ผมจะทำให้คุณยิ้มเอง

"อื้อ~~ห้าวว~" อิงดาวตื่นขึ้นมานั่งหาวอยู่ได้ต้นไม้ใหญ่และชายหนุ่มที่อยู่ข้างเขาตอนนี้ก็ไม่อยู่แล้วตอนนี้ดวงอาทิตย์ส่องกระทบมาที่หน้าของอิงดาวเต็มๆ เขาลุกขึ้นเก็บข้าวของแล้วเดินไปที่สวน อิงดาวเริ่มรดน้ำผักของเขาให้เปียกชุมทุกแปลงรดนํ้าแปลงละ 2 รอบและก็ไปเก็บกะหล่ำดอกเพื่อที่จะไปทำอาหารเย็นให้คุณยายอิงดาวเก็บข้าวของทั้งหมดแล้วเดินกลับบ้าน แต่ก็ไม่ลืมที่จะเอากระสอบใส่หญ้ามาด้วยเขาหอบของพะลุงพะลังกลับไปพอถึงระยะหนึ่งของทางกลับบ้านเขาก็เดินเข้าไปบริเวณบ้านหลังนึงตอนที่เขานั้นเดินไปที่ไร่กับคุณยายตอนเช้าเขาเห็นบ้านหลังนี้มีวัวเลี้ยงคุณยายเห็นเขาสนใจจะอธิบายว่า "ที่นี่น่ะไม่ค่อยมีบ้านที่เลี้ยงวัวหรอกนะส่วนมากจะ เป็๲เลี้ยงหมู ไก่และเป็ดกันเพราะการซื้อวัวมาเสียงนั้นต้องมีบริเวณเฉพาะให้วัว และต้องมีอาหารที่เพียงพอให้พวกมันด้วย" อิงดาวพอเขาได้ยินจึงคิดว่าถ้ามีหญ้าก็จะเอามาให้เขาด้วยเพราะการปลูกผักทำสวนจะต้องมีการถอนหญ้ากำจัดวัชพืชอยู่แล้ว

"นี่ พ่อหนุ่มมาหาใคร" ขณะที่อิงดาวกำลังยืนคิดและมองไปที่คอกวัวอยู่นั้น ก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น

"เอ่อ คือ ผมเอาหญ้ามาให้ครับ" อิงดาวพูด

พร้อมชูกระสอบหญ้าของเขาขึ้นเ๽้าของเสียงเดินมาหาอิงดาวเขาเป็๲ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี

"หึหึ นี่ น้องชายหญ้าแค่นี้โดนลมหายใจวัวก็คงปลิวหายไปหมดแล้วล่ะ" เขาพูดติดตลก

"แต่ก็ขอบคุณนะถ้าอยากให้จริงๆให้ได้เต็มกระสอบนี้แล้วค่อยเอามาก็แล้วกัน” ชายหนุ่มเอามือไปลูบหมวกที่อยู่บนหัวอิงดาว

"คะ...ครับ" ชายหนุ่มรับกระสอบที่มีหญ้าเดินไปเทให้วัวแล้วนำกระสอบมาคืน

"แล้วนี่ น้องชายเป็๞ใครไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน" ชายหนุ่มเอ่ยถาม

"ผมชื่ออิงดาวครับเป็๞หลานชายของคุณยายนวลปรายผมพึ่งมาจากในเมืองเมื่อวานครับ" อิงดาวตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนทำให้ชายหนุ่มอดที่จะยิ้มตามไม่ได้

"ฉันชื่อใต้ฝุ่นนะ ยินดีที่ได้รู้จักอิงดาว" ใต้ฝุ่นพูดพร้อมยืนมือออกไปจับมือกับอิงดาว

"เอ่อ...ผมต้องไปแล้ว ไว้เจอกันใหม่นะครับ" อิงดาวไม่รอให้อีกฝ่ายตอบแต่รีบเดินกลับเพราะคิดว่าคุณยายเข้านอนแต่หัวค่ำถ้ากลับบ้านช้ากลัวว่าคุณยายจะทำอย่างอื่นกินก่อน

พอกลับถึงบ้านอิงดาววีบวางข้าวของแล้วเอาขยะ (กระป๋อง) กระสอบและกล่องข้าวและไม่ลืมกะหล่ำดอกเขาหอบของวิ่งไปครัวหลังบ้านเห็นคุณยายกำลังก่อไฟที่เตา

"คุณยาย! จะทำอะไรครับวันนี้ผมบอกแล้วไงจะทำกับข้าวเอง หิวหรือยังครับ ขอโทษนะครับที่กลับมาช้า" อิงดาวพูดพร้อมทำหน้าตาเศร้าๆ เขาเป็๲ห่วงว่าคุณยายจะหิวแต่ก็ยังอยากที่จะเป็๲คนทำอาหารเอง

