบิน คนทั้งฐานก็ถูกขังอยู่ในฐานอย่างแน่นหนา ต่อให้กล้าเป็นร้อยเท่า ก็ไม่กล้าเดินเท้าผ่านป่าเถื่อน

นั่นเท่ากับส่งอาหารให้สัตว์กลายพันธุ์ในภูเขา

เหลียนเซวียนแยกทางกับโฮ่วกั่ง แล้วกลับไปยังฐานกลาง

พอเข้าอาคารกองบัญชาการใหญ่ เธอก็เห็นฉีซวี่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่งในห้องโถง ตรงหน้าเขามีแถวของทหารรับจ้างในชุดฐานเมืองหอแดงนั่งยองๆ

คนเหล่านี้ใส่กุญแจมือเงินวับๆ กำลังผลัดกันรายงานสถานการณ์ทรัพย์สินของครอบครัวตัวเอง เพื่อนบ้าน ญาติและเพื่อน รวมถึงที่ซ่อนทรัพย์สิน

ข้างฉีซวี่มีทหารรับจ้างคนหนึ่งยืนอยู่ ถือสมุดเล็กๆ จดข้อมูลที่ทหารรับจ้างให้มาอย่างรวดเร็ว

เหลียนเซวียนเลิกคิ้ว ชูนิ้วโป้งให้ฉีซวี่

ฉีซวี่ดูละครจนเบื่อแล้ว เห็นที่รักกลับมา รีบเข้าไปหาและยื่นกระบอกน้ำร้อนให้

"ที่รัก อากาศเย็นแล้ว ดื่มอะไรอุ่นๆ หน่อย"

เหลียนเซวียนรับกระบอกน้ำร้อนมาดื่มอึกใหญ่ แล้วถาม

"ตามเวลาแล้ว คนจากฐานฉางซานก็ควรมาถึงแล้ว ทำไมยังไม่มีความเคลื่อนไหว"

ฉีซวี่ส่งข้อความเสียงสนทนาให้เหลียนเซวียน พอเปิดฟังก็พบว่าเป็นเนื้อหาการประชุมวิดีโอระหว่างผู้นำระดับสูงของฐานฉางซาน

จากการวิเคราะห์ของผู้นำระดับสูงเหล่านั้น พวกเขารู้สึกว่าการเผชิญหน้าระหว่างฐานหัวหมาป่าและฐานกลาง แม้ฐานกลางจะพ่ายแพ้ชั่วคราว แต่ผู้ชนะในที่สุดจะต้องเป็นฐานกลางอย่างแน่นอน

ในขณะนี้ สถานการณ์ยังไม่ชัดเจน และฐานฉางซานนอกจากเห็นประกาศสองฉบับที่เหยี่ยนหลี่ถูกบังคับให้ออกแล้ว ก็ยังไม่ได้รับคำสั่งชัดเจนใดๆ

ดังนั้น พวกเขาจึงไม่เตรียมส่งทหารไปยังฐานกลางเพื่อรับพืชระดับ A

สำหรับผลลัพธ์นี้ เหลียนเซวียนรู้สึกว่ามันค่อนข้างไม่คาดคิด แต่ก็สมเหตุสมผล

ถ้าหากพวกขุนนางเก่าของฐานกลางได้รับชัยชนะในที่สุด ผู้นำระดับสูงของฐานเล็กๆ ที่มารับพืชระดับ A เหล่านี้ จะต้องถูกกวาดล้าง

และตามคำสั่งในประกาศ หลังจากที่ฐานเล็กๆ เหล่านี้ได้รับพืชระดับ A แล้ว พวกเขาต้องนำกลับไปแจกให้คนจน แล้วผู้นำระดับสูงเหล่านี้จะได้อะไร?

นอกจากการทำให้ผู้นำระดับสูงของฐานกลางไม่พอใจ พวกเขาไม่ได้อะไรเลย

เรื่องที่เหนื่อยแต่ไม่ได้ประโยชน์แบบนี้ ไม่มีใครอยากทำ

ถอยหลังไปหนึ่งหมื่นก้าว แม้ว่าฐานหัวหมาป่าจะได้รับชัยชนะ แล้วหลังจากจัดการผู้นำระดับสูงของฐานกลางแล้ว คนต่อไปที่จะถูกจัดการคือใคร?

แน่นอนว่าเป็นผู้นำระดับสูงของฐานเล็กๆ เหล่านี้

เมื่อเข้าใจจุดนี้ เหลียนเซวียนก็เข้าใจทันทีว่า การแจกจ่ายพืชระดับ A ครั้งนี้ นอกจากฐานหมิงเยว่ คงไม่มีฐานใดมารับอีก

ฉีซวี่ยืนยันการคาดเดาของเธอ

"ตอนนี้ เค ได้ดักฟังการสนทนาหรือเนื้อหาการประชุมของผู้นำระดับสูงของ 11 ฐานแล้ว นอกจากหมิงเยว่ของเรา ไม่มีฐานไหนส่งทีมขนส่งออกมาเลย"

"ผู้นำระดับสูงบางคนนั่งจิบเหล้าอยู่ที่บ้าน คิดว่าฐานหัวหมาป่าต้องพ่ายแพ้ การกวาดล้างฐานหัวหมาป่าโดยฐานกลางเป็นเพียงเรื่องของเวลา"

"มนุษย์กลายพันธุ์ที่เราไปกำจัดตามฐานต่างๆ ในตอนกลางวัน ก็ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผลงานของฐานกลาง"

"ส่วนผู้นำระดับสูงของฐานเล็กๆ ที่ฉลาดกว่า เริ่มขนย้ายทรัพย์สินไปยังฐานลับในภูเขาแล้ว พวกเขาคิดว่า ไม่ว่าฝ่ายไหนจะได้รับชัยชนะในที่สุด พวกเขาก็จะไม่เสียอะไร"

เหลียนเซวียนนั่งลงข้างฉีซวี่ มองเขาตาละห้อย

"ดูเหมือนพวกเรายังเป็นเด็กหนุ่มเด็กสาวจริงๆ นะ ทำอะไรด้วยความกล้าหาญ ไม่เข้าใจจิตใจคนเลย"

ฉีซวี่ลูบศีรษะเธอ

"มีหัวหน้าเจ้าเล่ห์คนไหนที่ไม่เคยผ่านช่วงเด็กหนุ่ม? ไม่เข้าใจจิตใจคนไม่เป็นไร เจอผีเจอปีศาจมากๆ เข้าก็จะเข้าใจเอง"

เหลียนเซวียนยิ้มจนตาหยี ถามว่า

"งั้นเป้าหมายชีวิตของนายคือเป็นหัวหน้าเจ้าเล่ห์เหรอ?"

ฉีซวี่ยิ้ม คิ้วและตาแสดงความเอ็นดู

ใบหน้านี้ ดูมีเสน่ห์กว่าคนแก่ชราที่เคยผ่านกองทัพมาหลายปี แต่ก็มีความเฉียบคมที่ผ่านการฝึกฝนบนสนามรบมากกว่าคุณชายทั้งหลายที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดี เหมือนสายน้ำฤดูใบไม้ผลิ มีมนตร์สะกดใจคน

หัวใจของเหลียนเซวียนเต้นแรงเพราะรอยยิ้มนี้

เมื่อคิดว่าใบหน้าที่มีเสน่ห์มากพอจะสะกดใจคนทั้งโลกนี้ ตอนนี้เป็นของเธอแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะมีความสุข ไม่ปิดบังรอยยิ้มงี่เง่าเหมือนคนหลงรูปเลย

ฉีซวี่ลูบหัวเธออีกครั้ง ด้วยเสียงที่มีเสน่ห์

"เด็กโง่ คิดอะไรอยู่?"

เหลียนเซวียนกลืนน้ำลาย

"ฮ่าๆ ความสุขของคนติดหน้าตา นายไม่เข้าใจหรอก"

ฉีซวี่ก้มหน้า หน้าผากแตะกับหน้าผากของเธอ

"มีคำแปลกๆ มาจากไหนอีก อะไรคือคนติดหน้าตา?"

เหลียนเซวียนส่ายหน้า

"ไม่บอกนายหรอก"

"แค่ก แค่ก!"

หานเย่เดินมาส่งเอกสารให้ฉีซวี่ พอดีเห็นพฤติกรรมไม่รู้จักละอายของทั้งสอง จึงรีบไอเพื่อเตือน