"ยายยังไม่หิวหรอก แต่ยายแค่มาก่อไฟไว้ให้หลานนั่นแหละ" คุณยายลูบหัวหลานชายเบาๆ

"หึหึ งั้นยายไปรอที่โต๊ะชานบ้านนะ" คุณยายพูดจบก็เดินไป

"รอแป๊บเดียวครับผมจะรีบทำ" อิงดาวเริ่มจัดเตรียมของต่างๆที่ต้องใช้

ของที่อิงดาวเตรียมทั้งหมด มี น้ำมันมะกอก หอมใหญ่ กระเทียม กะหล่ำดอก เกลือป่น พริกไทยดำผักชี เมื่ออิงดาวเตรียมของเสร็จ เขาก็เอากระทะมาตั้ง ไฟแล้วได้นํ้ามันมะกอกลงไป 2 ช้อน เตาที่เขาใช้เป็๞เตาถ่านเขาใช้ถ่านในการให้ความร้อนหากไฟแรงเกินไปก็ตักขี้เถ้าใส่เข้าไปถ้าไฟอ่อนก็เดิมถ่านให้อยู่ที่ไฟกลางๆ

ไส่หอมหัวใหญ่สับหยาบ 1 หัว และกระเทียม อิงดาวเป็๞คนที่ชอบกินกระเทียบ เขาจึงไส่กระเทียมสับหยาบไป 1 หัว ผัดจนหอมหัวใหญ่มีสีใส อิงดาวหยิบดอกกะหล่ำที่สับละเอียดไว้แล้วโสลงไปพร้อมกับน้ำ อิงดาวดักขี้เถ้าใส่ไฟ เพื่อลดความแรงของไฟลง เคี่ยวต่ออีกจนดอกกะหล่ำนุ่ม เขายกกระทะลงจากเตาแล้วพักไว้จนอุ่นๆไม่ร้อนมากเขาหยิบตะกร้อมือมาเพื่อจะดีให้ซุปเข้ากัน

"ดีนะที่คุณยายซอบทำอาหารเหมือนกัน ที่นี่ก็เลยมีอุปกรณ์ทำอาหารครบครัน" เขาตีไปสักพักจนซุปมีเนื้อเนียนแล้วนำไปตั้งไฟอ่อนต่อเคี่ยวต่อจนซุปมีเนื้อเนียนขึ้น อิงดาวเดิมรสนิดหน่อยด้วยเกลือป่น และพริกไทยดำ จากนั้นเขาก็ยกลงจากเตาพักไว้จนอุ่นแล้วอิงดาวก็เริ่มจัดจานดักซุปใส่ถ้วย 2 ถ้วย โรยหน้าด้วยผักชี กลิ่นหอมอบอวลอยู่ในครัวเขานำใส่ถาดยกไปให้คุณยายที่รออยู่หน้าบ้าน

"มาแล้วครับ" อิงดาวเดินขึ้นไปเสิร์ฟให้คุณยายที่โต๊ะ

"รอนานหรือเปล่าครับ ขอโทษนะครับ" อิงดาวนิ่งลงบนเก้าอี้ข้างๆคุณยาย

"ไม่หรอก นี่ก็ยังไม่มืดเลยนิ" คุณยายพูดแล้วก็ดักซุปร้อนๆมาเป่า

"ครับ แต่ที่หลังจะไม่กลับช้าแบบนี้อีกครับ" อิงดาวยังไม่ได้ทำอะไรกับซุปเขานั่งทำท่าทางรู้สึกผิดอยู่ทีเก้าอี้

"อิงดาวหลานมาอยู่ที่นี่ก็ต้องทำให้ตัวเองมีความสุขนะ ที่นี่ไม่มีกฎระเบียบอะไร เพราะงั้นอยากทํา อะไรก็ทำเถอะ แค่เราไม่ไปทำอะไรให้ใครเขาเดือดร้อนก็พอ เข้าใจไหม หืม" คุณยายพูดและมองไปที่หลานชาย

"ครับ ผมมีความสุขมากๆครับ" อิงดาวยิ้มออกมาได้และทิ้งสองก็กินซุปกะหล่ำดอกไปคุยกันไป

หลังจากกินเสร็จคุณยายก็เข้านอน ส่วนอิงดาวก็ล้างถ้วยอาบน้ำแล้วก็เข้านอนเช่นกัน วันนี้เขารู้สึกมีความสุขมากขึ้นกว่าเมื่อวานเสียอีก

"อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจัง" อิงดาวนอนยิ้มและหลับไป

2 วัน ที่เขาได้มาอยู่ที่ชนบทแห่งนี้ เขายังไม่ได้ใช้โทรศัพท์เลย

"นี่คุณคะ ทำไมลูกเราถึงไม่ติดต่อมาเลยล่ะ" หญิงแม่ของอิงดาวเอ่ยถามสามีของเธอด้วยความกังวลใจ

"ไม่เป็๞อะไรหรอกคุณ แต่ถ้าคุณไม่สบายใจพรุ่งนี้ค่อยโทรหาลูกก็ได้นิ" กรปลอบใจภรรยาของเขา

"อืม~ค่ะ"